خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر به موضوع عشق و رنج‌های ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از دل‌سوختگی، ناامیدی و سموم عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشقی حقیقی یافتنی نیست و تنها رنج و بیداد بر جای می‌ماند. همچنین، از بی‌تفاوتی دیگران نسبت به درد عاشقان شکایت دارد.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعاره‌های سنگین ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، محتوای غمگین و ناامیدانه متن برای سنین پایین مناسب نیست.
شماره ۴۷۶ - این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
بر کِشتة عشّاق سمومست نسیمش ۱
یک عمر نفس سوختم و نرم نکردم
آن دل، که به یک ناله توان کرد رحیمش ۲
آن مایده عشقست که صد قرن نیابی
یک دست و زبان سوخته‌ای همچو کلیمش ۳
آن مزرع عشقست که پیوسته روانست
بر کشت امید آب ز سرچشمة میمش ۴
فیّاض چه دانی تو غم دل، که نداری
در سینة بیداد یکی دل، چه که نیمش! ۵
بر کِشتة عشّاق سمومست نسیمش ۱
یک عمر نفس سوختم و نرم نکردم
آن دل، که به یک ناله توان کرد رحیمش ۲
آن مایده عشقست که صد قرن نیابی
یک دست و زبان سوخته‌ای همچو کلیمش ۳
آن مزرع عشقست که پیوسته روانست
بر کشت امید آب ز سرچشمة میمش ۴
فیّاض چه دانی تو غم دل، که نداری
در سینة بیداد یکی دل، چه که نیمش! ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۵ - چمن گر نسخه خواهد می‌کند آن چهره تحریرش
گوهر بعدی:شماره ۴۷۷ - کمر به کشتن من بسته خال گوشة چشمش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
