این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی خود به معشوق سخن میگوید. او از جادوی چشمهای معشوق، دلسپردگی خود و رهایی از سایههای تاریکی برای رسیدن به نور عشق صحبت میکند. شاعر همچنین از شجاعت و فداکاری در راه عشق و سوختن در آتش آن سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۵۶۶ - بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد
دو چَشمِ او به جادویی دو چَشمِ چَرخْ بَردوزَد ۱
شما دلها نِگَه دارید مُسلمانان که من باری
چُنان آمیختم با او که دلْ با من نیامیزَد ۲
نَخُست از عشقِ او زادَم به آخِر دلْ بِدو دادم
چو میوه زاید از شاخی از آن شاخ اَنْدَرآویزَد ۳
زِ سایهیْ خود گُریزانَم که نور از سایه پنهان است
قَرارش از کجا باشد کسی کَزْ سایه بُگْریزد؟ ۴
سَرِ زُلْفَش هَمیگوید صَلا زوتَر رَسَن بازی
رُخ شَمعَش هَمیگوید کجا پَروانه تا سوزد؟ ۵
برایِ این رَسَن بازی دلاور باش و چَنْبَر شو
دَراَفکَن خویش در آتش چو شمعِ او بَراَفْروزد ۶
چو ذوقِ سوختن دیدی دِگَر نَشْکیبی از آتش
اگر آبِ حَیات آید تو را زاتش نَیَنْگیزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.