مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۹۵ - سرگشته پدید زاهد گم گشته
سرگشته پدید زاهد گم گشته اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۰۰ - از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم
از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم آذر بیگدلی : رباعیات
شماره ۵۵ - وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛
وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛ سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۹۹ - هر چند دلم بیش کشد بار غمت
هر چند دلم بیش کشد بار غمت جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۲۷۵ - تا کی بود از غمت بلا بر دل من
تا کی بود از غمت بلا بر دل من خیام : از ازل نوشته [۳۴-۲۶]
رباعی ۳۱
* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟ سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۷ - نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری
نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۱۷ - خط غبار گرد رخ یار آمده
خط غبار گرد رخ یار آمده امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجه
ساقی ار عکس مه چهره به جام اندازد سعیدا : غزلیات
شماره ۲۰۸ - تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ
تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ قصاب کاشانی : غزلیات
شماره ۳۰ - گفتگویت در تبسم می‌کند شکر در آب
گفتگویت در تبسم می‌کند شکر در آب سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۳۸۲ - بروز وصل زهجران یار می ترسم
بروز وصل زهجران یار می ترسم کمال‌الدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۴۹ - تاب جمال تو آفتاب ندارد
تاب جمال تو آفتاب ندارد عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۷۲۸ - ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده
ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۰۶ - بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق
بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۴۷۶ - این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۵۰۴ - ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیاله
ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیاله اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۴۲۵ - بس غریب و طرفه افتادست حال عاشقان
بس غریب و طرفه افتادست حال عاشقان مولوی : دفتر پنجم
بخش ۵۹ - داستان آن کنیزک کی با خر خاتون شهوت می‌راند و او را چون بز و خرس آموخته بود شهوت راندن آدمیانه و کدویی در قضیب خر می‌کرد تا از اندازه نگذرد خاتون بر آن وقوف یافت لکن دقیقهٔ کدو را ندید کنیزک را ببهانه براه کرد جای دور و با خر جمع شد بی‌کدو و هلاک شد بفضیحت کنیزک بیگاه باز آمد و نوحه کرد که ای جانم و ای چشم روشنم کیر دیدی کدو ندیدی ذکر دیدی آن دگر ندیدی کل ناقص ملعون یعنی کل نظر و فهم ناقص ملعون و اگر نه ناقصان ظاهر جسم مرحوم‌اند ملعون نه‌اند بر خوان لیس علی الاعمی حرج نفی حرج کرد و نفی لعنت و نفی عتاب و غضب
یک کَنیزک یک خَری بر خود فَکَند مولوی : غزلیات
غزل ۳۱۴۰ - صنما، بر همه جهان، تو چو خورشید سروری
صَنَما، بر همه جهان، تو چو خورشیدْ سَروری
شماره ۱۹۵ - سرگشته پدید زاهد گم گشته
سرگشته پدید زاهد گم گشته اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۰۰ - از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم
از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم آذر بیگدلی : رباعیات
شماره ۵۵ - وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛
وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛ سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۹۹ - هر چند دلم بیش کشد بار غمت
هر چند دلم بیش کشد بار غمت جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۲۷۵ - تا کی بود از غمت بلا بر دل من
تا کی بود از غمت بلا بر دل من خیام : از ازل نوشته [۳۴-۲۶]
رباعی ۳۱
* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟ سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۷ - نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری
نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۱۷ - خط غبار گرد رخ یار آمده
خط غبار گرد رخ یار آمده امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجه
ساقی ار عکس مه چهره به جام اندازد سعیدا : غزلیات
شماره ۲۰۸ - تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ
تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ قصاب کاشانی : غزلیات
شماره ۳۰ - گفتگویت در تبسم می‌کند شکر در آب
گفتگویت در تبسم می‌کند شکر در آب سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۳۸۲ - بروز وصل زهجران یار می ترسم
بروز وصل زهجران یار می ترسم کمال‌الدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۴۹ - تاب جمال تو آفتاب ندارد
تاب جمال تو آفتاب ندارد عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۷۲۸ - ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده
ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۰۶ - بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق
بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۴۷۶ - این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۵۰۴ - ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیاله
ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیاله اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۴۲۵ - بس غریب و طرفه افتادست حال عاشقان
بس غریب و طرفه افتادست حال عاشقان مولوی : دفتر پنجم
بخش ۵۹ - داستان آن کنیزک کی با خر خاتون شهوت می‌راند و او را چون بز و خرس آموخته بود شهوت راندن آدمیانه و کدویی در قضیب خر می‌کرد تا از اندازه نگذرد خاتون بر آن وقوف یافت لکن دقیقهٔ کدو را ندید کنیزک را ببهانه براه کرد جای دور و با خر جمع شد بی‌کدو و هلاک شد بفضیحت کنیزک بیگاه باز آمد و نوحه کرد که ای جانم و ای چشم روشنم کیر دیدی کدو ندیدی ذکر دیدی آن دگر ندیدی کل ناقص ملعون یعنی کل نظر و فهم ناقص ملعون و اگر نه ناقصان ظاهر جسم مرحوم‌اند ملعون نه‌اند بر خوان لیس علی الاعمی حرج نفی حرج کرد و نفی لعنت و نفی عتاب و غضب
یک کَنیزک یک خَری بر خود فَکَند مولوی : غزلیات
غزل ۳۱۴۰ - صنما، بر همه جهان، تو چو خورشید سروری
صَنَما، بر همه جهان، تو چو خورشیدْ سَروری