اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۹۹۸ - من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنم
من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنم خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۳۶ - باز آی که خلوتگه جانم حرم توست
باز آی که خلوتگه جانم حرم توست مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۹۲ - ای عارف خوش کلام برگو
ای عارفِ خوش کَلام بَرگو خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۵۰۷ - دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور
دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۴۰۳ - با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی!
با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی! اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۲۴ - گردیدن گردون یقین از عشق جانان بوده است
گردیدن گردون یقین از عشق جانان بوده است انوری : غزلیات
غزل ۱۲۴ - نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند
نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۲۸ - گر خاک شوم چو باد بر من گذرد
گر خاک شوم چو باد بر من گذرد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۳۱ - به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را
به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را قرآن کریم : متن و ترجمه
سورة الواقعة
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - عالم تمام از رخ جانانه روشن است
عالم تمام از رخ جانانه روشن است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۲۷۵ - لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ
لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۷۵ - گریزد از صف ما هر که مرد غوغا نیست
گریزد از صف ما هر که مرد غوغا نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۴۴ - هر کس که در نماز به روی و ریا رود
هر کس که در نماز به روی و ریا رود اهلی شیرازی : صنف پنجم که چنگ است و کم بر است
برگ هشتم پنج چنگ است
ای آهوی تو انیس مجنون دلم وحشی بافقی : ترکیبات
گلهٔ یار دل‌آزار
ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۶۳۵ - ای شیر خدا امیر حیدر فتحی
ای شیر خدا امیر حیدر فتحی صفایی جندقی : غزلیات
شماره ۳۰۹ - بست زاهد از ردای خویشتن
بست زاهد از ردای خویشتن شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۱۰۱ - چون برآمد از دل جام آفتاب
چون برآمد از دل جام آفتاب نهج البلاغه : حکمت ها
اختلاف مسلمانان و انحراف يهوديان
وَ قَالَ لَهُ بَعْضُ اَلْيَهُودِ مَا دَفَنْتُمْ نَبِيَّكُمْ حَتَّى اِخْتَلَفْتُمْ فِيهِ فَقَالَ عليه‌السلام لَهُ إِنَّمَا اِخْتَلَفْنَا عَنْهُ لاَ فِيهِ وَ لَكِنَّكُمْ مَا جَفَّتْ أَرْجُلُكُمْ مِنَ اَلْبَحْرِ حَتَّى قُلْتُمْ لِنَبِيِّكُمْ اِجْعَلْ لَنٰا إِلٰهاً كَمٰا لَهُمْ آلِهَةٌ قٰالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ
شماره ۹۹۸ - من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنم
من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنم خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۳۶ - باز آی که خلوتگه جانم حرم توست
باز آی که خلوتگه جانم حرم توست مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۹۲ - ای عارف خوش کلام برگو
ای عارفِ خوش کَلام بَرگو خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۵۰۷ - دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور
دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۴۰۳ - با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی!
با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی! اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۲۴ - گردیدن گردون یقین از عشق جانان بوده است
گردیدن گردون یقین از عشق جانان بوده است انوری : غزلیات
غزل ۱۲۴ - نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند
نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۲۸ - گر خاک شوم چو باد بر من گذرد
گر خاک شوم چو باد بر من گذرد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۳۱ - به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را
به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را قرآن کریم : متن و ترجمه
سورة الواقعة
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - عالم تمام از رخ جانانه روشن است
عالم تمام از رخ جانانه روشن است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۲۷۵ - لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ
لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۷۵ - گریزد از صف ما هر که مرد غوغا نیست
گریزد از صف ما هر که مرد غوغا نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۴۴ - هر کس که در نماز به روی و ریا رود
هر کس که در نماز به روی و ریا رود اهلی شیرازی : صنف پنجم که چنگ است و کم بر است
برگ هشتم پنج چنگ است
ای آهوی تو انیس مجنون دلم وحشی بافقی : ترکیبات
گلهٔ یار دل‌آزار
ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۶۳۵ - ای شیر خدا امیر حیدر فتحی
ای شیر خدا امیر حیدر فتحی صفایی جندقی : غزلیات
شماره ۳۰۹ - بست زاهد از ردای خویشتن
بست زاهد از ردای خویشتن شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۱۰۱ - چون برآمد از دل جام آفتاب
چون برآمد از دل جام آفتاب نهج البلاغه : حکمت ها
اختلاف مسلمانان و انحراف يهوديان
وَ قَالَ لَهُ بَعْضُ اَلْيَهُودِ مَا دَفَنْتُمْ نَبِيَّكُمْ حَتَّى اِخْتَلَفْتُمْ فِيهِ فَقَالَ عليه‌السلام لَهُ إِنَّمَا اِخْتَلَفْنَا عَنْهُ لاَ فِيهِ وَ لَكِنَّكُمْ مَا جَفَّتْ أَرْجُلُكُمْ مِنَ اَلْبَحْرِ حَتَّى قُلْتُمْ لِنَبِيِّكُمْ اِجْعَلْ لَنٰا إِلٰهاً كَمٰا لَهُمْ آلِهَةٌ قٰالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ