این متن به موضوع عشق الهی و عرفانی میپردازد و بیان میکند که عشق فراتر از مفاهیم مادی مانند علم و دفتر و اوراق است. عشق ریشه در ازل و ابد دارد و وابسته به مکان و زمان نیست. عقل و اخلاق معمولی برای درک این جلالت کافی نیستند. همچنین، متن به رابطهی عاشق و معشوق و فنا شدن در عشق اشاره میکند و در نهایت، شمس تبریزی را به عنوان نماد عشق و خلاقیت معرفی میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۳۹۵ - عشق اندر فضل و علم و دفتر و اوراق نیست
هر چه گفت و گویِ خَلْقْ آن رَهْ رَهِ عُشّاق نیست ۱
شاخِ عشقْ اَنْدَر اَزَل دان بیخِ عشقْ اَنْدَر اَبَد
این شَجَر را تَکیه بر عَرش و ثَریٰ و ساق نیست ۲
عقل را مَعْزول کردیم و هوا را حَد زدیم
کین جَلالَت لایِقِ این عقل و این اخلاق نیست ۳
تا تو مُشتاقی بدان کین اشتیاقِ تو بُتیست
چون شُدی معشوق ازان پَس هستیِ مُشتاق نیست ۴
مَردِ بَحری دایما بر تَختهٔ خوف و رَجاست
چون که تَخته و مَرد فانی شُد جُز اِسْتِغْراق نیست ۵
شَمسِ تبریزی تویی دریا و هم گوهر تویی
زان که بودِ تو سَراسَر جُز سِرِ خَلّاق نیست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.