این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند فنا و بقا، تجلی روح و جان، و ارتباط بین دنیای مادی و معنوی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند مستی، سجود، فنا، وجود، و نور صحبت میکند و به زیباییهای معنوی و لذتهای روحانی اشاره دارد. همچنین، متن به مفاهیمی مانند عود و بوی خوش، و ارتباط بین آتش و عود نیز پرداخته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فنا و وجود ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۵۷۹ - دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمد
مَگَر آن مُطربِ جانها زِ پَرده در سُرود آمد؟ ۱
سَراَنْدازان و جانْ بازان دِگَرباره بِشوریدند
وجود اَنْدَر فَنا رفت و فَنا اَنْدَر وجود آمد ۲
دِگَرباره جهان پُر شُد زِ بانگِ صورِ اِسْرافیل
امینِ غَیب پیدا شُد که جان را زاد و بود آمد ۳
بِبین اَجْزایِ خاکی را که جانِ تازه پَذْرفتند
همه خاکیش پاکی شُد زیانها جُمله سود آمد ۴
ندارد رنگْ آن عالَم وَلیک از تابهٔ دیده
چو نور از جانِ رنگ آمیز این سُرخ و کَبود آمد ۵
نَصیبِ تَن ازین رنگ است نَصیبِ جانْ ازین لَذَّت
اَزیرا زاتشِ مَطْبَخ نَصیب دیگْ دود آمد ۶
بِسوز ای دل که تا خامی نیاید بویِ دل از تو
کُجا دیدی که بیآتش کسی را بویِ عود آمد؟ ۷
همیشه بویْ با عود است نه رفت از عود و نه آمد
یکی گوید که دیر آمد یکی گوید که زود آمد ۸
زِ صَفْ نَگْریخت شاهَنْشَه ولی خود و زِرِه پَرده ست
حِجابِ رویِ چون ماهَش زِ زَخْمِ خَلْق خود آمد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.