غزل ۵۸۴۱ - از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم

از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم
مومیم اگر چه نکهت عنبر گرفته ایم ۱

پیش کسی دراز نگشته است دست ما
ما چون چنار از آتش خود در گرفته ایم ۲

چون سر بر آوریم ز دریا، که چون صدف
گوهر به آبروی برابر گرفته ایم ۳

با دست رعشه دار چو شبنم درین چمن
دامان آفتاب مکرر گرفته ایم ۴

گر دست ما تهی است ز سیم و زر نثار
از چهره آستان تو در زر گرفته ایم ۵

کیفیت جوانی ما را خمار نیست
کز دست پیر میکده ساغر گرفته ایم ۶

ما را به روی گرم چراغ احتیاج نیست
کز بال و پرفشانی خود در گرفته ایم ۷

باور که می کند که درین بحر چون حباب
سر داده ایم و زندگی از سر گرفته ایم؟ ۸

در مشت خار ما به حقارت نظر مکن
کز دست برق، تیغ مکرر گرفته ایم ۹

صائب ز نقطه ریزی کلک سخن طراز
روی زمین تمام به گوهر گرفته ایم ۱۰