هَمی‌بینیم ساقی را که گِردِ جام می‌گردد
زِ زَرِّ پُخته بویی بَر که سیمْ اَنْدام می‌گردد
دِگَر دلْ دل نمی‌باشد دِگَر جانْ می‌نیارامَد
که آن ماهِ دل و جان‌ها به گِردِ بام می‌گردد
چو خَرمَن کرد ماهِ ما بر آن شُد تا بِسوزانَد
چو پُخته کرد جان‌ها را به گِردِ خام می‌گردد
دلِ بیچاره مَفْتون شُد خِرَد افتاد و مَجنون شُد
به دستِ اوست آن دانه چه گِردِ دام می‌گردد؟
زِ گَردشْ فارغ است آن مَهْ چه مَنْزِل پیشِ او چه رَهْ
برایِ حاجَتِ ما دان که چون ایّام می‌گردد
شَهی که کان و دریاها زَکات از وِیْ هَمی‌خواهند
به گِردِ کویِ هر مُفْلِس برایِ وام می‌گردد
ازین جُمله گُذر کردم بِدِه ساقی یکی جامی
ز اِنْعامَت که این عالَم بر آن اِنْعام می‌گردد
شبی گفتی به دِلْداری شَبَت را روز گَردانَم
چو سنگِ آسیا جانَم بر آن پیغام می‌گردد
به لُطفِ خویش مَستَش کُن خوشِ جامِ اَلَستَش کُن
خَراب و میْ پَرَستَش کُن که بی‌آرام می‌گردد
گُشا خُنْبِ حَقایق را بِدِه بی‌صَرفه عاشق را
میْ آشامَش کُن ایرا دلْ خیال آشام می‌گردد
بِدِه زان بادهٔ خوش بو مَپُرسَش مُسْتَحِقّی تو؟
اَزیرا آفتابی که همه بر عام می‌گردد
نَهان اَر رَهْ‌زنی باشد نَهان بینا بِبُر حَلْقَش
چه نُقصانْ قهرمانَت را که چون صَمْصام می‌گردد؟
اگر گَبْرَم اگر شاکِر تویی اوَّل تویی آخر
چو تو پنهان شوی شادی غم و سَرسام می‌گردد
دِلَم پُرّ است و آن اولی که هم تو گویی ای مولیٰ
حَدیثِ خُفته‌یی چِبْوَد که بر اَحْلام می‌گردد؟

اگر صد هَمچو من گردد هَلاک او را چه غم دارد
که نی عاشق نمی‌یابد که نی دلْخسته کم دارد
مرا گوید چرا چَشْمَت رَقیبِ رویِ من باشد؟
بدان در پیشِ خورشیدش هَمی‌دارم که نَم دارد
چو اسماعیلْ پیشِ او بِنوشَم زَخمِ نیشِ او
خَلیلَم را خریدارم چه گَر قَصدِ سِتَم دارد
اگر مَشهور شُد شورَم خدا دانَد که مَعْذورَم
کَاسیرِ حُکمِ آن عشقَم که صد طَبْل و عَلَم دارد
مرا یارِ شِکَرناکَم اگر بِنْشانْد بر خاکم
چرا غَم دارد آن مُفْلِس که یارِ مُحْتَشَم دارد؟
غَمَش در دلْ چو گَنْجوری دِلَم نُورٌعَلیٰ نُوری
مِثالِ مَریَمِ زیبا که عیسیٰ در شِکَم دارد
چو خورشید است یارِ من نمی‌گردد به جُز تنها
سِپَهسالارْ مَهْ باشد کَزْ اِسْتاره حَشَم دارد
مُسلمان نیستم گَبْرَم اگر مانده‌ست یک صَبَرم
چه دانی تو که دَردِ او چه دَستان و قَدَم دارد
زِ دَردِ او دَهانْ تَلخ است هر دریا که می‌بینی
زِ داغِ او نِکو بِنْگَر که رویِ مَهْ رَقَم دارد
به دوران‌ها چو من عاشقْ نَرُست از مغرب و مشرق
بِپُرس از پیرِ گَردونی که چون من پُشتْ خَم دارد
خُنُک جانی که از خوابش به مالِش‌ها بَراَنْگیزَد
بدان مالِش بُوَد شادان و آن را مُغْتَنَم دارد
طَبیبی چون دَهَد تَلْخَش بِنوشَد تَلْخِ او را خوش
طَبیبان را نمی‌شایَد که عاقلْ مُتَّهَم دارد
اَگَرْشان مُتَّهَم داری بِمانی بَندِ بیماری
کسی بَرخورْد از اُستا که او را مُحْتَرم دارد
خَمُش کُن کَنْدَرین دریا نَشایَد نَعْره و غوغا
که غَوّاصْ آن کسی باشد که او اِمْساکِ دَم دارد

بُتی کو زُهره و مَهْ را همه شب شیوه آموزَد
دو چَشمِ او به جادویی دو چَشمِ چَرخْ بَردوزَد
شما دل‌ها نِگَه دارید مُسلمانان که من باری
چُنان آمیختم با او که دلْ با من نیامیزَد
نَخُست از عشقِ او زادَم به آخِر دلْ بِدو دادم
چو میوه زاید از شاخی از آن شاخ اَنْدَرآویزَد
زِ سایه‌یْ خود گُریزانَم که نور از سایه پنهان است
قَرارش از کجا باشد کسی کَزْ سایه بُگْریزد؟
سَرِ زُلْفَش هَمی‌گوید صَلا زوتَر رَسَن بازی
رُخ شَمعَش هَمی‌گوید کجا پَروانه تا سوزد؟
برایِ این رَسَن بازی دلاور باش و چَنْبَر شو
دَراَفکَن خویش در آتش چو شمعِ او بَراَفْروزد
چو ذوقِ سوختن دیدی دِگَر نَشْکیبی از آتش
اگر آبِ حَیات آید تو را زاتش نَیَنْگیزد

نباشد عیبْ پُرسیدن تو را خانه کجا باشد؟
نشانی دِهْ اگر یابیم و آن اِقْبالِ ما باشد
تو خورشیدِ جهان باشی زِ چَشمِ ما نَهان باشی؟
تو خود این را رَوا داریّ و آن گَهْ این رَوا باشد؟
نگفتی من وَفادارم وَفا را من خریدارم؟
بِبین در رَنگِ رُخْسارم بِیَندیش این وَفا باشد؟
بیا ای یارِ لَعْلین لَب دِلَم گُم گشت در قالَب
دِلَم داغِ شما دارد یَقینْ پیشِ شما باشد
دَرین آتشْ کَبابَم من خراب اَنْدَر خَرابَم من
چه باشد ای سَرِ خوبان تَنی کَزْ سَر جُدا باشد؟
دلِ من در فِراقِ جان چو ماری سَرزَده پیچان
به گِردِ نَقْشِ تو گَردانْ مِثالِ آسیا باشد
بِگُفتم ای دلِ مسکین بیا بر جایِ خود بِنْشین
حَذَر کُن زاتشِ پُرکین دلِ من گفت تا باشد
فرو بَسته‌ست تَدبیرم بیا ای یارْ شَبگیرَم
بِپُرس از شاهِ کَشمیرَم کسی را کاشِنا باشد
خود او پیدا و پنهان است جهانْ نَقْش است و او جان است
بَیَندیش این چه سُلطان است مَگَر نورِ خدا باشد
خروش و جوشِ هر مَستی زِ جوشِ خُمِّ میْ باشد
سَبُکْساریِّ هر آهن زِ تو آهن رُبا باشد
خریدی خانهٔ دل را دلْ آنِ توست می‌دانی
هر آنچه هست در خانه از آنِ کَدْخدا باشد
قُماشی کانِ تو نَبْوَد بُرون انداز از خانه
درونِ مَسجدِ اَقْصیٰ سگِ مُرده چرا باشد؟
مُسَلَّم گشت دِلْداری تو را ای تو دِل عالَم
مُسَلَّم گشت جان بَخشی تو را وان دَمْ تو را باشد
که دریا را شِکافیدن بُوَد چالاکیِ موسیٰ
قَبایِ مَهْ شِکافیدن زِ نورِ مُصطفیٰ باشد
بَرآرَد عشق یک فِتنه که مَردم راهِ کُه گیرد
به شهر اَنْدَر کسی مانَد که جویایِ فَنا باشد
زَنَد آتش درین بیشه که بُگْریزند نَخْجیران
زِ آتش هر کِه نَگْریزد چو ابراهیمِ ما باشد
خَمُش کوته کُن ای خاطِر که عِلْمِ اوَّل و آخِر
بیان کرده بُوَد عاشق چو پیشِ شاهْ لا باشد

چو آمد رویِ مَهْ رویَم چه باشد جانْ که جان باشد؟
چو دیدی روزِ روشن را چه جایِ پاسْبان باشد؟
برایِ ماه و هَنْجارَش که تا بَرنَشْکَند کارش
تو لُطفِ آفتابی بین که در شب‌ها نَهان باشد
دِلا بُگْریز ازین خانه که دِلْگیر است و بیگانه
به گُلزاریّ و ایوانی که فَرشَشْ آسْمان باشد
ازین صُلحِ پُر از کینَش وَزین صُبحِ دروغینَش
همیشه این چُنین صُبحی هَلاکِ کاروان باشد
بِجو آن صُبحِ صادق را که جانْ بَخشَد خَلایقِ را
هزارانْ مَستِ عاشق را صَبوحیّ و اَمان باشد
هر آن آتش که می‌زایَد غم و اندیشه را سوزد
به هر جایی که گُلْ کاری نِهالَش گُلْسِتان باشد
یکی یاری نِکوکاری زِ هر آفَتْ نِگَهداری
ظَریفی ماه رُخساری به صد جانْ رایگان باشد
یکی خوبی شِکَرریزی چو بادهْ رَقص اَنگیزی
یکی مَستی خوش آمیزی که وَصْلَش جاودان باشد
اگر با نَقْشِ گرمابه شود یک لحظه هم‌خوابه
همان دَم نَقْش گیرد جان چو من دَسْتَک زَنان باشد
دلِ آوارهٔ ما را از آن دِلْبَر خَبَر آید
شبی اِسْتارهٔ ما را به ماهِ او قِران باشد
چو از بامِ بلندْ او رو نِمایَد ناگهانْ ما را
هوایِ سُست پِیْ آن دَم مِثالِ نَردبان باشد
کسی کو یارِ صبر آمد سوارِ ماه و ابر آمد
مَکُن باور که ابرِ تَر گِدایِ ناودان باشد
چو چَشمِ چَپ هَمی‌پَرَّد نشانِ شادیِ دلْ دان
چو چَشمِ دل هَمی‌پَرَّد عَجَب آن چه نشان باشد؟
بَسی کَمْپیر در چادَر زِ مَردان بُرده عُمر و زَر
مَبین چادر تو آن بِنْگَر که در چادر نَهان باشد
بَسی ماه و بَسی فِتْنه به زیرِ چادرِ کُهنه
بَسی پالانی‌ییْ لَنْگی که در بَرگُسْتوان باشد
بَسی خَرگَهْ سِیَه باشد دَرو تُرکی چو مَهْ باشد
چه غم داری تو از پیری چو اِقْبالَت جوان باشد
بِریزد صورتِ پیرَت بِزایَد صورتِ بَخْتَت
زِ ابرِ تیره زایَد او که خورشیدِ جهان باشد
کسی کو خواب می‌بیند که با ماه است بر گَردون
چه غَم گَر این تَنِ خُفته میانِ کاهْدان باشد
مَعاذَاللّهْ که مُرغِ جان قَفَص را آهنین خواهد
مَعاذَاللّهْ که سیمرغی دَرین تَنگْ آشیان باشد
دَهان بَربَند و خامُش کُن که نُطْقِ جاودانْ داری
سُخَن با گوش و هوشی گو که او هم جاودان باشد

بهار آمد بهار آمد بهارِ مُشْکبار آمد
نِگار آمد نِگار آمد نِگارِ بُردبار آمد
صَبوح آمد صَبوح آمد صَبوحِ راح و روح آمد
خُرامانْ ساقیِ مَهْ‌رو به ایثارِ عُقار آمد
صَفا آمد صَفا آمد که سنگ و ریگْ روشن شُد
شِفا آمد شِفا آمد شِفایِ هر نِزار آمد
حَبیب آمد حَبیب آمد به دِلْداریِّ مُشتاقان
طَبیب آمد طَبیب آمد طَبیبِ هوشیار آمد
سَماع آمد سَماع آمد سَماعِ بی‌صُداع آمد
وصال آمد وصال آمد وصالِ پایدار آمد
رَبیع آمد رَبیع آمد رَبیعِ بَسْ بَدیع آمد
شَقایق‌ها و ریحان‌ها و لاله‌یْ خوشْ‌عِذار آمد
کسی آمد کسی آمد که ناکَس زو کسی گردد
مَهی آمد مَهی آمد که دَفْعِ هر غُبار آمد
دلی آمد دلی آمد که دل‌ها را بِخَنداند
میی آمد میی آمد که دَفْعِ هر خُمار آمد
کَفی آمد کَفی آمد که دریا دُر ازو یابد
شَهی آمد شَهی آمد که جانِ هر دیار آمد
کُجا آمد کُجا آمد کَزین جا خود نرفته‌ست او
وَلیکِن چَشمْ گَهْ آگاه و گَهْ بی‌اِعْتِبار آمد
بِبَندم چَشم و گویم شُد گُشایَم گویم او آمد
و او در خواب و بیداری قَرین و یارِ غار آمد
کُنون ناطِقْ خَمُش گردد کُنون خامُش به نُطْق آید
رَها کُن حَرفِ بِشْمُرده که حَرفِ بی‌شُمار آمد

بهار آمد بهار آمد بهارِ خوشْ عِذار آمد
خوش و سَرسَبز شُد عالَم اَوانِ لاله زار آمد
زِ سوسن بِشْنو ای ریحان که سوسن صَد زبان دارد
به دشتِ آب و گِل بِنْگَر که پُرنَقْش و نِگار آمد
گُل از نسرین هَمی‌پُرسد که چون بودی دَرین غُربت؟
هَمی‌گوید خوشَم زیرا خوشی‌ها زانْ دیار آمد
سَمَن با سَرو می‌گوید که مَستانه هَمی‌رَقصی
به گوشَش سَرو می‌گوید که یارِ بُردبار آمد
بنفشه پیشِ نیلوفر دَرآمَد که مُبارک باد
که زَردی رفت و خُشکی رفت و عُمرِ پایدار آمد
هَمی‌زد چَشْمَک آن نرگس به سویِ گُل که خندانی
بِدو گفتا که خندانَم که یارْ اَنْدَر کِنار آمد
صَنوبر گفت راهِ سخت آسان شُد به فَضْلِ حَق
که هر بَرگی به رَه بُرّی چو تیغِ آبْدار آمد
زِ تُرکستانِ آن دنیا بُنه‌یْ تُرکانِ زیبارو
به هِنْدُستانِ آب و گِل به امرِ شهریار آمد
بِبین کان لَکْلَکِ گویا بَرآمَد بر سَرِ مِنْبَر
که ای یارانِ آن کاره صَلا که وَقتِ کار آمد

بیا کِامْشبْ به جانْ بَخشی به زُلْفِ یار می‌مانَد
جَمالِ ماهِ نوراَفْشان بدان رُخْسار می‌مانَد
به گِردِ چَرخْ اِسْتاره چو مُشتاقانِ آواره
که از سوزِ دلِ ایشان خِرَد از کار می‌مانَد
سَقایِ روحْ یک باده زِ جامِ غَیب دَرداده
بِبین تا کیست افتاده وَ کِه بیدار می‌مانَد
به شبْ نالان و بیداران نیابی جُز که بیماران
و من گَر هم نمی‌نالَم دِلَم بیمار می‌مانَد
دَرین دریایِ بی‌مونِس دِلا می‌نال چون یونِس
نَهَنگِ شب دَرین دریا به مَردمْ خوار می‌مانَد
بدان‌سان می‌خورَد ما را زِ خاص و عامْ اَنْدَر شب
نه دُکّان و نه سودا و نه این بازار می‌مانَد
چه شُد ناصرُ عِبادِاللّهْ چه شُد حافظُ بِلادِاللّهْ
بِبین جُز مُبْدِعِ جان‌ها اگر دَیّار می‌مانَد
فَلَک بازارِ کیوان است دَرو اِسْتاره گَردان است
شبِ ما روزِ ایشان است که بی‌اَغْیار می‌مانَد
جُزین چَرخ و زمین در جان عَجَب چَرخی‌ست و بازاری
وَلیک از غیرتْ آن بازار در اسرار می‌مانَد

وَرایِ پَردهٔ جانَت دلا خَلْقانِ پنهانند
زِ زَخمِ تیغِ فَردیَّت همه جانند و بی‌جانند
تو از نُقصان و از بیشی نگویی چند اندیشی؟
دَرآ در دینِ بی‌خویشی که بَسْ بی‌خویشْ خویشانند
چه دریاها که می‌نوشَند چو دریاها هَمی‌جوشَند
اگرچه خود که خاموشند دانایَند و می‌دانند
در آن دریایِ پُرمَرجان یکی قومَند هَمچون جان
وَرایِ گُنبَدِ گَردان بُراقِ جانْ هَمی‌رانند
اَیا درویشِ باتَمکین سَبُک دلْ گَرد زوتَر هین
میانِ بَزمِ مَردان شین که ایشان جُمله رِنْدانند
مُلوکانند درویشان زِ مَستی جُمله بی‌خویشان
اگر چه خاکی‌اَند ایشان وَلیکِن شاه و سُلطانند
زِ گنجِ عشقْ زَر ریزند غُلامِ شَمسِ تبریزند
وَ کانِ لَعْل و یاقوتند و در کانْ جانِ اَرْکانند

بَرآمَد بر شَجَر طوطی که تا خُطبه‌یْ شِکَر گوید
به بُلبُل کرد اشارتْ گُل که تا اشعارْ بَرگوید
به سَروِ سَبز وَحی آمد که تا جانَش بُوَد در تَن
میانْ بَندَد به خِدمَت روز و شب‌ها این سَمَر گوید
همه تَسبیح گویانند اگر ماه است اگر ماهی
وَلیکِن عقلْ اُستاد است او مَشروح‌تَر گوید
دَرآیَد سنگ در گریه دَرآیَد چَرخ در کُدْیه
زِ عَرْش آید دو صد هَدیه چو او دَرسِ نَظَر گوید
هزاران سیمْ بَر بینی گُشاییده بَر و سینه
چو آن عَنْبَرفَشانْ قصّه‌یْ نسیمِ آن سَحَر گوید
کِه را مانَد دل آن لحظه که آن جانْ شرحِ دل گوید؟
کِه را مانَد خَبَر از خود در آن دَم کو خَبَر گوید؟
حَدیثِ عشقْ جان گوید حَدیثِ رَهْ رَوان گوید
حَدیثِ سُکْرْ سِرّ گوید حَدیثِ خونْ جِگَر گوید

مرا عاشق چُنان باید که هرباری که بَرخیزد
قیامَت‌هایِ پُرآتش زِ هر سویی بَراَنْگیزد
دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فُرو سوزَد
دو صد دریا بِشورانَد زِ موجِ بَحْر نَگْریزد
فَلَک‌ها را چه مَنْدیلی به دستِ خویش دَرپیچَد
چراغِ لایَزالی را چو قِنْدیلی دَرآویزد
چو شیری سویِ جنگ آید دلِ او چون نَهنگ آید
به جُز خود هیچ نَگْذارد و با خود نیز بِسْتیزد
چو هفتصد پَردهٔ دل را به نورِ خود بِدَرّانَد
زِ عَرشَش این نِدا آید بِنامیزَد بِنامیزَد
چو او از هفتمین دریا به کوهِ قاف رو آرَد
از آن دریا چه گوهرها کِنارِ خاکْ دَرریزد

اَیا سَر کرده از جانَم تو را خانه کجا باشد؟
اَلا ای ماهِ تابانَم تو را خانه کجا باشد؟
اَلا ای قادرِ قاهِر زِ تَنْ پنهانْ به دلْ ظاهر
زِهی پیدایِ پنهانَم تو را خانه کجا باشد؟
تو گویی خانهٔ خاقانْ بُوَد دل‌هایِ مُشتاقان
مرا دل نیست ای جانَم تو را خانه کجا باشد؟
بُوَد مَهْ سایه را دایه به مَهْ چون می‌رَسَد سایه؟
بگو ای مَهْ نمی‌دانَم تو را خانه کجا باشد؟
نشانِ ماه می‌دیدم به صد خانه بِگَردیدم
ازین تَفْتیش بِرْهانَم تو را خانه کجا باشد؟

دلِ من چون صَدَف باشد خیالِ دوست دُر باشد
کُنون من هم نمی‌گُنجَم کَزو این خانه پُر باشد
زِ شیرینی حَدیثَش شب شِکافیده‌ست جان را لب
عَجَب دارم که می‌گوید حَدیثِ حَقّ مُر باشد
غذاها از بُرون آید غذایِ عاشق از باطن
بَرآرَد از خود و خایَد که عاشق چون شُتُر باشد
سَبْک رو همچو پَریان شو زِ جسمِ خویش عُریان شو
مُسَلَّم نیست عُریانی مَر آن کَس را که عُر باشد
صَلاحُ الدّین به صید آمد همه شیران بُوَد صیدش
غُلامِ او کسی باشد که از دو کَوْن حُر باشد

چو برقی می‌جَهَد چیزی عَجَب آن دِلْسِتان باشد؟
از آن گوشه چه می‌تابد عَجَب آن لَعْلِ کان باشد؟
چی است از دور آن گوهر عَجَب ماه است یا اَخْتَر؟
که چون قَنْدیلِ نورانی مُعَلَّق زاسْمان باشد
عَجَب قِنْدیلِ جان باشد دَرَفشِ کاویان باشد؟
عَجَبْ آن شمعِ جان باشد که نورش بی‌کَران باشد؟
گَر از وِیْ دَرفَشان گَردی زِ نورش بی‌نشان گَردی
نِگَه دار این نشانی را میانِ ما نشان باشد
اَیا ای دلْ بَرآوَر سَر که چَشمِ توست روشن‌تَر
بِمال آن چَشم و خوش بنْگَر که بینی هر چه آن باشد
چو دیدی تاب و فَرِّ او فَنا شو زیرِ پَرِّ او
اَزیرا بَیضهٔ مُقْبِلْ به زیرِ ماکیان باشد
چو ما اَنْدَر میان آییم او از ما کَران گیرد
چو ما از خود کَران گیریم او اَنْدَر میان باشد
نِمایَد ساکِن و جُنْبان نه جُنبان است و نه ساکن
نِمایَد در مکان لیکِن حقیقتْ بی‌مکان باشد
چو آبی را بِجُنبانی میانِ نورْ عکسِ او
بِجُنبَد از لَگَن بینیّ و آن از آسْمان باشد
نه آن باشد نه این باشد صَلاحُ الْحَقّ و دین باشد
اگر هَمدَمْ امین باشد بگویم کان فُلان باشد

مرا عَهْدی‌ست با شادی که شادی آنِ من باشد
مرا قولی‌ست با جانان که جانانْ جانِ من باشد
به خَطِّ خویشتن فرمان به دَستم داد آن سُلطان
که تا تَخت است و تا بَخت است او سُلطانِ من باشد
اگر هُشیار اگر مَستم نگیرد غیرِ او دَستم
وَگَر من دستِ خود خَستَم هَمو درمانِ من باشد
چه زَهره دارد اندیشه که گِردِ شهرِ من گردد؟
کِه قَصدِ مُلْکِ من دارد چو او خاقانِ من باشد؟
نبیند رویِ من زَردی به اِقْبالِ لبِ لَعْلَش
بِمیرَد پیشِ من رُستَم چو او دَستانِ من باشد
بِدَرَّم زَهرهٔ زُهره خَراشَم ماه را چِهره
بَرَم از آسْمان مُهره چو او کیوانِ من باشد
بِدَرَّم جُبّهٔ مَهْ را بِریزم ساغَرِ شَهْ را
وَگَر خواهند تاوانَم هَمو تاوانِ من باشد
چراغِ چَرخِ گَردونَم چو اَجْری خوارِ خورشیدم
امیرِ گوی و چوگانَم چو دلْ میدانِ من باشد
مَنَم مصر و شِکَرخانه چو یوسُف در بَرَم گیرم
چه جویَم مُلْکِ کَنْعان را چو او کَنْعانِ من باشد
زِهی حاضر زِهی ناظِر زِهی حافظ زِهی ناصر
زِهی اِلْزامِ هر مُنْکِر چو او بُرهانِ من باشد
یکی جانی‌ست در عالَم که نَنْگَش آید از صورت
بِپوشَد صورتِ انسان ولی انسانِ من باشد
سَرِ ماه است و منْ مَجنون مَجُنبانید زَنجیرم
مرا هر دَمْ سَرِ مَهْ شُد چو مَهْ بر خوانِ من باشد
سُخَن بَخشِ زبانِ من چو باشد شَمسِ تبریزی
تو خامُش تا زبان‌ها خودْ چو دلْ جُنبانِ من باشد

دِگَرباره سَرِ مَستان زِ مَستی در سُجود آمد
مَگَر آن مُطربِ جان‌ها زِ پَرده در سُرود آمد؟
سَراَنْدازان و جانْ بازان دِگَرباره بِشوریدند
وجود اَنْدَر فَنا رفت و فَنا اَنْدَر وجود آمد
دِگَرباره جهان پُر شُد زِ بانگِ صورِ اِسْرافیل
امینِ غَیب پیدا شُد که جان را زاد و بود آمد
بِبین اَجْزایِ خاکی را که جانِ تازه پَذْرفتند
همه خاکیش پاکی شُد زیان‌ها جُمله سود آمد
ندارد رنگْ آن عالَم وَلیک از تابهٔ دیده
چو نور از جانِ رنگ آمیز این سُرخ و کَبود آمد
نَصیبِ تَن ازین رنگ است نَصیبِ جانْ ازین لَذَّت
اَزیرا زاتشِ مَطْبَخ نَصیب دیگْ دود آمد
بِسوز ای دل که تا خامی نیاید بویِ دل از تو
کُجا دیدی که بی‌آتش کسی را بویِ عود آمد؟
همیشه بویْ با عود است نه رفت از عود و نه آمد
یکی گوید که دیر آمد یکی گوید که زود آمد
زِ صَفْ نَگْریخت شاهَنْشَه ولی خود و زِرِه پَرده ست
حِجابِ رویِ چون ماهَش زِ زَخْمِ خَلْق خود آمد

صَلا یا اَیُّهَا الْعُشاق کان مَهْ رو نِگار آمد
میان بَنْدید عِشْرت را که یار اَنْدَر کِنار آمد
بِشارت میْ پَرَستان را که کار افتاد مَستان را
که بَزْمِ روح گُستردند و باده‌یْ بی‌خُمار آمد
قیامَت در قیامَت بین نِگارِ سَروْقامَت بین
کَزو عالَم بهشتی شُد هزارانْ نوبَهار آمد
چو او آبِ حَیات آمد چرا آتش بَراَنْگیزد؟
چو او باشد قَرارِ جان چرا جانْ بی‌قَرار آمد؟
دَرآ ساقی دِگَرباره بِکُن عُشّاق را چاره
که آهو چَشمِ خونْ خواره چو شیر اَنْدَر شکار آمد
چو کارِ جانْ به جان آمد نِدایِ اَلْاَمان آمد
که لشکرهایِ عشقِ او به دروازه‌یْ حِصار آمد
رَوَد جانِ بَداَنْدیشَش به شمشیر و کَفَن پیشَش
که هَرکْ از عشق بَرگردد به آخِر شَرمسار آمد
نه اوَّل مانْد و نی آخِر مرا در عشقِ آن فاخِر
که عاشق هَمچو نِی آمد وَ عشقِ او چو نار آمد
اگر چه لُطفِ شَمسُ الدّینِ تبریزی گُذَر دارد
زِ باد و آب و خاک و نار جانِ هر چهار آمد

مَهِ دْی رفت و بهمن هم بیا که نوبَهار آمد
زمینْ سَرسَبز و خُرَّم شُد زمانِ لاله زار آمد
درختان بین که چون مَستان همه گیجَند و سَرجُنبان
صَبا بَرخوانْد اَفْسونی که گُلْشَن بی‌قَرار آمد
سَمَن را گفت نیلوفر که پیچاپیچِ من بِنْگَر
چَمَن را گفت اِشْکوفه که فَضْلِ کِردگار آمد
بنفشه در رُکوع آمد چو سُنبُل در خُشوع آمد
چو نرگس چَشمَکَش می‌زد که وَقتِ اِعْتِبار آمد
چه گفت آن بیدِ سَرجُنبان که از مَستی سَبُک سَر شُد؟
چه دید آن سَروِ خوش قامَت که رفت و پایدار آمد؟
قَلَم بِگْرفته نقّاشان که جانَم مَستِ کَف‌هاشان
که تصویراتِ زیباشان جَمالِ شاخسار آمد
هزارانْ مُرغِ شیرین پَر نِشَسته بر سَرِ مِنْبَر
ثَنا و حَمْد می‌خوانَد که وَقتِ اِنْتِشار آمد
چو گوید مُرغِ جان یاهو بگوید فاخْته کوکو
بگوید چون نَبُردی بو نَصیبَت اِنْتِظار آمد
بِفَرمودند گُل‌ها را که بِنْمایید دل‌ها را
نَشایَد دل نهان کردن چو جِلْوه‌یْ یارِ غار آمد
به بُلبُل گفت گُل بِنْگَر به سویِ سوسنِ اَخْضَر
که گرچه صد زبان دارد صَبور و رازدار آمد
جوابش داد بُلبُل رو به کَشفِ رازِ من بِگْرو
که این عشقی که من دارم چو تو بی‌زینهار آمد
چَنار آوَرْد رو در رَزْ که ای ساجِد قیامی کُن
جوابش داد کین سَجده مرا بی‌اختیار آمد
مَنَم حامِل از آن شَربَت که بر مَستان زَنَد ضَربَت
مرا باطن چو نار آمد تو را ظاهر چَنار آمد
بَرآمَد زَعْفَران فَرُّخ نشانِ عاشقانْ بر رُخ
بَرو بَخشود و گُل گفت اَه که این مِسکین چه زار آمد
رَسید این ماجَرایِ او به سیبِ لَعْلِ خندان رو
به گُل گفت او نمی‌داند که دِلْبَر بُردبار آمد
چو سیب آوَرْد این دَعوی که نیکو ظَنَّم از مولی
برایِ اِمْتِحانِ آن زِ هر سو سَنْگسار آمد
کسی سنگ اَنْدَرو بَنْدَد چو صادق بود می‌خندد
چرا شیرین نخندد خوش کِشْ از خُسرو نِثار آمد؟
کُلوخ اَنْدازْ خوبان را برایِ خواندن باشد
جَفایِ دوستان با هم نه از بَهرِ نِفار آمد
زُلَیخا گَر دَرید آن دَم گَریبان و زِهِ یوسُف
پِیِ تَجْمیش و بازی دان که کَشّافِ سِرار آمد
خورَد سنگ و فرو نایَد که من آویخته شادم
که این تشریفْ آویزِش مرا مَنْصوروار آمد
که من منصورم آویزان زِ شاخِ دارِ اَلرَّحْمان
مرا دور از لبِ زشتان چُنین بوس و کِنار آمد
هَلا خَتم است بر بوسه نهان کُن دلْ چو سَنْبوسه
درونِ سینه زن پنهان دَمی که بی‌شُمار آمد

اگر خواب آیَدَم امشب سِزایِ ریشِ خود بیند
به جایِ مَفْرَش و بالین همه مُشت و لَگَد بیند
اَزیرا خوابْ کَژْ بیند که آیینه‌یْ خیال است او
که مَعلوم است تَعْبیرش اگر او نیک و بَد بیند
خصوصاً اَنْدَرین مَجْلِس که امشب دَرنمی‌گُنجَد
دو چَشمِ عقلِ پایان بین که صد ساله رَصَد بیند
شبِ قَدْر است وَصلِ او شبِ قَبر است هَجْرِ او
شبِ قَبر از شبِ قَدْرَشْ کَرامات و مَدَد بیند
خُنُک جانی که بر بامَشْ هَمی چوبَک زَنَد امشب
شود هَمچون سَحَر خندان عَطایِ بی‌عَدَد بیند
بُرو ای خوابْ خاری زن تو اَنْدَر چَشم نامَحْرَم
که حیف است آن که بیگانه دَرین شبْ قَدّ و خَد بیند
شرابش دِهْ بِخوابانَش بُرون بَر از گُلِسْتانَش
که تا در گَردنْ او فردا زِ غمْ حَبْلِ مَسَد بیند
بِبُردی روز در گفتن چو آمد شبْ خَمُش باری
که هَرکْ از گفتْ خامُش شُد عِوَض گُفتِ اَبَد بیند

رَسیدم در بیابانی که عشق از وِیْ پدید آید
بیابد پاکیِ مُطْلَق دَرو هر چه پَلید آید
چه مِقْدار است مَرجان را که گردد کُفْو مَرجان را
ولی تو آفتابی بینْ که بر ذَرّه پدید آید
هزاران قُفل و هر قُفلی به عَرضِ آسْمان باشد
دو سه حرفِ چو دَندانه بر آن جُمله کلید آید
یکی لوحی‌ست دلْ لایِح در آن دریایِ خونْ سایِح
شود غازی زِ بَعدِ آن که صد باره شهید آید
غُلامِ موجِ این بَحْرَم که هم عید است و هم نَحْرَم
غُلامِ ماهی‌اَم که او زِ دریا مُستَفید آید
هر آن قطره کَزین دریا به ظاهر صورتی یابد
یَقین می‌دان که نام او جُنَید و بایَزید آید
دَرآ ای جان و غُسلی کُن دَرین دریایِ بی‌پایان
که از یک قطرهٔ غُسلَت هزارانْ داد و دید آید
خَطَر دارند کَشتی‌ها زِ اوج و موجِ هر دریا
اَمان یابَند از موجی کَزین بَحْرِ سعید آید
چو عارف را و عاشق را به هر ساعت بُوَد عیدی
نباشد مُنْتَظِر سالی که تا ایّامِ عید آید