اَبْلَهان گفتند مَجْنون را زِ جَهْل
حُسنِ لیلی نیست چندان هست سَهْل
بهتر از وِیْ صد هزاران دِلْرُبا
هست هَمچون ماهْ اَنْدَر شهرِ ما
گفت صورت کوزه است و حُسنْ مِیْ
مِیْ خدایم می‌دَهَد از نَقْشِ وِیْ
مَر شما را سِرکه داد از کوزه‌اَش
تا نباشد عشقِ اوتان گوش کَش
از یکی کوزه دَهَد زَهْر و عَسَل
هر یکی را دستِ حَق عَزَّ و جَل
کوزه می‌بینی وَلیکِن آب شراب
رویْ نَنْمایَد به چَشمِ ناصَواب
قاصِراتُ الطَّرْف باشد ذوقِ جان
جُز به خَصْمِ خود بِنَنْمایَد نِشان
قاصِراتُ الطَّرْف آمد آن مُدام
وین حِجابِ ظَرْف‌ها هَمچون خیام
هست دریا خیمه‌یی در وِیْ حَیات
بَطْ را لیکِنْ کَلاغان را مَمات
زَهْر باشد مار را هم قوت و بَرگ
غیرِ او را زَهْرِ او دَرد است و مرگ
صورتِ هر نِعْمَتیّ و مِحْنَتی
هست این را دوزخ آن را جَنَّتی
پَس همه اَجْسام و اَشیا تُبْصِرون
وَنْدَرو قوت است و سَمْ لاتُبْصِرون
هست هر جسمی چو کاسه وْ کوزه‌یی
اَنْدَرو هم قوت و هم دِلْسوزه‌یی
کاسه پیدا اَنْدَرو پنهان رَغْد
طاعِمَش دانَد کَزْان چه می‌خَورد
صورتِ یوسُف چو جامی بود خوب
زان پدر می‌خورْد صد باده یْ طَروب
بازْ اِخْوان را ازان زَهْرآب بود
کان دَریشان خشم و کینه می‌فُزود
بازْ از وِیْ مَر زُلَیخا را سَکَر
می‌کَشید از عشقْ اَفْیونی دِگَر
غیرِ آنچه بود مَر یَعْقوب را
بود از یوسُف غذا آن خوب را
گونه‌گونه شَربَت و کوزه یکی
تا نَمانَد در مِیِ غَیْبَت شَکی
باده از غَیْب است و کوزه زین جهان
کوزه پیدا باده در وِیْ بَس نَهان
بَس نَهان از دیدهٔ نامَحْرمان
لیکْ بر مَحْرَم هویدا و عِیان
یا اِلهی سُکِّرَتْ اَبْصارُنا
فَاعْفُ عَنّا اُثْقِلَتْ اَوْزارُنا
یا خَفیًّا قَدْ مَلاْتَ الْخافِقَیْن
قَدْ عَلَوْتَ فَوْقَ نورِ الْمَشْرِقَیْن
اَنْتَ سِرٌّ کاشِفٌ اَسْرارَنا
اَنْتَ فَجْرٌ مُفْجِرٌ اَنْهارَنا
یا خَفِیَّ الذّاتِ مَحْسوسَ الْعَطا
اَنْتَ کَالْماءِ وَ نَحْنُ کَالرَّحا
اَنتَ کَالرّیحِ و نَحنُ کَالْغُبار
تَخْتَفِی الرّیحُ وَ غَبْراها جِهار
تو بهاری ما چو باغِ سَبزْ خَوش
او نَهان و آشکارا بَخْشِشش
تو چو جانی ما مِثالِ دست و پا
قَبْض و بَسْطِ دست از جان شُد روا
تو چو عقلی ما مثالِ این زبان
این زبانْ از عقل دارد این بَیان
تو مِثالِ شادی و ما خَنده‌ایم
که نتیجه یْ شادیِ فَرخُنده‌ایم
جُنْبِشِ ما هر دَمی خود اَشْهَد است
که گواهِ ذوالْجلالِ سَرمَد است
گَردش سنگْ آسیا در اِضطراب
اَشهد آمد بر وجودِ جویْ آب
ای بُرون از وَهْم و قال و قیلِ من
خاکْ بر فَرقِ من و تَمثیلِ من
بَنده نَشْکیبَد زِ تَصویرِ خَوشَت
هر دَمَت گوید که جانَم مَفْرَشَت
هَمچو آن چوپان که می‌گفت ای خدا
پیشِ چوپان و مُحِبِّ خود بیا
تا شُپُش جویَم من از پیراهَنَت
چارُقَت دوزَم ببوسَم دامَنَت
کَس نبودَش در هوا و عشقْ جُفت
لیکْ قاصِر بود از تَسْبیح و گفت
عشقِ او خَرگاه بر گَردون زده
جانْ سگِ خَرگاهِ آن چوپان شُده
چون که بَحرِ عشقِ یَزدان جوش زَد
بر دلِ او زد تورا بر گوش زد

واعِظی بُد بَس گُزیده در بَیان
زیرِ مِنْبَر جمعِ مَردان و زنان
رَفت جوحی چادر و روبَند ساخت
در میانِ آن زنان شُد ناشِناخت
سایِلی پُرسید واعظ را به راز
مویِ عانه هست نُقصانِ نماز‌؟
گفت واعِظ چون شود عانه دِراز
پَسْ کِراهَت باشد از وِیْ در نماز
یا به آهَک یا سُتُرّه بِسْتُرَش
تا نمازت کامِل آید خوب و خَوش
گفت سایل آن درازی تا چه حَد
شَرط باشد تا نمازم کَم بُوَد‌؟
گفت چون قَدْرِ جوی گردد به طول
پس ستُرْدَن فَرْض باشد ای سَئول
گفت جوحی زود ای خوهر بِبین
عانهٔ من گشته باشد این چُنین‌؟
بَهْرِ خُشنودیّ حَق پیش آر دَست
کان به مِقْدارِ کِراهَت آمده‌ست‌؟
دستْ زن در کرد در شلوارِ مَرد
کیرِ او بر دستِ زن آسیب کرد
نَعْره‌یی زد سخت اَنْدَر حالْ زن
گفت واعِظ بر دِلَش زد گفتِ من
گفت نه بر دل نَزَد بر دست زَد
وای اگر بر دل زدی ای پُر خِرَد
بر دلِ آن ساحران زد اَنْدکی
شُد عصا و دَستْ ایشان را یکی
گَر عَصا بِسْتانی از پیری شَها
بیش رَنجَد که آن گروه از دست و پا
نَعْرهٔ لاضَیْر بر گَردون رَسید
هین بِبُر که جانْ زِ جانْ کَندن رَهید
ما بِدانِسْتیم ما این تن نِه‌ایم
از وَرایِ تَن به یَزدان می‌زییم
ای خُنُک آن را که ذاتِ خود شناخت
اَنْدَر اَمْنِ سَرمَدی قَصری بِساخت
کودکی گِریَد پیِ جَوْز و مَویز
پیشِ عاقل باشد آن بَسْ سَهْلْ چیز
پیشِ دل جَوْز و مَویز آمد جَسَد
طِفْل کِی در دانشِ مَردان رَسَد‌؟
هر که مَحْجوب است او خود کودک است
مَرد آن باشد که بیرون از شَک‌ست
گَر بریش و خایه مَردَسْتی کسی
هر بُزی را ریش و مو باشد بَسی
پیشوایِ بد بُوَد آن بُز شِتاب
می‌بَرَد اَصْحاب را پیشِ قَصاب
ریشْ شانه کرده که من سابِقَم
سابِقی لیکِن به سویِ مرگ و غَم
هین رَوِش بُگْزین و تَرکِ ریش کُن
تَرکِ این ما و من و تَشْویش کُن
تا شَوی چون بویِ گُلْ با عاشقان
پیشوا و رَهْنِمایِ گُلْسِتان
کیست بویِ گُلْ‌؟ دَمِ عقل و خِرَد
خوش قَلاووزِ رَهِ مُلکِ اَبَد

سِرِّ چارُق را بَیان کُن ای اَیاز
پیشِ چارُق چیستَت چندین نیاز
تا بِنوشَد سُنْقُر و بَک یا رُقَت
سِرِّ سِرِّ پوستین و چارُقَت
ای اَیاز از تو غُلامی نور یافت
نورَت از پَستی سویِ گَردون شِتافت
حَسرَتِ آزادگان شُد بَندگی
بَندگی را چون تو دادی زندگی
مؤمن آن باشد که اَنْدَر جَزر و مَد
کافر از ایمان او حَسْرَت خَورد

بود گَبْری در زمانِ بایَزید
گفت او را یک مُسلمانِ سَعید
که چه باشد گَر تو اسلام آوَری‌؟
تا بیابی صد نَجات و سَروری
گفت این ایمان اگر هست ای مُرید
آن که دارد شیخِ عالَم بایَزید
من ندارم طاقَتِ آن تابِ آن
کان فُزون آمد زِ کوشش‌هایِ جان
گَرچه در ایمان و دین ناموقِنَم
لیکْ در ایمانِ او بَس مؤمِنَم
دارم ایمانْ کان زِ جُمله بَرتَر است
بَسْ لَطیف و با فُروغ و با فَر است
مؤمنِ ایمانِ اویَم در نَهان
گَرچه مُهْرم هست مُحْکَم بر دَهان
باز ایمانْ خود گَر ایمانِ شماست
نه بِدان مَیْلَسْتَم و نه مُشْتَهاست
آن که صد مَیْلَش سویِ ایمان بُوَد
چون شما را دید آن فاتِر شود
زان که نامی بینَد و مَعْنیش نی
چون بیابان را مَفازه گُفتنی
عشقِ او زآوَرْدِ ایمان بِفْسُرَد
چون به ایمانِ شما او بِنْگَرَد

یک مُؤذِّن داشت بَسْ آوازِ بَد
در میانِ کافِرِسْتان بانگ زد
چند گُفتَندَش مگو بانگِ نماز
که شود جنگ و عَداوَت‌ها دراز
او سِتیزه کرد و پَسْ بی‌اِحْتراز
گفت در کافِرْسِتان بانگِ نماز
خَلْقْ خایِف شُد زِ فِتْنه‌یْ عامه‌یی
خود بِیامَد کافِری با جامه‌یی
شمع و حَلْوا با چُنان جامه‌یْ لَطیف
هَدیه آوَرْد و بِیامَد چون اَلیف
پُرسْ پُرسان کین مُؤذِّن کو‌؟ کجاست‌؟
که صَلا و بانگِ او راحَت‌فَزاست
هین چه راحت بود زان آوازِ زشت‌؟
گفت کاوازَش فُتاد اَندَر کُنِشت
دختری دارم لَطیف و بَس سَنی
آرزو می‌بود او را مؤمنی
هیچ این سودا نمی‌رَفت از سَرَش
پَندها می‌داد چندین کافَرَش
در دلِ او مِهْرِ ایمان رُسته بود
هَمچو مِجْمَر بود این غَم من چو عود
در عَذاب و دَرد و اِشْکَنجه بُدَم
که بِجُنبَد سِلْسِله‌یْ او دَم به دَم
هیچ چاره می‌ندانستم در آن
تا فُرو خوانْد این مُؤذِّن آن اَذان
گفت دختر چیست این مَکْروه بانگ
که به گوشم آمد این دو چار دانْگ‌؟
من همه عُمر این چُنین آوازِ زشت
هیچ نَشنیدم درین دیر و کُنِشت
خواهرش گُفتا که این بانگِ اَذان
هست اِعْلام و شُعارِ مؤمنان
باوَرَش نامَد بِپُرسید از دِگَر
آن دِگَر هم گفت آری ای پدر
چون یقین گَشتَش رُخِ او زَرد شُد
از مُسلمانی دلِ او سَرد شُد
باز رَسْتَم من زِ تَشویش و عَذاب
دوشْ خوش خُفتَم دران بی‌خَوْف خواب
راحَتَم این بود از آوازِ او
هَدیه آورْدم به شُکر آن مَرد کو‌؟
چون بِدیدَش گفت این هَدیه پَذیر
که مرا گشتی مُجیر و دَستگیر
آنچه کردی با من از اِحْسان و بِرّ
بَندهٔ تو گشته‌ام من مُستَمِر
گر به مال و مُلْک و ثروتْ فَردَمی
من دَهانَت را پُر از زَر کَردَمی
هست ایمانِ شما زرق و مَجاز
راه‌زَن هَمچون که آن بانگِ نماز
لیکْ از ایمان و صِدْقِ بایَزید
چند حَسرَت در دل و جانَم رَسید
هَمچو آن زن کو جَماعِ خَر بِدید
گفت آوَه چیست این فَحْلِ فَرید‌؟
گر جَماع این است بُردند این خَران
بر کُسِ ما می‌ریَند این شوهران
دادْ جُمله دادِ ایمان بایَزید
آفرین‌ها بر چُنین شیرِ فَرید
قطره‌یی ز ایْمانْش در بَحر اَرْ رَوَد
بَحر اَنْدَر قطره‌اَش غَرقه شود
هَمچو ز آتَش ذَرّه‌یی در بیشه‌ها
اَنْدَر آن ذَرّه شود بیشه فَنا
چون خیالی در دلِ شَهْ یا سپاه
کرد اَنْدَر جنگْ خَصْمان را تَباه
یکْ ستاره در مُحَمَّد رُخ نِمود
تا فَنا شُد گوهرِ گَبْر و جُهود
آن که ایمان یافتْ رَفت اَنْدَر اَمان
کُفرهایِ باقیان شُد زو گُمان
کُفرِ صِرفِ اَوَّلین باری نَمانْد
یا مُسلمانیّ و یا بیمی نِشانْد
این به حیله آب و روغن کردنی‌ست
این مَثَل‌ها کُفْوِ ذَرّه‌یْ نور نیست
ذَرّه نَبْوَد جُز حَقیری مُنْجَسِم
ذَرِه نَبْوَد شارِقِ لا یَنْقَسِم
گفتنِ ذَرّه مُرادی دان خَفی
مَحْرَمِ دریا نه‌یی این دَم کَفی
آفتابِ نَیّرِ ایمانِ شیخ
گَر نِمایَد رُخْ زِ شرقِ جانِ شیخ
جُمله پَستی گنج گیرد تا ثَری
جُمله بالا خُلْد گیرد اَخْضَری
او یکی جان دارد از نورِ مُنیر
او یکی تَن دارد از خاکِ حَقیر
ای عَجَب این است او یا آن‌؟ بگو
که بِمانْدَم اَنْدَرین مُشکلْ عَمو
گَر وِیْ این است ای برادر چیست آن
پُر شُده از نورِ او هفت آسْمان‌؟
وَرْ وِیْ آن است این بَدَن ای دوست چیست‌؟
ای عَجَب زین دو کدامین است و کیست‌؟

بود مَردی کَدخُدا او را زَنی
سخت طَنّاز و پَلید و رَهْ‌زَنی
هرچه آوَرْدی تَلَف کردیش زن
مَردْ مُضْطَر بود اَنْدَر تَنْ زدن
بَهْرِ مِهْمان گوشت آوَرْد آن مُعیل
سویِ خانه با دو صد جَهْدِ طَویل
زن بِخوردَش با کَباب و با شراب
مَرد آمد گفت دَفْعِ ناصَواب
مَرد گُفتش گوشت کو‌؟ مِهمان رَسید
پیشِ مِهْمانْ لوت می‌باید کَشید
گفت زن این گُربه خورْد آن گوشت را
گوشتِ دیگر خَر اگر باید تو را
گفت ای اَیْبَک تَرازو را بیار
گُربه را من بَر کَشَم اَنْدَر عِیار
بَر کَشیدَش بود گربه نیمْ مَن
پَس بِگُفت آن مَرد کِی مُحتالْ زن
گوشتْ نیمْ مَن بود اَفْزون یک سِتیر
هست گُربه نیمْ‌مَن هم ای سَتیر
این اگر گُربه‌ست پَس آن گوشت کو‌؟
وَرْ بُوَد این گوشت گربه کو‌؟ بِجو
بایَزید اَرْ این بُوَد آن روح چیست‌؟
وَرْ وِیْ آن روح است این تَصویرِ کیست‌؟
حیرت اَندَر حیرت است ای یارِ من
این نه کارِ توست و نه هم کارِ من
هر دو او باشد وَلیکن رَیْعِ زَرْع
دانه باشد اَصْل و آن کَهْ پَرِّه فَرع
حِکْمَت این اَضْداد را با هم بِبَست
ای قَصاب این گِردْران با گَردن است
روحْ بی‌قالَب نَدانَد کار کرد
قالَبَت بی‌جانْ فَسُرده بود و سَرد
قالَبَت پیدا و آن جانَت نَهان
راست شُد زین هر دو اَسْبابِ جهان
خاک را بر سَر زنی سَر نَشْکَند
آب را بر سَر زَنی در نَشْکَند
گَر تو می‌خواهی که سَر را بِشْکَنی
آب را و خاک را بَر هم زَنی
چون شِکَستی سَر رَوَد آبَش به اَصْل
خاکْ سویِ خاک آید روزِ فَصْل
حِکْمَتی که بود حَق را زِازْدِواج
گشت حاصِل از نیاز و از لَجاج
باشد آن گَهْ ازدواجاتِ دِگَر
لا سَمِعْ اُذْنٌ و لا عَیْنٌ بَصَر
گَر شَنیدی اُذْن کِی مانْدی اُذُن‌؟
یا کجا کردی دِگَر ضَبْطِ سُخُن‌؟
گَر بِدیدی برف و یَخْ خورشید را
از یَخی بَرداشتی اومید را
آبْ گشتی بی‌عُروق و بی‌گِرِه
ز آبْ داوودِ هوا کردی زِرِه
پَس شُدی دَرمانِ جانِ هر درخت
هر درختی از قُدومَش نیکْ‌بَخت
آن یَخی بِفْسُرده در خود مانْده
لا مِساسی با درختانْ خوانْده
لَیْسَ یَاْلَفْ لَیْسَ یُؤْلَفْ جِسْمُهُ
لَیْسَ اِلّا شُحُّ نَفْسٍ قِسْمُهُ
نیست ضایِع زو شود تازه جِگَر
لیکْ نَبْوَد پیک و سُلطانِ خُضَر
ای اَیاز اِسْتارهٔ تو بَس بُلند
نیست هر بُرجی عُبورَش را پَسَند
هر وَفا را کِی پَسَندَد هِمَّتَت‌؟
هر صَفا را کِی گُزینَد صَفْوَتَت‌؟

بود امیری خوشْ دلی مِیْ‌باره‌یی
کَهْفِ هر مَخْمور و هر بیچاره‌یی
مُشْفِقی مِسْکین‌نَوازی عادلی
جوهری زَربَخشِشی دریادلی
شاهِ مَردان و امیرُالْمؤمنین
راهْ‌بان و رازْدان و دوستْ‌بین
دورِ عیسیٰ بود و اَیّامِ مسیح
خَلْقْ دِلْدار و کَم‌آزار و مَلیح
آمَدَش مِهْمان به ناگاهانْ شَبی
هم امیری جِنْسِ او خوشْ‌مَذهبی
باده می‌بایَسْتَشان در نَظْمِ حال
باده بود آن وَقتْ مَاْذون و حَلال
بادَه‌شان کَم بود و گُفتا ای غُلام
رو سَبو پُر کُن به ما آور مُدام
از فُلان راهِب که دارد خَمْرِ خاص
تا زِ خاص و عام یابَد جانْ خَلاص
جُرعه‌یی زان جامِ راهِبْ آن کُند
که هزاران جَرّه و خُمْدان کُند
اّنْدَر آن مِیْ مایهٔ پِنْهانی است
آن چُنانْک اَنْدَر عَبا سُلْطانی است
تو به دَلْقِ پاره‌پاره کَم نِگَر
که سِیَه کردند از بیرونِ زَر
از برایِ چشمِ بَد مَردود شُد
وَزْ بُرونْ آن لَعْلْ دودآلود شُد
گنج و گوهر کِی میانِ خانه‌هاست‌؟
گنج‌ها پیوسته در ویرانه‌هاست
گنجِ آدم چون به ویران بُد دَفین
گشت طینَش چشمْ‌بَندِ آن لَعین
او نَظَر می‌کرد در طینْ سُستْ سُست
جانْ هَمی‌گُفتَش که طینَم سَدِّ توست
دو سَبو بِسْتَد غُلام و خوش دَوید
در زمان در دَیْرِ رُهْبانان رَسید
زَر بِداد و بادهٔ چون زَر خَرید
سنگْ داد و در عِوَض گوهر خَرید
باده‌یی کان بر سَرِ شاهان جَهَد
تاجِ زَرْ بر تارَکِ ساقی نَهَد
فِتْنه‌ها و شورها اَنْگیخته
بَندگان و خُسروان آمیخته
اُستخوان‌ها رَفته جُمله جانْ شده
تَخت و تَخته آن زمانْ یکسان شُده
وَقتِ هُشیاری چو آب و روغن اَند
وقتِ مَستی هَمچو جانْ اَنْدَر تَن اْند
چون هَریسه گشته آن جا فَرق نیست
نیست فَرقی کَنْدَر آن جا غَرق نیست
این چُنین باده هَمی‌بُرد آن غُلام
سویِ قَصرِ آن امیرِ نیکْ‌نام
پیشَش آمد زاهِدی غَم دیده‌یی
خُشکْ مَغزی در بَلا پیچیده‌یی
تَن زِ آتَش‌هایِ دلْ بُگْداخته
خانه از غیرِ خُدا پَرداخته
گوشْمالِ مِحْنَتِ بی‌زینهار
داغ‌ها بر داغ‌ها چندین هزار
دیده هر ساعت دِلَش در اِجْتِهاد
روز و شب چَفْسیده او بر اِجْتِهاد
سال و مَهْ در خون و خاک آمیخته
صَبر و حِلْمَش نیمْ‌شب بُگْریخته
گفت زاهد در سَبوها چیست آن‌؟
گفت باده گفت آنِ کیست آن‌؟
گفت آنِ آن فُلان میرِ اَجَل
گفت طالِب را چُنین باشد عَمَل‌؟
طالِبِ یَزدان و آن گَهْ عیش و نوش‌؟
بادهٔ شَیطان و آن گَهْ نیمْ هوش‌؟
هوشِ تو بی مِیْ چُنین پَژمُرده است
هوش‌ها باید بر آن هوشِ تو بَست
تا چه باشد هوشِ تو هنگامِ سُکْر‌؟
ای چو مُرغی گشته صَیْدِ دامِ سُکْر

آن ضیاءِ دَلْقْ خوشْ اِلْهام بود
دادَرِ آن تاجِ شیخْ اسلام بود
تاجِ شیخْ اسلامِ دارُ الْمُلْکِ بَلْخ
بود کوتَه‌قَدّ و کوچک هَمچو فَرْخ
گَرچه فاضِل بود و فَحْل و ذو فُنون
این ضیا اَنْدَر ظِرافَت بُد فُزون
او بَسی کوتَه ضیا بی‌حَدْ دِراز
بود شیخْ اسلام را صد کِبْر و ناز
زین برادر عار و نَنْگَش آمدی
آن ضیا هم واعِظی بُد با هُدی
روزِ مَحْفِل اَنْدَر آمد آن ضیا
بارگَهْ پُر قاضیان و اَصْفیا
کرد شیخْ اسلام از کِبْرِ تمام
این برادر را چُنین نِصْفُ الْقیام
گفت او را بَسْ دِرازی بَهْرِ مُزد
اَنْدکی زان قَدَّ سَروَت هم بِدُزد
پَس ترا خود هوش کو‌؟ یا عقل کو‌؟
تا خوری میْ ای تو دانش را عَدو
روتْ بَس زیباست نیلی هم بِکَش
ضُحْکه باشد نیل بر رویِ حَبَش
در تو نوری کی دَرآمَد ای غَوی‌؟
تا تو بی هوشیّ و ظُلْمَت‌جو شَوی‌؟
سایه در روز است جُستن قاعِده
در شبِ ابری تو سایه‌جو شُده‌؟
گَر حَلال آمد پِیِ قوتِ عَوام
طالِبانِ دوست را آمد حَرام
عاشقان را باده خونِ دل بُوَد
چَشمَشان بر راه و بر مَنْزِل بُوَد
در چُنین راهِ بیابانِ مَخوف
این قَلاووزِ خِرَد با صد کُسوف
خاک در چَشمِ قَلاوزان زَنی
کاروان را هالِک و گُمرَه کُنی
نانِ جو حَقّا حَرام است و فُسوس
نَفْس را در پیش نِهْ نانِ سَبوس
دُشمنِ راهِ خدا را خوارْ دار
دُزد را مِنْبَر مَنِه بَر دارْ دار
دُزد را تو دستْ بُبْریدن پَسَند
از بُریدن عاجِزی دَستَش بِبَند
گَر نَبَندی دستِ او دستِ تو بَست
گَر تو پایَش نَشْکَنی پایَت شِکَست
تو عَدو را مِیْ دَهیّ و نِیشِکَر
بَهْرِ چه‌؟ گو زهر خَند و خاکْ خَور
زَد زِ غَیْرت بر سَبو سنگ و شِکَست
او سَبو انداخت و از زاهِد بِجَست
رفت پیشِ میر و گُفتَش باده کو‌؟
ماجَرا را گفتْ یک یک پیشِ او

میر چون آتش شُد و بَرجَست راست
گفت بِنْما خانهٔ زاهِد کجاست
تا بِدین گُرزِ گِرانْ کوبَم سَرَش
آن سَرِ بی‌دانِشِ مادَرْغَرَش
او چه داند اَمرِ مَعْروف از سگی‌؟
طالِبِ مَعْروفی است و شُهرگی
تا بدین سالوسْ خود را جا کُند
تا به چیزی خویشتن پیدا کُند
کو ندارد خود هُنر اِلّا همان
که تَسَلُّس می‌کُند با این و آن
او اگر دیوانه است و فِتْنه‌کاو
دارویِ دیوانه باشد کیرِ گاو
تا که شَیطان از سَرَش بیرون رَوَد
بی‌لَتِ خَربَندگانْ خَر چون رَوَد‌؟
میرْ بیرون جَست دَبّوسی به دست
نیمْ شب آمد به زاهِد نیمْ‌مَست
خواست کُشتن مَردِ زاهِد را زِ خشم
مَردِ زاهد گشت پِنْهان زیرِ پَشم
مَردِ زاهد می‌شُنود از میر آن
زیرِ پَشمِ آن رَسَن‌تابان نَهان
گفت در رو گفتنِ زشتیِّ مَرد
آیِنه تانَد که رو را سخت کرد
رویْ باید آیِنه‌وار آهَنین
تات گوید رویِ زشتِ خود بِبین

شاهْ با دَلْقَک هَمی شطرنج باخت
مات کَردَش زودْ خشمِ شَهْ بِتاخت
گفت شَهْ شَهْ وان شَهِ کِبْرآوَرَش
یک یک از شَطرنج می‌زَد بر سَرَش
که بگیر اینک شَهَت ای قَلْتَبان
صَبر کرد آن دَلْقَک و گفت اَلْاَمان
دستِ دیگر باختن فَرمود میر
او چُنان لَرزان که عور از زَمْهَریر
باخت دستِ دیگر و شَهْ مات شُد
وَقتِ شَهْ شَهْ گفتن و میقات شُد
بَر جَهید آن دَلْقَک و در کُنج رَفت
شش نَمَد بر خود فَکَند از بیمْ تَفْت
زیرِ بالش‌ها و زیرِ شش نَمَد
خُفت پنهانْ تا زِ زَخْمِ شَهْ رَهَد
گفت شَهْ هِی هِی چه کردی‌؟ چیست این‌؟
گفت شَهْ شَهْ شَهْ شَهْ ای شاهِ گُزین
کِی توان حَق گفت جُز زیرِ لِحاف
با تو ای خَشم‌آوَرِ آتَش‌سِجاف‌؟
ای تو مات و من زِ زَخْمِ شاهْ مات
می‌زَنَم شَهْ شَهْ به زیرِ رَخْت هات
چون مَحلّه پُر شُد از هَیْهایِ میر
وَزْ لَگَد بر دَر زدن وَزْ دار و گیر
خَلْق بیرون جَست زود از چَپّ و راست
کِی مُقَدَّم وَقتِ عَفْو است و رِضاست
مَغزِ او خُشک است و عَقلَش این زمان
کمتر است از عقل و فَهْمِ کودکان
زُهد و پیری ضَعْف بر ضَعْف آمده
وَنْدَر آن زُهدَش گُشادی ناشُده
رَنجْ دیده گنجْ نادیده زِ یار
کارها کرده ندیده مُزدِ کار
یا نَبود آن کارِ او را خود گُهَر
یا نَیامَد وَقتِ پاداش از قَدَر
یا که بود آن سَعیْ چون سَعیِ جُهود
یا جَزا وابَستهٔ میقات بود
مَر وِرا دَرد و مُصیبَت این بَس است
که دَرین وادیِّ پُر خون بی‌کَس است
چَشمْ پُر دَرد و نِشَسته او به کُنج
رو تُرُش کرده فُرو اَفْکَنده لُنج
نه یکی کَحّال کو را غَم خَورَد
نیشْ عقلی که به کُحْلی پِی بَرَد
اِجْتِهادی می‌کُند با حَزْر و ظَن
کارْ در بوک است تا نیکو شُدن
زان رَهَش دور است تا دیدارِ دوست
کو نَجویَد سَر رَئیسیْش آرزوست
ساعتی او با خدا اَنْدَر عِتاب
که نَصیبَم رَنج آمد زین حِساب
ساعتی با بَختِ خود اَنْدَر جِدال
که همه پَرّان و ما بُبْریده بال
هر کِه محبوس است اَندَر بو و رَنگ
گَرچه در زُهد است باشد خُوش تَنْگ
تا بُرون نایَد ازین تَنْگین مُناخ
کی شود خویَشْ خوش و صَدْرَش فَراخ‌؟
زاهِدان را در خَلا پیش از گُشاد
کارْد و اُسْتُرّه نَشایَد هیچ داد
کَزْ ضَجَر خود را بِدَرّانَد شِکَم
غُصّهٔ آن بی‌مُرادی‌ها و غَم

مُصْطَفیٰ را هَجْر چون بِفْراختی
خویش را از کوه می‌اَنْداختی
تا بِگُفتی جِبْرَئیلَش هین مَکُن
که تورا بَس دولت است از اَمرِ کُن
مُصطفیٰ ساکن شدی زَ انْداختن
بازْ هِجْران آوریدی تاختن
باز خود را سَرنِگون از کوهْ او
می‌فَکَندی از غَم و اندوهْ او
بازْ خود پیدا شُدی آن جِبْرَئیل
که مَکُن این ای تو شاهِ بی‌بَدیل
هم‌چُنین می‌بود تا کَشفِ حِجاب
تا بِیابید آن گُهَر را او زِ جیب
بَهْرِ هر مِحْنَت چو خود را می‌کُشَند
اَصْلِ مِحْنَت هاست این چونَش کَشَند‌؟
از فِدایی مَردمان را حیرتی‌ست
هر یکی از ما فِدایِ سیرتی‌ست
ای خُنُک آن کِه فِدا کرده‌ست تَن
بَهرِ آن کَارْزَد فِدایِ آن شُدن
هر یکی چون که فِداییِّ فَنی‌ست
کَنْدَر آن رَهْ صَرفِ عُمر و کُشتنی‌ست
کُشتنی اَنْدَر غُروبی یا شُروق
که نه شایِق مانَد آن گَهْ نه مَشوق
باری این مُقْبِل فِدایِ این فَن است
کَنْدَرو صد زندگی در کُشتن است
عاشق و معشوق و عشقش بر دَوام
در دو عالَم بَهره مَند و نیکْ‌نام
یا کِرامی اِرْحَموا اَهْلَ الْهَویٰ
شَاْنُهُم وِرْدُ التَّویٰ بَعدَ التَّویٰ
عَفْو کُن ای میر بر سَختیِّ او
دَر نِگَر در دَرد و بَدبختیِّ او
تا زِ جُرمَت هم خدا عَفْوی کُند
زَلَّتَت را مَغْفِرَت دَر آکَنَد
تو زِ غَفلَت بَس سَبو بِشْکَسته‌یی
در امیدِ عَفْوْ دل در بَسته‌یی
عَفْو کُن تا عَفْو یابی در جَزا
می‌شِکافَد مو قَدَر اَنْدَر سِزا

میر گفت او کیست کو سنگی زَنَد‌؟
بر سَبویِ ما سبو را بِشْکَند‌؟
چون گُذَر سازد زِ کویَم شیرِ نَر
تَرسْ تَرسان بُگْذَرَد با صد حَذَر
بَندهٔ ما را چرا آزُرد دل‌؟
کرد ما را پیشِ مِهْمانانْ خَجِل
شَربتی که بِهْ زِ خونِ اوست ریخت
این زمان هَمچون زَنان از ما گُریخت
لیکْ جان از دستِ من او کِی بَرَد‌؟
گیر هَمچون مُرغْ بالا بَر پَرَد
تیرِ قَهْرِ خویش بر پَرَّش زَنم
پَرّ و بالِ مُرده ریگَش بَر کَنَم
گَر رَوَد در سنگِ سخت از کوشِشَم
از دلِ سَنگَش کُنون بیرون کَشَم
من بِرانَم بر تَنِ او ضَربَتی
که بُوَد قَوّادَکان را عِبْرَتی
با همه سالوسْ با ما نیز هم‌؟
دادِ او و صد چو او این دَم دَهَم‌؟
خشمِ خونْ‌خوارَش شُده بُد سَرکَشی
از دَهانَش می بَر آمَد آتشی

آن شَفیعان از دَمِ هَیْهایِ او
چند بوسیدند دست و پایِ او
کِی امیر از تو نَشایَد کین کَشی
گَر بِشُد باده تو بی‌باده خَوشی
باده سَرمایه زِ لُطفِ تو بَرَد
لُطفِ آب از لُطفِ تو حَسرَت خَورَد
پادشاهی کُن بِبَخشَش ای رَحیم
ای کَریم ابْنُ الْکَریم ابْنِ الْکَریم
هر شرابی بَندهٔ این قَدّ و خَد
جُمله مَسْتان را بُوَد بر تو حَسَد
هیچ مُحْتاجِ مِیِ گُلگون نه‌یی
تَرک کُن گُلْگونه تو گُلْگونه‌یی
ای رُخِ چون زُهْره‌اَت شَمْسُ الضُّحیٰ
ای گدایِ رَنگ تو گُلْگونه‌ها
باده کَنْدَر خُنْب می‌جوشَد نَهان
زِ اشْتیاقِ رویِ تو جوشَد چُنان
ای همه دریا چه خواهی کَرد نَم‌؟
وِیْ همه هَستی چه می‌جویی عَدَم‌؟
ای مَهِ تابان چه خواهی کَرد گَرد
ای کِه مَهْ در پیشِ رویَتْ رویْ‌زَرد
تاجِ کَرَّمْناست بر فَرقِ سَرَت
طَوْقِ اَعْطَیْناکَ آویزِ بَرَت
تو خوش و خوبیّ و کانِ هر خَوشی
تو چرا خود مِنَّتِ باده کَشی‌؟
جوهر است انسان و چَرخْ او را عَرَض
جُمله فَرع و پایه‌اَند و او غَرَض
ای غُلامَت عقل و تَدبیرات و هوش
چون چُنینی خویش را اَرْزان فُروش‌؟
خِدمَتَت بر جُمله هستی مُفْتَرَض
جوهری چون نَجْده خواهد از عَرَض‌؟
عِلْم جویی از کُتب‌ها‌؟ ای فُسوس
ذوقْ جویی تو زِ حَلْوا‌؟ ای فُسوس
بَحْرِ عِلْمی در نَمی پنهان شُده
در سه گَزْ تَنْ عالَمی پنهان شُده
مِیْ چه باشد یا سَماع و یا جِماع
تا بِجویی زو نَشاط و اِنْتِفاع‌؟
آفتاب از ذَرّه‌یی شُد وامْ خواه
زُهْره‌یی از خُمره‌یی شُد جامْ‌خواه
جانِ بی‌کَیْفی شُده مَحْبوسِ کَیْف
آفتابی حَبْسِ عُقده اینْت حَیْف

گفت نه نه من حَریفِ آن مِیْ‌اَم
من به ذوقِ این خوشی قانِع نی‌اَم
من چُنان خواهم که همچون یاسَمین
کَژْ هَمی‌گردم چُنان گاهی چُنین
وارَهیده از همه خَوْف و امید
کَژْ همی‌گردم به هر سو هَمچو بید
هَمچو شاخِ بیدْ گَردانْ چَپّ و راست
که زِ بادَش گونه گونه رَقْص‌هاست
آن کِه خو کرده‌ست با شادیِّ مِیْ
این خوشی را کِی پَسَندَد خواجه کِیْ‌؟
اَنْبیا زان زین خوشی بیرون شُدند
که سِرِشته در خوشیِّ حَق بُدَند
زان که جانْشان آن خوشی را دیده بود
این خوشی‌ها پیشَشان بازی نِمود
با بُتِ زنده کسی چون گشت یار
مُرده را چون دَر کَشد اَنْدَر کِنار‌؟

آن جهان چون ذَرّه ذَرّه زنده‌اَند
نُکته‌دانَند و سُخَن گوینده‌اَند
در جهانِ مُرده‌شان آرام نیست
کین عَلَف جُز لایِقِ اَنعام نیست
هر که را گُلشن بُوَد بَزم و وَطَن
کِی خورَد او باده اَنْدَر گولْخَن‌؟
جایِ روحِ پاکْ عِلّیّین بُوّد
کِرم باشد کِشْ وَطَن سَرگین بُوَد
بَهرِ مَخْمورِ خدا جامِ طَهور
بَهرِ این مُرغانِ کورْ این آبِ شور
هر کِه عدلِ عُمَّرَش نَنْمود دست
پیشِ او حَجّاجِ خونی عادل است
دختران را لُعْبَتِ مُرده دَهَند
که زِ لَعْبِ زندگان بی‌آگَهَند
چون ندارند از فُتوَّت زور و دست
کودکان را تیغِ چوبین بهتر است
کافِرانْ قانِع به نَقْشِ اَنْبیا
که نِگاریده‌ست اَنْدَر دَیْرها
زان مِهانْ ما را چو دورِ روشَنی‌ست
هیچَ‌مان پَروایِ نَقْشِ سایه نیست
این یکی نَقْشَش نِشَسته در جهان
وان دِگَر نَقْشَش چو مَهْ در آسْمان
این دَهانَش نکته‌گویان با جَلیس
وان دِگَر با حَق به گفتار و اَنیس
گوشِ ظاهِر این سُخَن را ضَبْط کُن
گوشِ جانَش جاذبِ اَسْرارِ کُن
چَشمِ ظاهِر ضابِطِ حِلْیه‌یْ بَشَر
چَشمِ سِرّ حیرانِ مازاغَ الْبَصَر
پایِ ظاهِر در صَفِ مَسجد صَواف
پایِ مَعنی فَوْقِ گَردونْ در طَواف
جُزوْ جُزوَش را تو بِشْمُر هم‌چُنین
این دَرونِ وَقت و آن بیرونِ حین
این که در وَقت است باشد تا اَجَل
وان دِگَر یارِ اَبَد قِرنِ اَزَل
هست یک نامَش وَلیُّ الدَّوْلَتَیْن
هست یک نَعْتَش اِمامُ الْقِبْلَتَیْن
خَلوت و چِلّه بَرو لازم نَمانْد
هیچ غَیْمی مَر وِرا غایِم نَمانْد
قُرصِ خورشید است خَلْوَت‌خانه‌اَش
کِی حِجاب آرَد شبِ بیگانه‌اَش‌؟
عِلَّت و پَرهیز شُد بُحرانْ نَمانْد
کُفرِ او ایمان شُد و کُفران نَمانْد
چون اَلِفْ از اِسْتِقامَت شُد به پیش
او ندارد هیچ از اَوْصافِ خویش
گشت فَرد از کِسْوهٔ خوهایِ خویش
شُد بِرِهنه جانْ به جانْ‌اَفْزایِ خویش
چون بِرِهنه رَفت پیشِ شاهِ فَرد
شاهَش از اَوْصافِ قُدسی جامه کرد
خِلْعَتی پوشید از اَوْصافِ شاه
بَر پَرید از چاهْ بر ایوانِ جاه
این چُنین باشد چو دُردی صاف گشت
از بُنِ طَشْت آمد او بالایِ طَشْت
در بُنِ طَشت از چه بود او دُردناک‌؟
شومیِ آمیزِشِ اَجْزایِ خاک
یارِ ناخوش پَرّ و بالَش بَسته بود
وَرْنه او در اَصلْ بَسْ بَرجَسته بود
چون عِتابِ اِهْبِطوا اَنگیختند
هَمچو هاروتَش نِگون آویختند
بود هاروت از مِلاکِ آسْمان
از عِتابی شُد مُعَلَّق هم‌چُنان
سَرنِگون زان شُد که از سَر دورْ مانْد
خویش را سَر ساخت و تنها پیش رانْد
آن سَبَد خود را چو پُر از آب دید
کرد اِسْتِغْنا و از دریا بُرید
بر جِگَر آبَش یکی قطره نَمانْد
بَحرْ رَحمت کرد و او را باز خوانْد
رَحمتی بی‌عِلَّتی بی‌خِدمَتی
آید از دریا مُبارک ساعتی
اَللهْ اَللهْ گِرْدِ دریابار گَرد
گَرچه باشند اَهْلِ دریابار زَرد
تا که آید لُطفِ بَخْشایِش‌گَری
سُرخ گردد رویِ زَرد از گوهری
زَردیِ رو بهترینِ رَنگ هاست
زان که اَنْدَر اِنْتِظارِ آن لِقاست
لیکْ سُرخی بر رُخی کان لامِع است
بَهرِ آن آمد که جانَش قانِع است
که طَمَع لاغَر کُند زَرد و ذَلیل
نیست او از عِلَّتِ اَبْدانْ عَلیل
چون بِبینَد رویِ زَردِ بی‌سَقَم
خیره گردد عقلِ جالینوس هم
چون طَمَع بَستی تو در اَنْوارِ هو
مُصطفیٰ گوید که ذَلَّتْ نَفْسُهُ
نورِ بی‌سایه لَطیف و عالی است
آن مُشَبَّک سایهٔ غِرْبالی است
عاشقانْ عُریان هَمی‌خواهند تَن
پیشِ عِنّینان چه جامه چه بَدَن
روزه‌داران را بُوَد آن نان و خوان
خَرمَگس را چه اَبا چه دیگْ دان

این سُخَن از حَدّ و اندازه‌ست بیش
ای اَیاز اکنون بِگو اَحْوالِ خویش
هست اَحْوالِ تو از کانِ نُوی
تو بِدین اَحْوال کِی راضی شَوی‌؟
هین حِکایَت کُن از آن اَحْوالِ خَوش
خاک بر اَحْوال و دَرسِ پنج و شَش
حالِ باطِنْ گَر نمی‌آید به گفت
حالِ ظاهِرْ گویَمَت در طاق وجُفت
که زِ لُطفِ یارْ تَلْخی‌هایِ مات
گشت بر جانْ خوش تَر از شِکَّرنَبات
زان نَبات اَرْ گَرْد در دریا رَوَد
تَلخیِ دریا همه شیرین شود
صدهزار اَحوال آمد هم‌چُنین
باز سویِ غَیْب رَفتند ای اَمین
حالِ هر روزی به دی مانندْ نِی
هَمچو جو اَنْدَر رَوِشْ کِشْ بَند نی
شادیِ هر روزْ از نوعی دِگَر
فِکْرَتِ هر روز را دیگر اَثَر

هست مِهْمان‌خانه این تَنْ ای جوان
هر صَباحی ضَیْفِ نو آید دَوان
هین مگو کین مانْد اَنْدَر گَردَنَم
که هم اکنون باز پَرَّد در عَدَم
هرچه آید از جهانِ غَیْب‌وَش
در دِلَت ضَیْف است او را دارْ خَوش

آن یکی را بی‌گَهان آمد قُنُق
ساخت او را هَمچو طَوْق اَنْدَر عُنُق
خوان کَشید او را کَرامَت‌ها نِمود
آن شب اَنْدَر کویِ ایشانْ سور بود
مَردْ زن را گفت پنهانی سُخُن
کِامْشَب ای خاتون دو جامه‌ی ْخواب کُن
بِسْتَرِ ما را بِگُسْتَر سویِ دَر
بَهْرِ مِهمان گُستَر آن سویِ دِگَر
گفت زن خدمَت کُنم شادی کُنم
سَمْع و طاعَه ای دو چَشمِ روشَنَم
هر دو بِستَر گُسْتَرید و رَفت زن
سویِ خَتْنه‌سور کرد آن جا وَطَن
مانْد مِهمانِ عزیز و شوهرش
نُقل بِنْهادَند از خُشک و تَرَش
در سَمَر گفتند هر دو مُنْتَجَب
سَرگُذشتِ نیک و بَد تا نیمْ شب
بَعد از آن مِهْمان زِ خواب و از سَمَر
شُد در آن بَستر که بُد آن سویِ در
شوهر از خَجْلَت بِدو چیزی نگفت
که ترا این سوست ای جانْ جایِ خُفت
که برایِ خوابِ تو ای بوالْکَرَم
بِستَر آن سویِ دِگَر اَفْکَنده‌ام
آن قَراری که به زن او داده بود
گَشت مُبْدَل وان طَرَف مِهْمان غُنود
آن شب آن جا سخت باران در گرفت
کَزْ غَلیظی اَبرَشان آمد شِگِفت
زن بیامَد بر گُمانِ آن که شو
سویِ دَر خُفته‌ست و آن سو آن عَمو
رَفت عُریان در لِحاف آن دَم عَروس
داد مِهْمان را به رَغْبَت چند بوس
گفت می‌تَرسیدم ای مَردِ کَلان
خود همان آمد همان آمد همان
مردِ مهمان را گِل و باران نِشانْد
بر تو چون صابونِ سُلْطانی بِمانْد
اَنْدَرین باران و گِل او کِی رَوَد‌؟
بر سَر و جانِ تو او تاوان شود
زود مِهمان جَست و گفت این زن بِهِل
موزه دارم غَم ندارم من زِ گِل
من رَوان گشتم شما را خیر باد
در سَفَر یک دَم مَبادا روحْ شاد
تا که زوتَر جانِبِ مَعْدن رَوَد
کین خوشی اَنْدَر سَفَر رَهْ‌زن شود
زن پشیمان شُد از آن گفتارِ سَرد
چون رَمید و رَفت آن مهمانِ فَرد
زن بَسی گُفتَش که آخِر ای امیر
گَر مِزاحی کردم از طیبَت مَگیر
سَجده و زاریِّ زن سودی نداشت
رَفت و ایشان را دَران حَسرت گذاشت
جامه اَزْرَق کرد زان پَس مرد و زن
صورَتَش دیدند شمعی بی‌لَگَن
می‌شُد و صَحرا زِ نورِ شمعِ مرد
چون بِهِشت از ظُلْمَتِ شب گشته فَرد
کرد مِهمان خانه خانه‌یْ خویش را
از غَم و از خَجْلَتِ این ماجَرا
در دَرونِ هر دو از راهِ نَهان
هر زمان گفتی خیالِ میهمان
که مَنَم یارِ خَضِر صد گنج و جود
می‌فَشانْدَم لیکْ روزیتان نبود

هر دَمی فکری چو مِهْمانِ عزیز
آید اَنْدَر سینه‌اَت هر روز نیز
فکر را ای جان به جایِ شَخص دان
زان که شَخْص از فکر دارد قَدْر و جان
فکرِ غَمْ گَر راهِ شادی می‌زَنَد
کارْسازی‌هایِ شادی می‌کُند
خانه می‌روبَد به تُندی او زِ غیر
تا دَر آیَد شادیِ نو زَاصْلِ خیر
می‌فَشانَد بَرگِ زَرد از شاخِ دل
تا بِرویَد بَرگِ سَبزِ مُتَّصِل
می‌کَنَد بیخِ سُرورِ کُهنه را
تا خُرامَد ذوقِ نو از ماوَرا
غَم کَنَد بیخِ کَژِ پوسیده را
تا نِمایَد بیخِ رو پوشیده را
غَم زِ دل هر چه بِریزَد یا بَرَد
در عِوَض حَقّا که بهتر آوَرَد
خاصه آن را که یَقینَش باشد این
که بُوَد غَمْ بَندهٔ اَهْلِ یَقین
گَر تُرُش‌رویی نیارَد ابر و بَرق
رَزْ بِسوزد از تَبسُّم‌هایِ شرق
سَعْد و نَحْس اَنْدَر دِلَت مِهمان شود
چون سِتاره خانه خانه می‌رَوَد
آن زمان که او مُقیمِ بُرجِ توست
باش هَمچون طالِعَش شیرین و چُست
تا که با مَهْ چون شود او مُتَّصِل
شُکر گوید از تو با سُلطانِ دل
هفت سال اَیّوبِ با صَبر و رِضا
در بَلا خوش بود با ضَیْفِ خدا
تا چو وا گردد بَلایِ سخت‌رو
پیشِ حَق گوید به صدگون شُکرِ او
کَزْ مَحَبَّت با منِ مَحْبوب کُش
رو نکرد اَیّوب یک لحظه تُرُش
از وَفا و خَجْلَتِ عِلمِ خدا
بود چون شیر و عَسلْ او با بَلا
فکر در سینه دَر آیَد نو به نو
خَندْ خندان پیشِ او تو باز رو
که اَعِذْنی خالِقی مِنْ شَرِّهِ
لا تُحَرِّمْنی اَنِلْ مِنْ بِرِّهِ
رَبِّ اّوْزِعْنی لِشُکْرِ ما اَریٰ
لا تُعَقِّبْ حَسْرَةً لی اِنْ مَضیٰ
آن ضَمیرِ رو تُرُش را پاس‌دار
آن تُرُش را چون شِکَر شیرینْ شُمار
ابر را گَر هست ظاهِر رو تُرُش
گُلْشَن آرَنْده‌ست ابر و شوره‌کُش
فکرِ غَم را تو مِثالِ ابر دان
با تُرُش تو رو تُرُش کَم کُن چُنان
بوک آن گوهر به دستِ او بُوَد
جَهْد کُن تا از تو او راضی رَوَد
وَرْ نباشد گوهر و نَبْوَد غَنی
عادتِ شیرین خود اَفْزون کُنی
جایِ دیگر سود دارد عادَتَت
ناگهان روزی بَر آیَد حاجَتَت
فِکْرَتی کَزْ شادی اَت مانِع شود
آن به اَمر و حِکْمَتِ صانِع شَود
تو مَخوان دو چار دانْگَش ای جوان
بوکْ نَجْمی باشد و صاحِبْ‌قِران
تو مگو فَرعی‌ست او را اَصْل گیر
تا بُوی پیوسته بر مَقصودْ چیر
وَرْ تو آن را فَرع گیریّ و مُضِر
چَشمِ تو در اَصْل باشد مُنتظِر
زَهْر آمد اِنْتِظار اَنْدَر چَشِش
دایِما در مرگ باشی زان رَوِش
اَصلْ دان آن را بِگیرَش در کنار
بازرَهْ دایم زِ مرگِ اِنْتِظار

ای اَیازِ پُر نیازِ صِدْق‌کیش
صِدْقِ تو از بَحْر و از کوه است بیش
نه به وَقتِ شَهوتَت باشد عِثار
که رَوَد عقلِ چو کوهَت کاهْ‌وار
نه به وَقتِ خشم و کینه صَبرهات
سُست گردد در قَرار و در ثَبات
مَردی این مَردی‌ست نه ریش و ذَکَر
وَرْنه بودی شاهِ مَردان کیرِ خَر
حَق که را خوانده‌ست در قرآن رِجال‌؟
کِی بُوَد این جسم را آن جا مَجال‌؟
روحِ حیوان را چه قَدْر است ای پدر
آخِر از بازارِ قَصّابان گُذَر
صد هزاران سَر نهاده بر شِکَم
اَرْزشان از دُنْبه و از دُمّ کَم
روسْپی باشد که از جولانِ کیر
عقلِ او موشی شود شَهوت چو شیر