مولوی : دفتر اول
بخش ۷ - خلوت طلبیدن آن ولی از پادشاه جهت دریافتن رنج کنیزک
گفت ای شَهْ خَلوَتی کُن خانه را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۵۲ - به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا
به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۸۴۱ - از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم
از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۳۴۵ - از آل علی هر چه ترا دل باشد
از آل علی هر چه ترا دل باشد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۳۴ - از عیب پاک شو که هنرها همی دهند
از عیب پاک شو که هنرها همی دهند اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۳۵ - آن کعبه جان سوی خود میخواند از یاری مرا
آن کعبه جان سوی خود میخواند از یاری مرا مولوی : دفتر اول
بخش ۳ - ظاهر شدن عجز حکیمان از معالجهٔ کنیزک و روی آوردن پادشاه به درگاه اله و در خواب دیدن او ولیی را
شَهْ چو عَجْزِ آن حَکیمان را بِدید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۵۹ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟
ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟ صوفی محمد هروی : دیوان اطعمه
بخش ۹۹ - تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند
تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند مولوی : دفتر اول
بخش ۱ - سر آغاز
بِشْنو از نِی چون شِکایَت میکُند فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۳۱۷ - ما تکیه به قائدین ناشی نکنیم
ما تکیه به قائدین ناشی نکنیم مولوی : ترجیعات
چهل و چهارم
گر مه و گز زهره و گر فرقدی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۴۸۹ - عارفانی که ازین رشته سری یافته اند
عارفانی که ازین رشته سری یافته اند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۸۶ - بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی
بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۹۳ - پایندگی به زور میسر نمی شود
پایندگی به زور میسر نمی شود عطار نیشابوری : باب دهم: در معانی مختلف كه تعلّق به روح دارد
شماره ۲۲ - جانی که نهفت زنگ دنیی او را
جانی که نهفت زنگ دنیی او را جامی : دفتر سوم
بخش ۸ - حکایت آن پادشاه صاحب شکوه که با سپاه انبوه به پای دیوار بستانی که شاهد نار پستان درخت انار سر از دیوار برکرده بود گذشت نه هیچ کس به وی چشم خیانت باز کرد و نه دست تصرف دراز
در خزان عدل پیشه سلطانی باباطاهر عریان همدانی : دوبیتیها
دوبیتی ۲۴۳ - سرم سودای گیسوی ته دیره
سرم سودای گیسوی ته دیره صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۱۵۲ - گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست
گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست فردوسی : پادشاهی بهرام گور
بخش ۲ - دگر روز چون بردمید آفتاب
دگر روز چون بردمید آفتاب
بخش ۷ - خلوت طلبیدن آن ولی از پادشاه جهت دریافتن رنج کنیزک
گفت ای شَهْ خَلوَتی کُن خانه را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۵۲ - به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا
به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۸۴۱ - از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم
از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۳۴۵ - از آل علی هر چه ترا دل باشد
از آل علی هر چه ترا دل باشد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۳۴ - از عیب پاک شو که هنرها همی دهند
از عیب پاک شو که هنرها همی دهند اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۳۵ - آن کعبه جان سوی خود میخواند از یاری مرا
آن کعبه جان سوی خود میخواند از یاری مرا مولوی : دفتر اول
بخش ۳ - ظاهر شدن عجز حکیمان از معالجهٔ کنیزک و روی آوردن پادشاه به درگاه اله و در خواب دیدن او ولیی را
شَهْ چو عَجْزِ آن حَکیمان را بِدید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۵۹ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟
ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟ صوفی محمد هروی : دیوان اطعمه
بخش ۹۹ - تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند
تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند مولوی : دفتر اول
بخش ۱ - سر آغاز
بِشْنو از نِی چون شِکایَت میکُند فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۳۱۷ - ما تکیه به قائدین ناشی نکنیم
ما تکیه به قائدین ناشی نکنیم مولوی : ترجیعات
چهل و چهارم
گر مه و گز زهره و گر فرقدی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۴۸۹ - عارفانی که ازین رشته سری یافته اند
عارفانی که ازین رشته سری یافته اند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۸۶ - بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی
بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۹۳ - پایندگی به زور میسر نمی شود
پایندگی به زور میسر نمی شود عطار نیشابوری : باب دهم: در معانی مختلف كه تعلّق به روح دارد
شماره ۲۲ - جانی که نهفت زنگ دنیی او را
جانی که نهفت زنگ دنیی او را جامی : دفتر سوم
بخش ۸ - حکایت آن پادشاه صاحب شکوه که با سپاه انبوه به پای دیوار بستانی که شاهد نار پستان درخت انار سر از دیوار برکرده بود گذشت نه هیچ کس به وی چشم خیانت باز کرد و نه دست تصرف دراز
در خزان عدل پیشه سلطانی باباطاهر عریان همدانی : دوبیتیها
دوبیتی ۲۴۳ - سرم سودای گیسوی ته دیره
سرم سودای گیسوی ته دیره صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۱۵۲ - گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست
گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست فردوسی : پادشاهی بهرام گور
بخش ۲ - دگر روز چون بردمید آفتاب
دگر روز چون بردمید آفتاب