این متن عرفانی به بیان تلاشهای سالانه عارفان برای رسیدن به حقیقت و معرفت میپردازد. آنها با گذر از سختیها و ریاضتهای روحی، به درکی عمیق از هستی و معنویت دست یافتهاند. استفاده از استعارههایی مانند دریا، پرگار، پروانه و سیمرغ، عمق این سفر معنوی را نشان میدهد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اصطلاحات به پیشزمینه فرهنگی و ادبی نیاز دارند.
غزل ۳۴۸۹ - عارفانی که ازین رشته سری یافته اند
بی خبر گشته ز خود تا خبری یافته اند ۱
سالها مرکز پرگار حوادث شده اند
تا ازین دایره ها پا و سری یافته اند ۲
چشم این سوختگان آب سیاه آورده است
تا ز سر چشمه حیوان خبری یافته اند ۳
سالها کف به سر خویش چو دریا زده اند
تا ز دریای حقیقت گهری یافته اند ۴
بار برداشته اند از دل مردم عمری
تا ز احسان بهاران ثمری یافته اند ۵
سالها غوطه چو شب در دل ظلمت زده اند
تا ز چاک جگر خود سحری یافته اند ۶
گر سر از جیب نیارند برون معذورند
در نهانخانه دل سیمبری یافته اند ۷
بسته اند از دو جهان چشم هوس چون یعقوب
تا ز پیراهن یوسف نظری یافته اند ۸
دلشان تنگتر از چشمه سوزن شده است
تا ز سر رشته مقصود سری یافته اند ۹
دست بیداردلان آبله فرسوده شده است
تا ازین خانه تاریک دری یافته اند ۱۰
همچو پروانه درین بزم ز سوز دل خویش
بارها سوخته تا بال و پری یافته اند ۱۱
مکش از رخنه دل پای تردد زنهار
که درین کوچه ز سیمرغ پری یافته اند ۱۲
گرد مجنون نظر باز، غزالان شب و روز
چون نگردند، که صاحب نظری یافته اند ۱۳
صائب از گریه مستانه مکن قطع نظر
که ز هر قطره اشکی گهری یافته اند ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.