این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعات مختلفی مانند عشق، رهایی از دنیای مادی، انتقاد از غفلت انسانها و زیباییهای معنوی میپردازد. شاعر از نمادهایی مانند منصور حلاج، میوه پخته و آینه استفاده کرده است تا مفاهیم عمیقتری را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و نمادین (مانند اشاره به منصور حلاج) ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۳۴۸۸ - هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند
بوشناسان به نسیم سحر آویخته اند ۱
بهر فردوس گروهی که ز دنیا گذرند
از هوایی به هوای دگر آویخته اند ۲
رگ خامی رسن گردن منصور شده است
میوه پخته کجا از شجر آویخته اند؟ ۳
پرده بردار که چون ابر پریشان گردد
هر حجابی که ز پیش نظر آویخته اند ۴
تا به آن موی میان کس نتواند ره برد
زلف مشکین ترا تا کمر آویخته اند ۵
چشم شوخ تو به عیب دگران مشغول است
ورنه صد آینه در رهگذر آویخته اند ۶
غافلند از دل پر آبله خود صائب
ساده لوحان که به عقد گهر آویخته اند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.