این متن به زیبایی و لطافت آب و سخاوت ابر اشاره میکند و از مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی مانند وصال یار، زندگی، و نور سخن میگوید. همچنین، به تأثیرات و حالات مختلف آب و نور در زندگی و طبیعت پرداخته شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۹ - یا وصال یار باید، یا حریفان را شراب
چون که دریا دست نَدْهَد، پایْ نِهْ در جویِ آب ۱
آن حَریفانِ چو جان و باقیانِ جاودان
در لَطافَت هَمچو آب و در سَخاوَت چون سَحاب ۲
همرَهانِ آبِ حَیوان، خِضْریانِ آسْمان
زندگیِّ هر عِمارَت، گنجهایِ هر خَراب ۳
آبْ یارِ نور آمد، این لَطیف و آن ظَریف
هر دو غَمّازَند لیکِن، نی زِ کین بَلْ زِ احْتِساب ۴
آب اَنْدَر طَشت و یا جو، چون زِ کَف جُنبان شود
نورْ بر دیوار هم آغاز گیرد اِضْطِراب ۵
عِرْقِ جنسیَّت، برادر چون قیامَت میکند
خود تو بِنْگَر، من خَموشَم، وَهْوَ اَعْلَمْ بِالصَّواب ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.