رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۵ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بدان که معنى ایمان تصدیق است، و حقیقت آن از روى شرع استوار داشتن است بدل، و اقرار است بزبان، و کردار است بتن و بمال، و تا این هر سه خصلت بهم مجتمع نشوند، نام ایمان بر وى نیفتد، و نه نام اسلام، که مؤمن مسلمان است و مسلمان مؤمن. نشاط اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۳۴ - بهار و عید مبارک ببخت شاهنشاه
بهار و عید مبارک ببخت شاهنشاه رشیدالدین میبدی : ۲۲- سورة الحجّ- مدنیّة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یَسْجُدُ لَهُ» نمىدانى که خداى را سجود میکند و فرمان مىبرد. «مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ» هر که در آسمان و هر که در زمین، «وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ» و خورشید و ماه و ستارگان، «وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ» و کوهها و درختان و جنبندگان، «وَ کَثِیرٌ مِنَ النَّاسِ» و فراوانى از مردمان، «وَ کَثِیرٌ حَقَّ عَلَیْهِ الْعَذابُ» و فراوانست باز از مردمان که برایشان حکم رفته که ایشان اهل عذابند: «وَ مَنْ یُهِنِ اللَّهُ» و هر که اللَّه تعالى او را خوار کرد، «فَما لَهُ مِنْ مُکْرِمٍ» او را نوازندهاى نیست «إِنَّ اللَّهَ یَفْعَلُ ما یَشاءُ» (۱۸) که اللَّه تعالى آن کند که خود خواهد. عطار نیشابوری : بخش ششم
المقاله السادسه
تو دریا بین اگر چشم تو بیناست سلمان ساوجی : جمشید و خورشید
بخش ۴۹ - غزل
در هر آن سر که هوا و هوست جا گیرد قاآنی شیرازی : رباعیات
رباعی ۷ - آمد مه شوال و مه روزه گذشت
آمد مه شوال و مه روزه گذشت نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۵۵۳ - گر برون از برقع آن زلف پریشان آمدی
گر برون از برقع آن زلف پریشان آمدی اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۶۰ - تا در طلب مات همی گام بود
تا در طلب مات همی گام بود وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۳۳۴ - چه کم میگردد از حشمت بلاگردان نازم کن
چه کم میگردد از حشمت بلاگردان نازم کن سنایی غزنوی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - معروفی بود زن سلیطهای داشت او را به قاضی برده بود و رنج مینمود در حق وی گوید
ویحک ای پردهٔ پردهدر در ما نگران صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۸۴ - الحکمه
بود خود حکمت معلوم لایق فریدون مشیری : تا صبح تابناک اهورایی
افسونگر
گردونهء بهار، صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۷۱ - اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها
اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها ابراهیم شاهدی دده مغلوی : غزلیات
شماره ۸۴ - بنما طلعت موجه خویش
بنما طلعت موجه خویش مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۴۹ - امشب که غم عشق مدامست مدام
امشب که غم عشق مدامست مدام سعدی : غزلیات
غزل ۱۶۰ - حدیث عشق به طومار در نمیگنجد
حدیث عشق به طومار در نمیگنجد نسیمی : اضافات
شمارهٔ ۳ - مخمس ترکیب
ای مطلع خوبی رخ چون ماه تمامت ملا احمد نراقی : منتخب غزلیات و قطعات
شماره ۵ - دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی
دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۶۶۶ - ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایم
ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایم رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۲۹ - خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
۵ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بدان که معنى ایمان تصدیق است، و حقیقت آن از روى شرع استوار داشتن است بدل، و اقرار است بزبان، و کردار است بتن و بمال، و تا این هر سه خصلت بهم مجتمع نشوند، نام ایمان بر وى نیفتد، و نه نام اسلام، که مؤمن مسلمان است و مسلمان مؤمن. نشاط اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۳۴ - بهار و عید مبارک ببخت شاهنشاه
بهار و عید مبارک ببخت شاهنشاه رشیدالدین میبدی : ۲۲- سورة الحجّ- مدنیّة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یَسْجُدُ لَهُ» نمىدانى که خداى را سجود میکند و فرمان مىبرد. «مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ» هر که در آسمان و هر که در زمین، «وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ» و خورشید و ماه و ستارگان، «وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ» و کوهها و درختان و جنبندگان، «وَ کَثِیرٌ مِنَ النَّاسِ» و فراوانى از مردمان، «وَ کَثِیرٌ حَقَّ عَلَیْهِ الْعَذابُ» و فراوانست باز از مردمان که برایشان حکم رفته که ایشان اهل عذابند: «وَ مَنْ یُهِنِ اللَّهُ» و هر که اللَّه تعالى او را خوار کرد، «فَما لَهُ مِنْ مُکْرِمٍ» او را نوازندهاى نیست «إِنَّ اللَّهَ یَفْعَلُ ما یَشاءُ» (۱۸) که اللَّه تعالى آن کند که خود خواهد. عطار نیشابوری : بخش ششم
المقاله السادسه
تو دریا بین اگر چشم تو بیناست سلمان ساوجی : جمشید و خورشید
بخش ۴۹ - غزل
در هر آن سر که هوا و هوست جا گیرد قاآنی شیرازی : رباعیات
رباعی ۷ - آمد مه شوال و مه روزه گذشت
آمد مه شوال و مه روزه گذشت نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۵۵۳ - گر برون از برقع آن زلف پریشان آمدی
گر برون از برقع آن زلف پریشان آمدی اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۶۰ - تا در طلب مات همی گام بود
تا در طلب مات همی گام بود وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۳۳۴ - چه کم میگردد از حشمت بلاگردان نازم کن
چه کم میگردد از حشمت بلاگردان نازم کن سنایی غزنوی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - معروفی بود زن سلیطهای داشت او را به قاضی برده بود و رنج مینمود در حق وی گوید
ویحک ای پردهٔ پردهدر در ما نگران صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۸۴ - الحکمه
بود خود حکمت معلوم لایق فریدون مشیری : تا صبح تابناک اهورایی
افسونگر
گردونهء بهار، صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۷۱ - اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها
اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها ابراهیم شاهدی دده مغلوی : غزلیات
شماره ۸۴ - بنما طلعت موجه خویش
بنما طلعت موجه خویش مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۴۹ - امشب که غم عشق مدامست مدام
امشب که غم عشق مدامست مدام سعدی : غزلیات
غزل ۱۶۰ - حدیث عشق به طومار در نمیگنجد
حدیث عشق به طومار در نمیگنجد نسیمی : اضافات
شمارهٔ ۳ - مخمس ترکیب
ای مطلع خوبی رخ چون ماه تمامت ملا احمد نراقی : منتخب غزلیات و قطعات
شماره ۵ - دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی
دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۶۶۶ - ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایم
ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایم رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۲۹ - خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
