این متن از زبان مولوی بیانگر ارزش بندگی و خدمت است. ایاز، غلامی که با بندگی خود به مقام والایی رسید، نماد کسی است که با فروتنی و اخلاص، به جایگاه بلندی دست یافت. متن همچنین به تفاوت میان مؤمن و کافر اشاره میکند و تأکید میکند که ایمان واقعی باعث حسرت کافران میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند و از آن درس بگیرند.
بخش ۱۴۱ - فرمودن شاه به ایاز بار دگر کی شرح چارق و پوستین آشکارا بگو تا خواجه تاشانت از آن اشارت پند گیرد کی الدین النصیحة و موعظه یابند
پیشِ چارُق چیستَت چندین نیاز ۱
تا بِنوشَد سُنْقُر و بَک یا رُقَت
سِرِّ سِرِّ پوستین و چارُقَت ۲
ای اَیاز از تو غُلامی نور یافت
نورَت از پَستی سویِ گَردون شِتافت ۳
حَسرَتِ آزادگان شُد بَندگی
بَندگی را چون تو دادی زندگی ۴
مؤمن آن باشد که اَنْدَر جَزر و مَد
کافر از ایمان او حَسْرَت خَورد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.