بخش ۱۵۱ - دو بار دست و پای امیر را بوسیدن و لابه کردن شفیعان و همسایگان زاهد

آن شَفیعان از دَمِ هَیْهایِ او
چند بوسیدند دست و پایِ او ۱

کِی امیر از تو نَشایَد کین کَشی
گَر بِشُد باده تو بی‌باده خَوشی ۲

باده سَرمایه زِ لُطفِ تو بَرَد
لُطفِ آب از لُطفِ تو حَسرَت خَورَد ۳

پادشاهی کُن بِبَخشَش ای رَحیم
ای کَریم ابْنُ الْکَریم ابْنِ الْکَریم ۴

هر شرابی بَندهٔ این قَدّ و خَد
جُمله مَسْتان را بُوَد بر تو حَسَد ۵

هیچ مُحْتاجِ مِیِ گُلگون نه‌یی
تَرک کُن گُلْگونه تو گُلْگونه‌یی ۶

ای رُخِ چون زُهْره‌اَت شَمْسُ الضُّحیٰ
ای گدایِ رَنگ تو گُلْگونه‌ها ۷

باده کَنْدَر خُنْب می‌جوشَد نَهان
زِ اشْتیاقِ رویِ تو جوشَد چُنان ۸

ای همه دریا چه خواهی کَرد نَم‌؟
وِیْ همه هَستی چه می‌جویی عَدَم‌؟ ۹

ای مَهِ تابان چه خواهی کَرد گَرد
ای کِه مَهْ در پیشِ رویَتْ رویْ‌زَرد ۱۰

تاجِ کَرَّمْناست بر فَرقِ سَرَت
طَوْقِ اَعْطَیْناکَ آویزِ بَرَت ۱۱

تو خوش و خوبیّ و کانِ هر خَوشی
تو چرا خود مِنَّتِ باده کَشی‌؟ ۱۲

جوهر است انسان و چَرخْ او را عَرَض
جُمله فَرع و پایه‌اَند و او غَرَض ۱۳

ای غُلامَت عقل و تَدبیرات و هوش
چون چُنینی خویش را اَرْزان فُروش‌؟ ۱۴

خِدمَتَت بر جُمله هستی مُفْتَرَض
جوهری چون نَجْده خواهد از عَرَض‌؟ ۱۵

عِلْم جویی از کُتب‌ها‌؟ ای فُسوس
ذوقْ جویی تو زِ حَلْوا‌؟ ای فُسوس ۱۶

بَحْرِ عِلْمی در نَمی پنهان شُده
در سه گَزْ تَنْ عالَمی پنهان شُده ۱۷

مِیْ چه باشد یا سَماع و یا جِماع
تا بِجویی زو نَشاط و اِنْتِفاع‌؟ ۱۸

آفتاب از ذَرّه‌یی شُد وامْ خواه
زُهْره‌یی از خُمره‌یی شُد جامْ‌خواه ۱۹

جانِ بی‌کَیْفی شُده مَحْبوسِ کَیْف
آفتابی حَبْسِ عُقده اینْت حَیْف ۲۰