ابن یمین فَرومَدی : قصاید
شمارهٔ ۵۵ - قصیده در مدح طغا یتمور خان
شاه جهان چو رخش بمیدان در آورد خواجه عبدالله انصاری : مناجات نامه
مناجات ۷۰ - الهی پایی ده که با آن کوی مهر تو پوییم و زبانی ده که با آن شکر آلای تو گوییم.
الهی پایی ده که با آن کوی مهر تو پوییم و زبانی ده که با آن شکر آلای تو گوییم. کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۵۷ - آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت
آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۷۱ - تجلی جمالش را اگر آئینه شد عالم
تجلی جمالش را اگر آئینه شد عالم همام تبریزی : غزلیات
شماره ۴۲ - ز جانان مهر و از ماجانفشانی ست
ز جانان مهر و از ماجانفشانی ست قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۸ - در مدح شاهزادهٔ آزاده مؤیدالدوله طهماسب میرزا فرماید
از چه نگویم سپاس ایزد بیچون سعدی : باب اول در سیرت پادشاهان
حکایت ۲۴ - ملِکِ زوزَن را خواجهای بود کریمالنَّفْسِ نیکمحضر
ملِکِ زوزَن را خواجهای بود کریمالنَّفْسِ نیکمحضر که همگنان را در مواجهه خدمت کردی و در غیبت نکویی گفتی. اتفاقاً از او حرکتی در نظر سلطان ناپسند آمد، مصادره فرمود و عقوبت کرد؛ و سرهنگانِ ملِک به سوابقِ نعمتِ او معترف بودند و به شکرِ آن مُرتَهَن. در مدّت تَوْکیل او رِفق و ملاطفت کردندی و زجر و معاقبت روا نداشتندی. احمد شاملو : هوای تازه
چشمان تاریک
چشمانِ تو شبچراغِ سیاهِ من بود، اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۶۹۲ - سحر چو آه من می پرست میخیزد
سحر چو آه من می پرست میخیزد بابافغانی : غزلیات
شماره ۴۰۶ - لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم
لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم نورعلیشاه : بخش اول
شماره ۲۲۰ - ای ماه رویت چون مهر تابان
ای ماه رویت چون مهر تابان رشیدالدین میبدی : ۹- سورة التوبة- مدنیة
۹ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: الَّذِینَ یَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِینَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فِی الصَّدَقاتِ.. اصحاب شریعت دیگراند و اصحاب حقیقت دیگر، خادمان راه شرع جدااند، خلوتیان قرب و مشاهدت جدا، اهل شریعت از هر دویست درم پنج درم بدادند و رضاء حق در آن بجستند تا بناز و نعیم خلد رسیدند. فرمان برداراناند و حق شرع گزاراناند و پسندیدگاناند لکن نه چون اهل خلوت و مشاهدت و نه چون خداوندان یافت و صحبت که خلیل وار، دست توکّل از آستین رضا بیرون کردند و بر روى اسباب و علائق باز زدند هر چه داشتند از این حطام دنیا بذل کردند و در سبیل خدا جان و دل در معرض بلا و محنت نهادند و در اظهار دین اسلام و اعلاء کلمه حق با دشمن بکوشیدند و نیز خود را در راه حق مقصر دیدند لا جرم هر ساعت از جناب جبروت و درگاه عزت الهیت بنعت رأفت و رحمت ایشان را نو تشریفى و تخصیصى مىآید، آن منافقان دون همت مختصر دیده یک صاع خرماى بو عقیل مختصر داشتند و محقر و بدان طنز کردند چه زیان دارد وى را این طعن منافقان، و رب العالمین او را مىنوازد و میگوید: وَ الَّذِینَ لا یَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ، و مصطفى تسلى دل وى را آن صدقه از وى پذیرفته و اکرامى کرده و بر سر همه صدقهها ریخته و این خبر بیرون داده که: افضل الصدقة جهد المقلّ. امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۶۲ - امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ
امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۱۰۱ - زهی لعل لبت درج لئالی
زهی لعل لبت درج لئالی ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٧۵٧ - روزی ز بهر تجربه بگرفتم آینه
روزی ز بهر تجربه بگرفتم آینه جویای تبریزی : مناقب
شمارهٔ ۱۲ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین اسد الله الغالب علی ابن ابی طالب
به حمدالله زبان نکته سنجم گوهر افشان شد رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۵۵ - ماغ در آبگیر گشته روان
ماغ در آبگیر گشته روان فردوسی : پادشاهی اسکندر
بخش ۱۶ - چو آن نامه برخواند فور سترگ
چو آن نامه برخواند فور سترگ رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۰۹ - میلاو منی، ای فغ واستاد توام من
میلاو منی، ای فغ واستاد توام من سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۵۱ - در هجو قوامی
تا ز طبیعی غر سیاه قوامی
شمارهٔ ۵۵ - قصیده در مدح طغا یتمور خان
شاه جهان چو رخش بمیدان در آورد خواجه عبدالله انصاری : مناجات نامه
مناجات ۷۰ - الهی پایی ده که با آن کوی مهر تو پوییم و زبانی ده که با آن شکر آلای تو گوییم.
الهی پایی ده که با آن کوی مهر تو پوییم و زبانی ده که با آن شکر آلای تو گوییم. کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۵۷ - آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت
آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۷۱ - تجلی جمالش را اگر آئینه شد عالم
تجلی جمالش را اگر آئینه شد عالم همام تبریزی : غزلیات
شماره ۴۲ - ز جانان مهر و از ماجانفشانی ست
ز جانان مهر و از ماجانفشانی ست قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۸ - در مدح شاهزادهٔ آزاده مؤیدالدوله طهماسب میرزا فرماید
از چه نگویم سپاس ایزد بیچون سعدی : باب اول در سیرت پادشاهان
حکایت ۲۴ - ملِکِ زوزَن را خواجهای بود کریمالنَّفْسِ نیکمحضر
ملِکِ زوزَن را خواجهای بود کریمالنَّفْسِ نیکمحضر که همگنان را در مواجهه خدمت کردی و در غیبت نکویی گفتی. اتفاقاً از او حرکتی در نظر سلطان ناپسند آمد، مصادره فرمود و عقوبت کرد؛ و سرهنگانِ ملِک به سوابقِ نعمتِ او معترف بودند و به شکرِ آن مُرتَهَن. در مدّت تَوْکیل او رِفق و ملاطفت کردندی و زجر و معاقبت روا نداشتندی. احمد شاملو : هوای تازه
چشمان تاریک
چشمانِ تو شبچراغِ سیاهِ من بود، اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۶۹۲ - سحر چو آه من می پرست میخیزد
سحر چو آه من می پرست میخیزد بابافغانی : غزلیات
شماره ۴۰۶ - لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم
لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم نورعلیشاه : بخش اول
شماره ۲۲۰ - ای ماه رویت چون مهر تابان
ای ماه رویت چون مهر تابان رشیدالدین میبدی : ۹- سورة التوبة- مدنیة
۹ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: الَّذِینَ یَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِینَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فِی الصَّدَقاتِ.. اصحاب شریعت دیگراند و اصحاب حقیقت دیگر، خادمان راه شرع جدااند، خلوتیان قرب و مشاهدت جدا، اهل شریعت از هر دویست درم پنج درم بدادند و رضاء حق در آن بجستند تا بناز و نعیم خلد رسیدند. فرمان برداراناند و حق شرع گزاراناند و پسندیدگاناند لکن نه چون اهل خلوت و مشاهدت و نه چون خداوندان یافت و صحبت که خلیل وار، دست توکّل از آستین رضا بیرون کردند و بر روى اسباب و علائق باز زدند هر چه داشتند از این حطام دنیا بذل کردند و در سبیل خدا جان و دل در معرض بلا و محنت نهادند و در اظهار دین اسلام و اعلاء کلمه حق با دشمن بکوشیدند و نیز خود را در راه حق مقصر دیدند لا جرم هر ساعت از جناب جبروت و درگاه عزت الهیت بنعت رأفت و رحمت ایشان را نو تشریفى و تخصیصى مىآید، آن منافقان دون همت مختصر دیده یک صاع خرماى بو عقیل مختصر داشتند و محقر و بدان طنز کردند چه زیان دارد وى را این طعن منافقان، و رب العالمین او را مىنوازد و میگوید: وَ الَّذِینَ لا یَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ، و مصطفى تسلى دل وى را آن صدقه از وى پذیرفته و اکرامى کرده و بر سر همه صدقهها ریخته و این خبر بیرون داده که: افضل الصدقة جهد المقلّ. امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۶۲ - امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ
امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۱۰۱ - زهی لعل لبت درج لئالی
زهی لعل لبت درج لئالی ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٧۵٧ - روزی ز بهر تجربه بگرفتم آینه
روزی ز بهر تجربه بگرفتم آینه جویای تبریزی : مناقب
شمارهٔ ۱۲ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین اسد الله الغالب علی ابن ابی طالب
به حمدالله زبان نکته سنجم گوهر افشان شد رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۵۵ - ماغ در آبگیر گشته روان
ماغ در آبگیر گشته روان فردوسی : پادشاهی اسکندر
بخش ۱۶ - چو آن نامه برخواند فور سترگ
چو آن نامه برخواند فور سترگ رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۰۹ - میلاو منی، ای فغ واستاد توام من
میلاو منی، ای فغ واستاد توام من سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۵۱ - در هجو قوامی
تا ز طبیعی غر سیاه قوامی
