این متن شعری است که تنهایی و دلتنگی را در قالب تصاویر طبیعت و مفاهیم عرفانی بیان میکند. شاعر از تنهایی خود در میان زیباییهای طبیعت و دوستداران سخن میگوید و از نبود حمایت و همراهی شکوه میکند. همچنین، اشارهای به کربلا و عافیتطلبان دارد که نشاندهندهی بعد عرفانی و مذهبی شعر است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی اشارات مذهبی و فلسفی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۶۷۱ - اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها
گرفته ایم اجازت ز باغبان تنها ۱
بهار عمر، ملاقات دوستداران است
چه حظ کند خضر از عمر جاودان تنها؟ ۲
دل به پاکی دامان غنچه می لرزد
که بلبلان همه مستند و باغبان تنها ۳
دل مرا به نسیم حمایتی دریاب
که یافته است بهار مرا خزان تنها ۴
سزای خیره نگاهان به آه من بگذار
که بارها زده بر قلب آسمان تنها ۵
اگر حیا دهدم فرصت سخن، دارم
هزار حرف زبانی به آن دهان تنها ۶
من و دو چشم تر و خاک کربلا صائب
ز عافیت طلبان سیر اصفهان تنها ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.