اِمْتِزاجِ روح‌ها، در وَقتِ صُلح و جنگ‌ها
با کسی باید که روحش هست صافیِّ صَفا
چون تَغَیُّر هست در جان، وَقتِ جنگ و آشتی
آن نه یک روح است تنها، بلکه گَشْتَسْتَند جُدا
چون بِخواهَد دل سَلامِ آن یکی هَمچون عروس
مَر زِفافِ صُحبَتِ دامادِ دشمن روی را
باز چون مَیلی بُوَد سویی بدان مانَد که او
مَیل دارد سویِ دامادِ لَطیفِ دِلْرُبا
از نَظَرها اِمْتِزاج و از سُخَن‌ها اِمْتِزاج
وَزْ حِکایَتْ اِمْتِزاج و از فِکَر آمیزها
همچُنان که اِمْتِزاجِ ظاهر است اَنْدَر رُکوع
وَزْ تَصافُح وَزْ عِناق و قُبله و مَدح و دُعا
بر تفاوت این تَمازُج‌ها زِ مَیل و نیم مَیل
وَزْ سَرِ کُرْه و کَراهَت، وَزْ پِیِ ترس و حَیا
آن رُکوعِ با تأنّی، وانْ ثَنایِ نَرمْ نَرم
هم مَراتِب در مَعانی، در صُوَرها مُجتَبا
این همه بازیچه گردد، چون رَسیدی در کسی
کِش سَما سَجَده ش بَرَد، وان عَرش گوید مَرحَبا
آن خداوندِ لَطیفِ بَنده پَروَر، شَمسِ دین
کو رَهانَد مَر شما را، زین خیالِ بی‌وَفا
با عَدَم تا چند باشی خایِف و امّیدوار
این همه تأثیرِ خشمِ اوست، تا وَقتِ رضا
هستیِ جانْ اوست حَقّا، چون که هستی زو بِتافت
لاجَرَم در نیستی می‌ساز، با قیدِ هوا
گَهْ به تَسْبیعِ هوا و گَهْ به تَسْبیعِ خیال
گَهْ به تَسْبیعِ کَلام و گَهْ به تَسْبیعِ لِقا
گَهْ خیالِ خوش بُوَد در طَنْز هَمچون اِحْتِلام
گَهْ خیالِ بَد بُوَد همچون که خوابِ ناسزا
وان گَهی تَخییل‌ها خوش تَر ازین قومِ رَذیل
اینْت هستی کو بُوَد کمتر زِ تَخییلِ عَما
پس از آن سویِ عَدَم بَدتَر ازین از صد عَدَم
این عَدَم‌ها بر مَراتِب بود همچون که بَقا
تا نیاید ظِلِّ میمونِ خداوندیِّ او
هیچ بَندی از تو نَگْشایَد یَقین می‌دان دِلا

ای زِ مِقْدارَت هزاران فَخرْ بی‌مِقْدار را
دادِ گُلْزارِ جَمالَتْ جانِ شیرین، خار را
ای مُلوکانِ جهانِ روحْ بر دَرگاهِ تو
در سُجود افتادگان و مُنتَظِر مَر بار را
عقل از عقلی رَوَد، هم روحْ روحی گُم کُند
چون که طُنْبوری زِ عشقَت بَرنَوازَد تار را
گَر زِ آبِ لُطفِ تو نَم یافتی گُلْزارها
کَس ندیدی خالی از گُل، سال‌ها گُلزار را
مَحو می‌گردد دِلَم در پَرتوِ دِلْدارِ من
می‌نَتانَم فَرق کردن از دِلَم دِلْدار را
دایِما فَخْر است جان را از هوایِ او چُنان
کو زِ مَستی می‌نَدانَد فَخْر را و عار را
هست غاری، جانِ رُهبانانِ عشقَت مُعْتَکِف
کرده رَهبانِ مُبارک پُر زِ نور این غار را
گَر شود عالَم چو قیر از غُصّهٔ هِجْرانِ تو
نَخْوَتی دارد که اَنْدَرنَنْگَرد مَر قار را
چون عَصایِ موسی بود آن وَصلْ اکنون مار شُد
ای وِصالِ موسی وَش اَنْدَررُبا این مار را
ای خداوندْ شَمسِ دین از آتشِ هِجْرانِ تو
رَشکِ نورِ باقی است، صد آفرین این نار را

طالَما بِتْنا بِلاکُمْ یا کِرامی وَ شْتَنا
یا حَبیبَ الرّوحِ اَیْنَ الْمُلْتَقیٰ اَوْحَشْتَنا
حَبَّذا شَمْسَ الْعُلیٰ مِنْ ساعَةٍ نَوَّرْتَنا
مَرْحَبًا بَدْرَ الدُّجیٰ مِنْ لَیْلَهٍ اَدْهَشْتَنا
لَیْسَ نَبْغی غَیْرَکُمْ قَدْ طالَ ما جَرَّبْتَنا
ما لَنا مَوْلًی سِواکُمْ طالَ ما فَتَّشْتَنا
یا نَسیمَ الصُّبْحِ اِنّی عِنْدَ ما بَشَّرْتَنی
یا خَیالَ الْوَصْلِ رُوحی عِنْدَ ما جَمَّشْتَنا
یا فِراقَ الشَّیْخِ شَمسِ الدّینِ مِنْ تَبْریزِنا
کَمْ تَریٰ فی وَجْهِنا آثارَ ما حَرَّشْتَنا

اِیهِ یا اَهْلَ الْفَرادیسِ اقْرَؤُوا مَنْشُورَنا
وَ ادْهَشوا مِنْ خَمْرِنا وَ اسْتَسْمِعُوا ناقُورَنا
حُورُکُمْ تَصْفَرُّ عِشْقًا تَنْحَنی مِنْ نارِهِ
لَوْ رَأَتْ فی جُنْحِ لَیْلٍ اَوْ نَهارٍ حُورَنا
جاءَ بَدْرٌ کامِلٌ قَدْ کَدَّرَ شَمْسَ الضُّحیٰ
فی قیانٍ خادِماتٍ وَ اسْتَقَرّوا دُورَنا
اَلْفُ بَدْرٍ حَوْلَ بَدْری سُجَّدًا خَرّوا لَهُ
طَیَّبُوا ما حَوْلَنا وَ اسْتَشْرَقُوا دَیْجُورَنا
قَدْ سَکِرْنا مِنْ حَواشی بَدْرِهِمْ اَکْرِمْ بِهِمْ
اِسْتَجابُوا بَغْیَنا وَ اسْتَکْثَروُا مَیْسُورَنا

اَبْصَرَتْ رُوْحی مَلیحًا زُلْزِلَتْ زِلْزالَها
اِنْعَطَش رُوحی فَقُلْتُ وَیْحَ رُوحی مالَها
ذاقَ مِنْ شَعْشاعِ خَمْرِ الْعِشْقِ رُوحی جُرْعَةً
طارَ فی جَوِّ الْهَویٰ وَ اسْتَقْلَعَتْ اَثْقالَها
صارَ رُوحی فی هَواهُ غارِقًا حَتّیٰ دَریٰ
لَوْ تَلَقّاهُ ضَریرٌ تائِهٌ اَحْوالَها
فی هَویٰ مَنْ لَیْسَ فِی الْکَوْنَیْنِ بَدْرٌ مِثْلَهُ
اِنَّ رُوحی فِی الْهَویٰ مَنْ لا تَریٰ اَمْثالَها
لَمْ تَمِلْ رُوحی اِلیٰ مالٍ اِلیٰ اَنْ اَعْشَقَتْ
رامَتِ الْاَمْوالَ کَیْ تَنْثُرْ لَهُ اَمْوالَها
لَمْ تَزَلْ سُفْنُ الْهَویٰ تَجْری بِها مُذْ اَصْبَحَتْ
فی بِحارِ الْعِزِّ وَ الْاِقْبالِ یَوْمًا یا لَها
عَیْنُ رُوحی قَدْ اَصابَتْها فَاَرْدَتْها بِها
حِینَ عَدَّتْ فَضْلَها وَ اسْتَکْثَرَتْ اَعْمالَها
اَفْلَحَتْ مِنْ بَعْدِ هُلْکٍ اِنَّ اَعْوانَ الْهَویٰ
اِعْتَنَوْا فی اَمْرِها اَن خَفَّفُوا اَحْمالَها
آهِ رُوحی مِنْ هَویٰ صَدْرٍ کَبیرٍ فائِقٍ
کُلُّ مَدْحٍ قالَها فیهِ ازْدَرَتْ اَقْوالَها
یَیْأَسُ النَّفْسُ اللِّقاءَ مِنْ وِصالٍ فائِتٍ
حِینَ تَتْلُوْ فی کِتابِ الْغَیْبِ مِنْ اَفْعالِها
حَبَّذا اِحسانُ مَوْلًی عادَ رَوْحًا اِذْ نَفَثْ
ناوَلَتْها شَرْبَةً صَفّیٰ لَها اَحْوالَها
اِنَّ رُوْحی تَقْشَعُ اللُّقْیاتِ فِی الْماضی مَدًا
ثُمَّ لا تُبْصِرْ مَضیٰ اِذْ تَفْکَرُ اسْتِقْبالَها
اِخْتَفَی الْعِشْقُ الثَّقیلُ فی ضَمیری دُرَّةً
اِنَّ رُوحی اَثْقَلَتْ مِنْ دُرَّةٍ قَدْ شالَها
مِثْلَهُ اِنْ اَثْقَلَ الْیَوْمَ الْمَخاضُ حُرَّةً
اَوْقَعَتْها فی رَدیٰ لَمْ تُغْنِها اَحْجالُها
غَیْرَ اَنَّ سَیِّدًا جادَتْ لَها اَلْطافُهُ
اِنَّ رُوحی رَبْوَةٌ وَ اسْتَنْزَلَتْ اَطْلالُها
سَیِّدًا مَوْلًی عَزیزًا کامِلًا فی اَمْرِهِ
شَمْسَ دینٍ مالِکٍ اَوْفَتْ لَها آمالُها
صادَفَ الْمَوْلیٰ بِروحی وَهْیَ فی ذاکَ الرَّدیٰ
مِنْ زَمانٍ اَکْرَمَتْهُ ما رَأَتْ اِذْلالَها
جاءَ مِنْ تَبریزِ سِرْبالٌ نَسیجٌ بِالْهَویٰ
اِکْتَسَتْ رُوحی صَباحًا اَنْزَعَتْ سِرْبالَها
قالَتِ الرُّوحُ افْتِخارًا اِصْطَفانا فَضْلُهُ
ثُمَّ غارَتْ بَعْدَ حینٍ مِنْ مَقالٍ نالَها

آه از این زشتان که مَهْ‌رو می‌نِمایَند از نِقاب
از درون‌سو کاه تاب و از بُرون‌سو ماهْتاب
چَنگِ دَجّال از درون و رَنگِ اَبْدال از بُرون
دام دُزدان در ضَمیر و رَمْزِ شاهان در خِطاب
عاشقِ چادر مَباش و خَر مَران در آب و گِل
تا نمانی زاب و گِل مانند خَر اَنْدَر خِلاب
چون به سگ نان اَفْکَنی سگ بو کُند آن‌گَه خورَد
سگ نه‌یی، شیری، چه باشد بَهرِ نان چندین شتاب؟
در هر آن مُردار بینی رَنگَکی، گویی که جان
جانْ کجا رنگ از کجا؟ جان را بِجو، جان را بیاب
تو سؤال و حاجَتی، دِلْبَر جوابِ هر سؤال
چون جواب آید فَنا گردد سؤال اَنْدَر جواب
از خِطابَش هست گشتی چون شراب از سَعیِ آب
وَزْ شرابَش نیست گشتی، هَمچو آب اَنْدَر شراب
او زِ نازِش سَرکَشیده، همچو آتش در فُروغ
تو زِ خَجْلَت سَر فِکَنده، چون خَطا پیش صَواب
گَر خَزانِ غارتی، مَر باغ را بی‌بَرگ کرد
عَدْلِ سُلطانِ بهار آمد، برایِ فَتْحِ باب
بَرگ‌ها چون نامه‌ها بر وِیْ نِبِشته خَطِّ سَبز
شَرحِ آن خَط‌ها بِجو از عِنْدَهُ اُمُّ الْکِتاب

یا وصالِ یار باید، یا حَریفان را شراب
چون که دریا دست نَدْهَد، پایْ نِهْ در جویِ آب
آن حَریفانِ چو جان و باقیانِ جاودان
در لَطافَت هَمچو آب و در سَخاوَت چون سَحاب
هم‌رَهانِ آبِ حَیوان، خِضْریانِ آسْمان
زندگیِّ هر عِمارَت، گنج‌هایِ هر خَراب
آبْ یارِ نور آمد، این لَطیف و آن ظَریف
هر دو غَمّازَند لیکِن، نی زِ کین بَلْ زِ احْتِساب
آب اَنْدَر طَشت و یا جو، چون زِ کَف جُنبان شود
نورْ بر دیوار هم آغاز گیرد اِضْطِراب
عِرْقِ جنسیَّت، برادر چون قیامَت می‌کند
خود تو بِنْگَر، من خَموشَم، وَهْوَ اَعْلَمْ بِالصَّواب

هین که گَردن سُست کردی، کو کَبابَت کو شرابَت؟
هین که بس تاریکْ‌رویی، ای گرفته آفتابَت
یاد داری که زِ مَستی، با خِرَد اِسْتیزه بَستی؟
چون کلیدش را شِکَستی، از کِه باشد فَتحِ بابَت؟
در غَمِ شیرین نَجوشی، لاجَرَم سِرکه فروشی
آبِ حَیوان را بِبَستی، لاجَرَم رَفته‌ست آبَت
بوالْمَعالی گشته بودی، فَضْل و حُجَّت می‌نِمودی
نَک مِحَکِّ عشق آمد، کو سوآلَت کو جوابَت؟
مِهْتَرِ تُجّار بودی، خویشْ قارون می‌نِمودی
خواب بود و آن فَنا شُد، چون که از سَر رفت خوابَت
بس زَدی تو لافِ زَفتی، عاقِبَت در دوغ رَفتی
می‌خور اکنون آنچه داری، دوغ آمد خَمْرِ نابَت
مَخْلَص و مَعنیِّ این‌ها گرچه دانی هم نَهان کُن
اَنْدَر اَلْواحِ ضَمیری، تا نیاید در کتابت

عاشقان را گَر چه در باطِنْ جهانی دیگرست
عشقِ آن دِلْدارْ ما را ذوق و جانی دیگرست
سینه‌هایِ روشنان بَس غَیب‌ها دانند لیک
سینه عُشّاقِ او را غَیب دانی دیگرست
بس زبانِ حِکْمَت اَنْدَر شوقِ سِرَّش گوش شُد
زانک مَر اسرارِ او را تَرجُمانی دیگرست
یک زمینِ نُقره بین از لُطفِ او در عینِ جان
تا بدانی کان مَهَم را آسْمانی دیگرست
عقل و عشق و مَعرِفَت شُد نَردِبانِ بامِ حَق
لیک حَق را در حقیقت نَردبانی دیگرست
شب رَوان از شاهِ عقل و پاسْبان آن سو شوند
لیک آن جان را از آن سو پاسْبانی دیگرست
دِلْبَرانِ راهِ مَعنی با دلی عاجز بُدَند
وَحی‌شان آمد که دل را دِلْسِتانی دیگرست
ای زبان‌ها بَرگُشاده بر دلِ بِرْبوده‌ای
لب فروبَندید کو را هم زَبانی دیگرست
شَمسِ تبریزی چو جمع و شمع‌ها پَروانه‌اش
زانک اَنْدَر عینِ دلْ او را عِیانی دیگرست

خُلق‌هایِ خوبِ تو پیشَت دَوَد بعد از وَفات
هَمچو خاتونانِ مَهْ رو می‌خُرامَند این صِفات
آن یکی دستِ تو گیرد وان دِگَر پُرسش کُند
وان دِگَر از لَعْل و شِکَّر پیش بازآرَد زَکات
چون طَلاقِ تَن بِدادی حور بینی صَف زَده
مُسْلِماتٍ مُومِناتٍ قانِتاتٍ تائِبات
بی عَدَد پیشِ جَنازه می‌دَوَد خوهایِ تو
صبرِ تو وَ النّازِعات و شُکرِ تو وَ النّاشِطات
در لَحَد مونِس شوَنْدَت آن صِفاتِ باصَفا
در تو آویزند ایشانْ چون بَنین و چون بَنات
حُلّه‌ها پوشی بَسی از پود و تارِ طاعَتَت
بَسْط جانَت عَرصه گردد از بُرونِ این جِهات
هین خَمُش کُن تا توانی تُخْم نیکی کار تو
زانک پیدا شُد بهشتِ عَدْن زَ افْعالِ ثِقات

چون نداری تابِ ذاتَش چَشم بُگْشا در صِفات
چون نَبینی بی‌جِهَت را نورِ او بین در جِهات
حوریانْ بین نوریانْ بین زیرِ این اَزْرَق تُتُق
مُسْلِماتٍ مُوْمِناتٍ قانِتاتٍ تائِبات
هریکی با نازْباز و هر یکی عاشق نَواز
هر یکی شَمع طَراز و هریکی صُبحِ نَجات
هریکی بَسته دَهان و موشِکاف اَنْدَر بَیان
هریکی شِکَّرسِتان و هریکی کانِ نَبات
جانِ کُهنه می‌فَشان و جانِ تازه می‌سِتان
در فقیری می‌خُرام و می‌سِتان ز ایشان زَکات
شیرِ جان زین مَریَمان خور چون که زاده ثاینی
تا چو عیسی فارغ آیی از بَنین و از بَنات
روز و شب را چون دو مَجنون دَرکَشان در سِلْسِله
ای کِه هر روزَت چو عید و هر شبَت قَدْر و بَرات
چونک شَهْ بِنْمود رُخ را اسب شُد همراهِ پیل
عقلِ مِسکین گشت مات و جانْ میانِ بُرد و مات
عاشقان را وقتِ شورش اَبْلَه و شَپْشَپ مَبین
کوهِ جودی عاجز آید پیشِ ایشان در ثَبات
جانِ جُمله پیشه‌ها عشقست اما آنکِ او
تَرّه زارِ دل نَبینَد دَرفُتَد در تُرَّهات
من خَمُش کردم چو دیدم خوشتَر از خود ناطِقی
پیشِ او میرم بگویم اُقْتُلُونی یا ثِقات
شَمسِ تبریزی چو بُگْشاید دَهانِ چون شِکَر
از طَرَب در جُنبش آید هم رَمیم و هم رُفات
رو خَمُش کُن قولْ کَم گو بعد از این فَعّال باش
چند گویی فاعِلاتُن فاعِلاتُن فاعِلات؟

خاکِ آن کَس شو که آبِ زندگانِش روشنست
نیم نانی دَررَسَد تا نیم جانی در تَنست
گفتَمَش آخِر پِی یک وَصْل چندین هَجْر چیست؟
گفت آری من قَصابَم گِردْران با گَردنست
دی تماشا رفته بودم جانِبِ صَحرایِ دل
آن نگُنْجد در نَظَر چه جایِ پیدا کردنست؟
چَشمِ مَستِ یار گویانْ هر زمان با چَشمِ من
در دو عالم می‌نگُنجَد آنچ در چَشمِ منست
رو فُزون شو از دو عالَم تا بِریزم بر سَرَت
آنچ دل را جانِ جان و دیدگان را دیدنست
ذَرّه ذَرّه عاشقانه پَهلویِ معشوقِ خویش
می‌زَنَد پَهلو که وقتِ عَقْد و کابین کردنست
اَنْدَر آن پیوند کردن آب و آتش یک شُده‌ست
غُنچه آن‌جا سُنبُلست و سَرو آن جا سوسنست
زیرِ پاشان گنج‌ها و سویِ بالا باغ‌ها
بِشْنو از بالا نه وَقتِ زیر و بالا گفتنست
من اگر پیدا نگویم بی‌صِفَت پیداست آن
ذوقِ آن اَنْدَر سَرست و طوقِ آن در گَردنست
شَمسِ تبریزی تو خورشیدی چه گویم مَدحِ تو؟
صد زبان دارم چو تیغ اما به وَصفَت اَلْکَنست

خِدمَتِ بی‌دوستی را قَدْر و قیمت هست؟ نیست
خِدمَت اَنْدَر دست هست و دوستی در دست نیست
دوستی در اَنْدَرونْ خود خِدمَتی پیوسته است
هیچ خِدمَت جُز مَحَبَّت در جهانْ پیوست نیست
وَرْ تو مَستی می‌نِمایی در مَحَبَّت، چون نه‌یی
عشق گوید دوغ خورْد و دوغ خورْد او مَست نیست
پَست و بالا چند یازَد از تَکَلُّف در هوا؟
چند خود را پَست دارد آن کسی کو پَست نیست؟
هَمچو ماهی مانده در دامِ جهانْ زان بَحْر دور
وان‌گَهان پِنْداشته خود را که اَنْدَر شَست نیست

چون دِلَت با من نباشد، هم‌نشینی سود نیست
گرچه با من می‌نِشینی، چون چُنینی سود نیست
چون دَهانَت بسته باشد، در جِگَر آتَش بُوَد
در میانِ جو دَرآیی، آب بینی، سود نیست
چون که در تَنْ جان نباشد، صورَتَش را ذوق نیست
چون نباشد نان و نِعْمَت، صَحْن و سینی سود نیست
گَر زمین از مُشک و عَنْبَر پُر شود تا آسْمان
چون نباشد آدمی را راهِ بینی، سود نیست
تا زِ آتش می‌گُریزی، تُرش و خامی چون خَمیر
گَر هزاران یار و دِلْبَر می‌گُزینی سود نیست

ساربانا اُشتران بین سَر به سَر قَطّارْ مَست
میر مَست و خواجه مَست و یار مَستْ اَغْیار مَست
باغْبانا رَعدْ مُطرب ابرْ ساقی گشت و شُد
باغْ مَست و راغْ مَست و غُنچه مَست و خارْ مَست
آسْمانا چند گَردی؟ گَردشِ عُنصر بِبین
آبْ مَست و بادْ مَست و خاکْ مَست و نارْ مَست
حالِ صورت این چُنین و حالِ معنی خود مَپُرس
روحْ مَست و عقلْ مَست و خاکْ مَست اسرارْ مَست
رو تو جَبّاری رَها کُن خاک شو تا بِنْگَری
ذَرّه ذَرّه خاک را از خالِقِ جَبّارْ مَست
تا نگویی در زمستانْ باغ را مَستی نَمانْد
مدّتی پنهان شُدست از دیده مَکّارْ مَست
بیخ‌هایِ آن درختانْ میْ نَهانی می‌خورَند
روزَکی دو صَبر می‌کُن تا شود بیدارْ مَست
گَر تو را کوبی رَسَد از رفتنِ مَستان مَرَنج
با چُنان ساقیّ و مُطربْ کِی رَوَد هَموارْ مَست؟
ساقیا باده یکی کُن چند باشد عَربَده
دوستان زِ اقْرارْ مَست و دشمنانْ زِ انْکار مَست
باد را اَفْزون بِدِه تا بَرگُشایَد این گِرِه
باده تا در سَر نَیُفتد کِی دَهَد دَستارْ مَست
بُخْلِ ساقی باشد آن جا یا فَسادِ باده‌ها
هر دو ناهَموار باشد چون رَوَد رَهْوارْ مَست
روی‌هایِ زَرد بین و باده گُلْگون بِدِه
زانْک از این گَلْگون ندارد بر رُخ و رُخسارْ مَست
باده ای داری خدایی بس سَبْک خوار و لَطیف
زان اگر خواهد بِنوشَد روزْ صد خَروارْ مَست
شَمسِ تبریزی به دورَت هیچ کَس هُشیار نیست
کافِر و مومنْ خَراب و زاهِد و خَمّارْ مَست

مُطربا این پَرده زَن کان یارِ ما مَست آمدست
وانْ حَیاتِ باصَفایِ باوَفا مَست آمدست
گَر لباسِ قَهْر پوشَد چون شَرَر بِشْناسَمَش
کو بدین شیوه بَرِ ما بارها مَست آمدست
آبِ ما را گَر بریزد وَرْ سَبو را بِشْکَنَد
ای برادر دَم مَزَن کاین دَم سَقا مَست آمدست
می‌فریَبم مَستْ خود را او تَبَسُّم می‌کُند
کاین سَلیمُ الْقَلْب را بین کَزْ کجا مَست آمدست؟
آن کسی را می‌فَریبی کَزْ کَمینه حَرفِ او
آب و آتش بیخود و خاک و هوا مَست آمدست
گُفتَمَش گَر من بِمیرَم تو رَسی بر گورِ من
بَرجَهَم از گورِ خود کانْ خوشْ لِقا مَست آمدست
گفت آن کاین دَم پَذیرد کِی بِمیرَد جانِ او؟
با خدا باقی بود آن کز خدا مست آمدست
عشقِ بی‌چون بینْ که جان را چون قَدَح پُر می‌کُند
رویِ ساقی بینْ که خندان از بَقا مَست آمدست
یارِ ما عشق است و هر کَس در جهان یاری گُزید
کَزْ اَلَسْت این عشقْ بی‌ما و شما مَست آمدست

گَر ندید آن شادْجان این گُلسِتان را شادْ چیست؟
گَرنه لُطفِ او بُوَد پس عیش را بُنیادْ چیست؟
گَر خَراباتِ اَزَل از تابِ رویَش پُر نَگشت
پس هزارانْ صومعه در مَحْوِ جان آبادْ چیست؟
جانِ ما با عشقِ او گَر نی زِ یک‌جا رُسته‌اند
جانِ بااِقْبالِ ما با عشقِ او هَمزادْ چیست؟
گَر نه پَرتوهایِ آن رُخسارْ دادِ حُسن داد
پس به دیوانْ سَرایِ عاشقانْ بیدادْ چیست؟
ساکنانِ آب و گِل گَر عشقِ ما را مَحْرَمَند
پس درونِ گُنبَدِ دلْ غُلغُله و فریادْ چیست؟
گَر نه آتش می‌زَنَد آتش رُخی در جانْ نَهان
پس دِماغ ِعاشقانْ پُرآتش و پُربادْ چیست؟
گر نه آتش رَنگ گشتی جان‌ها در لامَکان
صد هزاران مَشْعَله هَمچون شبِ میلادْ چیست؟
گَر نه تَقصیر است از جانْ در فِدا گَشتن دَر او
لُطفِ نَقْدِ اوّلین و وَعده و میعادْ چیست؟
گَر نه شَمسُ اَلدّین تبریزی قُبادِ جان‌ها است
صد هزاران جانِ قَدسی هر دَمَش مُنْقادْ چیست؟

جمع باشید ای حَریفان زان که وَقتِ خواب نیست
هر حَریفی کو بِخُسبَد وَاللّهْ از اَصْحاب نیست
رویِ بُستان را نَبینَد راهِ بُستان گُم کُند
هر کِه او گَردان و نالانْ شیوهٔ دولاب نیست
ای بِجُسته کامِ دل اَنْدَر جهانِ آب و گِل
می‌دَوانی سویِ آن جو کَنْدَران جو آب نیست
ز آسْمانِ دل بَرآ ماها و شب را روز کُن
تا نگوید شب رُوی کِامْشب شَبِ مهتاب نیست
بی خَبَر بادا دِلِ من از مکان و کانِ او
گَر دِلَم لَرزان زِ عشقشْ چون دلِ سیماب نیست

چَشمه‌یی خواهم که از وِیْ جُمله را افزایش است
دِلْبَری خواهم که از وِیْ مُرده را آسایش است
بَندهٔ بَحرِ مُحیطَم کَزْ مُحیطی بَرتَر است
سنگ و گوهر هر دو را از فَضْلِ او بَخشایش است
باغ و طاووسَند هر یک از جَمالَش بانَصیب
زاغ را خالی ندارد گر چه بی‌آرایش است
صورت اَرْ نُقْصان پَذیرد نیست معنی را کمی
عاشقْ اَنْدَر ذوق باشد گر چه در پالایش است
بِنْگَر اَنْدَر جان که هست او از بُلندی بی‌خَبَر
گر چه اَنْدَر قالَبْ او در خانهٔ آلایش است
شَمسِ تبریزی قُدومَت خانهٔ اِقْبال را
صَحْن را اَفْروزِش است و بام را اَنْدایِش است

عشق اَنْدَر فَضْل و عِلْم و دفتر و اوراق نیست
هر چه گفت و گویِ خَلْقْ آن رَهْ رَهِ عُشّاق نیست
شاخِ عشقْ اَنْدَر اَزَل دان بیخِ عشقْ اَنْدَر اَبَد
این شَجَر را تَکیه بر عَرش و ثَریٰ و ساق نیست
عقل را مَعْزول کردیم و هوا را حَد زدیم
کین جَلالَت لایِقِ این عقل و این اخلاق نیست
تا تو مُشتاقی بدان کین اشتیاقِ تو بُتی‌ست
چون شُدی معشوق ازان پَس هستیِ مُشتاق نیست
مَردِ بَحری دایما بر تَختهٔ خوف و رَجاست
چون که تَخته و مَرد فانی شُد جُز اِسْتِغْراق نیست
شَمسِ تبریزی تویی دریا و هم گوهر تویی
زان که بودِ تو سَراسَر جُز سِرِ خَلّاق نیست