این متن شعری عرفانی است که به زیباییهای عشق الهی و تأثیر آن بر جان آدمی میپردازد. شاعر با پرسشهای بلاغی، اهمیت عشق به معشوق حقیقی (خدا) و نقش آن در شادی، آبادانی، و تحول روحی انسان را بیان میکند. او از مفاهیمی مانند عشق، فداکاری، و نور الهی برای توصیف حالات عرفانی استفاده میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۹۲ - گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست؟
گَرنه لُطفِ او بُوَد پس عیش را بُنیادْ چیست؟ ۱
گَر خَراباتِ اَزَل از تابِ رویَش پُر نَگشت
پس هزارانْ صومعه در مَحْوِ جان آبادْ چیست؟ ۲
جانِ ما با عشقِ او گَر نی زِ یکجا رُستهاند
جانِ بااِقْبالِ ما با عشقِ او هَمزادْ چیست؟ ۳
گَر نه پَرتوهایِ آن رُخسارْ دادِ حُسن داد
پس به دیوانْ سَرایِ عاشقانْ بیدادْ چیست؟ ۴
ساکنانِ آب و گِل گَر عشقِ ما را مَحْرَمَند
پس درونِ گُنبَدِ دلْ غُلغُله و فریادْ چیست؟ ۵
گَر نه آتش میزَنَد آتش رُخی در جانْ نَهان
پس دِماغ ِعاشقانْ پُرآتش و پُربادْ چیست؟ ۶
گر نه آتش رَنگ گشتی جانها در لامَکان
صد هزاران مَشْعَله هَمچون شبِ میلادْ چیست؟ ۷
گَر نه تَقصیر است از جانْ در فِدا گَشتن دَر او
لُطفِ نَقْدِ اوّلین و وَعده و میعادْ چیست؟ ۸
گَر نه شَمسُ اَلدّین تبریزی قُبادِ جانها است
صد هزاران جانِ قَدسی هر دَمَش مُنْقادْ چیست؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.