متن شعری است که در آن شخصیت اصلی از فردی شکایت میکند که به او و اموالش آسیب رسانده و باعث خجالت او در برابر مهمانان شده است. شخصیت اصلی قصد انتقام دارد و میخواهد با تیر قهر خود، فرد خاطی را مجازات کند. او همچنین از خشم و سرکشی فرد خاطی سخن میگوید و تصمیم دارد به او ضربتی وارد کند که عبرت دیگران شود.
متن حاوی مفاهیم انتقام، خشم و خشونت است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامناسب باشد. همچنین، درک کامل مفاهیم و زیباییهای ادبی این شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
بخش ۱۵۰ - جواب گفتن امیر مر آن شفیعان را و همسایگان زاهد را کی گستاخی چرا کرد و سبوی ما را چرا شکست من درین باب شفاعت قبول نخواهم کرد کی سوگند خوردهام کی سزای او را بدهم
بر سَبویِ ما سبو را بِشْکَند؟ ۱
چون گُذَر سازد زِ کویَم شیرِ نَر
تَرسْ تَرسان بُگْذَرَد با صد حَذَر ۲
بَندهٔ ما را چرا آزُرد دل؟
کرد ما را پیشِ مِهْمانانْ خَجِل ۳
شَربتی که بِهْ زِ خونِ اوست ریخت
این زمان هَمچون زَنان از ما گُریخت ۴
لیکْ جان از دستِ من او کِی بَرَد؟
گیر هَمچون مُرغْ بالا بَر پَرَد ۵
تیرِ قَهْرِ خویش بر پَرَّش زَنم
پَرّ و بالِ مُرده ریگَش بَر کَنَم ۶
گَر رَوَد در سنگِ سخت از کوشِشَم
از دلِ سَنگَش کُنون بیرون کَشَم ۷
من بِرانَم بر تَنِ او ضَربَتی
که بُوَد قَوّادَکان را عِبْرَتی ۸
با همه سالوسْ با ما نیز هم؟
دادِ او و صد چو او این دَم دَهَم؟ ۹
خشمِ خونْخوارَش شُده بُد سَرکَشی
از دَهانَش می بَر آمَد آتشی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.