این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی و برتری معشوق را با تشبیهات زیبا مانند خورشید و ماه توصیف میکند. شاعر از عشق و دلدادگی خود سخن میگوید و معشوق را فراتر از همه زیباییها و قدرتهای دنیوی میداند. او از تأثیر عمیق معشوق بر خود و جهان اطراف سخن میگوید و آرزو میکند که حتی خاک پای معشوق را سرمه چشم خود کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۳۱۴۰ - صنما، بر همه جهان، تو چو خورشید سروری
قَمَرا، میرَسَد تو را که به خورشید نَنْگَری ۱
همه عالَم چو جان شود، هَمِگی گُلْسِتان شود
شِکَمِ خاکْ کان شود، چو تو بر خاک بُگْذَری ۲
تَنِ من هَمچو رشته شُد، به دِلَم مِهْر کِشته شُد
چو به سَر این نِبِشته شُد، نَبُوَد کارْ سَرسَری ۳
چو سَحَر پَرده میدَرَد، تو پَسِ پَرده میرَوی
چو به شب پَرده میکَشَد، تو به شب پَرده میدَری ۴
صَنَما، خاکِ پایِ خود، تو مرا سُرمه وام دِهْ
که نَظَر در تو خیره شُد، که تو خورشیدْ مَنْظَری ۵
رُخِ خوبانِ این جهان، همه ابر است و تو مَهی
سَرِ شاهانِ این جهان، همه پایَسْت و تو سَری ۶
چو دَرآمَد خیالِ تو، مَهِ نو تیره شُد، بِگُفت
چه عَجَب گَر تو روشنی، که ازو آب میخوری ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.