این متن شعری است که از گفتار و رفتار فردی سخن میگوید که کلامش مانند شهد برای جانها و رفتارش مانند سیلی بر دلهای خار و خس است. نالههای صادقانهاش مانند صبحی است که جهان را تسخیر میکند. همچنین، به موضوعاتی مانند بیتوجهی به خود، عشق و تنهایی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات مانند «سیلی بر دل» نیاز به درک بالاتری از احساسات و روابط انسانی دارد.
غزل ۲۱۵۲ - گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست
رفتار تو سیلی است که دل خار و خس اوست ۱
هر ناله که از دل ز سر صدق برآید
صبحی است که تسخیر جهان در نفس اوست ۲
نخلی که برآرنده خود را نشناسد
سر پیش فکندن ثمر پیشرس اوست ۳
هر چند که از محمل لیلی اثری نیست
صد بادیه پر شور ز بانگ جرس اوست ۴
با هر که کسی نیست به جز بیکسی او را
صائب به ادب باش که بی گفت، کس اوست ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.