این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر مفاهیمی مانند قناعت، عدالت، عشق، ادب، و پذیرش تقدیر تأکید دارد. شاعر از تفاوتهای ظاهری بین افراد، پنهان کردن عشق، و اهمیت ادب در وادی عشق سخن میگوید. همچنین، به موضوعاتی مانند اضطراب انسانها درباره آینده و آرامش درونی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از ابیات مانند اشاره به «کافرستان» و «پرده ناموس عشق» ممکن است برای مخاطبان جوانتر نیاز به توضیح داشته باشد.
غزل ۶۳۱ - به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را
بس است آب دهن آسیای دندان را ۱
مدار چشم تفاوت ز پله میزان
یکی است سنگ و گهر، دیده های حیران را ۲
مکن به پرده ناموس عشق را پنهان
که بادبان نشود پرده دار طوفان را ۳
به احتیاط نفس کش به عاشقان چو رسی
که ناز زلف بود خاطر پریشان را ۴
کشیده دار عنان ادب به وادی عشق
که ریگ، خرده جانهاست این بیابان را ۵
بدوز چاک دلم را به رشته سر زلف
که نیست حاجت محراب، کافرستان را ۶
به طفل تخته تعلیم دادن استاد
اشاره ای است که آماده باش طوفان را ۷
غم مآل که دارد، که فکر جامه و نان
گرفته است درون و برون انسان را ۸
ز دل توقع آسودگی ز خامی هاست
قرار نیست به یک جای هیچ پیکان را ۹
فتاده است سر و کار من به صحرایی
که قدر ریگ روان نیست خرده جان را ۱۰
شکستگی نرسد خامه ترا صائب!
که سرخ کرد ز گفتار، روی ایران را ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.