بِمَشو هَمرَهِ مُرغان، که چُنین بی‌پَر و بالی
چو نه میری، نه وزیری، بُنِ سَبْلَت به چه مالی؟
چو هیاهوی بَرآریّ و نَبینَند سپاهی
بِشِناسَند همه کَس که تو طَبْلیّ و دَوالی
چو خلیفه پسری تو، بِنِه آن طَبْل زِ گَردن
بِسِتان خَنجَر و جوشَن، که سِپَهْدارِ جَلالی
به خدا صاحبِ باغی، تو زِ هر باغْ چه دُزدی
بِفُروش از رَزِ خویشَت، همه انگورِ حَلالی
تو نه آن بَدْرِ کَمالی، که دَهی نور و نگیری
بِسِتان نور چو سایل، که تو امروزْ هِلالی
هَله ای عشق بَراَفْشان گُهَرِ خویش بر اَخْتَر
که همه اَخْتَر و ماهَند و تو خورشیدْ مِثالی
بِدِه آن دست به دَستَم، مَکَشان دست، که مَستَم
که شراب است و کباب است و یکی گوشهٔ خالی
بِدَوان مَست و خُرامان، به سویِ مَجْلِسِ سُلطان
بِنِگَر مَجْلِسِ عالی، که تویی مَجْلِسِ عالی
نه صُداعی، نه خُماری، نه غَمَت مانْد، نه زاری
عَسَسی دان غَمِ خود را، به دَرِ شِحْنه و والی
عَسَس و شِحْنه چه گویند حَریفانِ مَلِک را؟
همه در روی دَراُفتند، که بَسْ خوبْ خِصالی

کِه شَکیبَد زِتو ای جان، که جِگَرگوشهٔ جانی؟
چه تفکُّر کُند از مَکْر و زِدَستان، که ندانی؟
نه دَرونی، نه بُرونی، که ازین هر دو فُزونی
نه زِ شیری، نه زِ خونی، نه اَزینی، نه از آنی
برَوَد فِکْرَتِ جادو، نَهَدَت دامْ به هر سو
تو همه دام و فَنَش را به یکی فَنْ بِدَرانی
چه بُوَد باطنِ کَبکی، که دلِ باز نداند؟
چه حُبوب است زمین در، که زِچَرخ است نَهانی؟
کُلَهَش بِنْهی و آن گَهْ فَکَنی باز به سیلی
چه کُند بَرِّهٔ مِسکین، چو کُند شیرْ شَبانی؟
کُلَه و تاجْ سَرَم را پِیِ سیلیِّ تو باید
که مرا تاجْ توییّ و جُزِ تو جُمله گِرانی
به کجا اسب دَوانَد؟ به کجا رَخْت کَشانَد؟
زِتو چون جان بِجَهانَد؟ که تو صد جانِ جهانی
به چه نُقصان نِگَرندَت؟ به چه عیبی شِکَنندَت؟
به کِه مانند کُنَندَت؟ که به مَخلوقْ نَمانی
به مُلاقات نِشان دِهْ، زِ خیالاتْ اَمان دِهْ
مَکُشش زود، زمان دِهْ، که تو قَسّامِ زمانی
هَله ای جانِ گُشاده، قَدَمِ صِدْق نَهاده
همه از پایْ فُتاده، تو خوش و دست زَنانی
شَهْ و شاهینِ جَلالی، که چُنین با پَر و بالی
نه گُمانی، نه خیالی، همه عینیّ و عِیانی
چه بُوَد طَبْع و رُموزَش؟ به یکی شُعله بِسوزَش
به یکی تیر بِدوزَش، که بَسی سَخته کَمانی
هَله، بر قوس بِنِه زِه، زِ کَمین گاهْ بُرون جِه
بِرَهان خویش ازین دِهْ، که تو زانْ شهرِ کَلانی
چو همه خانهٔ دل را بِگِرفت آتشْ بالا
بُوَد اِظْهارِ زبانه، بِهْ از اِظْهارِ زبانی

مَکُن ای دوست نَشایَد که بِخوانند و نَیایی
وَ اگر نیز بیایی، بِرَوی زود، نَپایی
هَله ای دیده و نورَم، گَهِ آن شُد که بِشورَم
پِیِ موسیِّ تو طورَم، شُدی از طور، کجایی؟
اَگَرَم خَصْم بِخَندد، وَگَرم شِحْنه بِبَندد
تو اگر نیز به قاصِدْ به غَضَب دست بِخایی
به تو سوگند بِخوردم، که ازین شیوه نَگَردم
بِکُنم شور و بِگَردم، به خدا و به خدایی
بِکُن ای دوست چراغی، که بِهْ از اَخْتَر و چَرخی
بِکُن ای دوست طَبیبی، که به هر دَرد دَوایی
دلِ ویرانِ من اَنْدَر، غَلَط اَرْ جُغد دَرآیَد
بِزَنَد عکسِ تو بَر وِیْ، کُند آن جُغد هُمایی
هَله یک قومْ بِگِریند و یکی قوم بِخَندند
رَهِ عشقِ تو بِبَندند به اِسْتیزه نِمایی
اگر از خشمْ به جنگی، وَگَر از خَصمْ بِلَنْگی
وَ اگر شیر و پَلَنگی، تو هم از حَلقهٔ مایی
به بَد و نیکِ زمانه، نَجَهَد عشقْ زِ خانه
نَبُوَد عشقْ فَسانه، که سَمایی ست، سَمایی
چو مرا دَردْ دَوا شُد، چو مرا جورْ وَفا شُد
چو مرا اَرضْ سَما شُد، چه کُنم طالَ بَقایی
سَحَرُالْعَیْن چه باشد؟ که جهانْ خُشک نِمایَد
بَرِ عام و، بَرِ عارف چو گُلستانِ رِضایی
هَله این ناز رَها کُن، نَفَسی رویْ به ما کُن
نَفَسی تَرکِ دَغا کُن، چه بُوَد مَکْر و دَغایی؟
هَله خاموش که تا او لبِ شیرین بِگُشایَد
بِکُند هر دو جهان را خَضِرِ وَقْتْ سَقایی

صَنَما چون که فَریبی، همه عَیّار فَریبی
صَنَما چون همه جانی، دلِ هُشیار فَریبی
سَحَری چون قَمَر آیی، به خَراباتْ دَرآیی
بُت و بُتخانه بِسوزی، دل و دِلْدار فَریبی
دلِ آشفته نگیری، خِرَدِ خُفته نگیری
تو بِدان نرگسِ خُفته، همه بیدار فَریبی
زِ غَمَتْ سنگ گُدازد، رَمِه با گُرگ بِسازَد
رَمِه و گُرگ و شَبان را تو به یک بار فَریبی
چه کُنم جان و بَدَن را؟ چه کُنم قوَّتِ تَن را؟
که تو جَبّارِ جهانی، همه بیمار فَریبی
قَمَرِ زَنگیِ شب را تو کُنی رومیِ مَهْ رو
همه کورانِ سِیَه را تو به اَنْوار فَریبی
همه را گوش بِگیری، شِنَوایی بِرَسانی
همه را چَشمْ گُشاییّ و به دیدار فَریبی
تو نه آنی که فَریبی زِ کسی صَرفه بِجویی
تو همه لُطف و عَطایی، تو به ایثار فَریبی
تو صَلاحِ دل و دینی، تو دَرین لُطفْ چُنینی
که کَمین خارِ فَنا را سویِ گُلْزار فَریبی

اگر او ماه مَنَسْتی، شبِ من روزْ شُدسْتی
اگر او هم‌رَهَمَسْتی، همه را راه زَدسْتی
وَگَر او چهرهٔ مَستی، به سَرِ دستْ بِخَستی
زِ کجا عقلْ بِجَستی؟ زِ کجا نیک و بَدسْتی؟
وَگَر او در صَمَدیَّت بِنِمودی اَحَدیَّت
به خدا کوهِ اُحُد هم، خوش و مَستِ اَحَدسْتی
وَ اگر باغْ نه مَستی، که دَرو میوه بِرُستی
زِ کجا میوهٔ تازه به دَرونِ سَبَدسْتی؟
سَبَدِ گفت رَها کُن، سویِ آن باغِ نَهان شو
اگر این گفت نبودی، نه مَدَد بر مَدَدسْتی؟

چو به شهرِ تو رَسیدم، تو زِ من گوشه گُزیدی
چو زِ شهر تو بِرَفتم، به وَداعیمْ نَدیدی
تو اگر لُطفْ گُزینیّ و اگر بر سَرِ کینی
همه آسایشِ جانی، همه آرایشِ عیدی
سَبَبِ غَیرتِ توست آن کِه نَهانیّ و اگر نی
همه خورشیدِ عِیانی که زِ هر ذَرّه پَدیدی
تو اگر گوشه بِگیری، تو جِگَرگوشه و میری
وَاگر پَرده دَری تو، همه را پَرده دَریدی
دلِ کُفر از تو مُشَوَّش، سَرِ ایمان به میْ‌اَت خَوش
همه را هوش رُبودی، همه را گوشْ کَشیدی
همه گُل‌ها گِروِ دِیْ، همه سَرها گِروِ میْ
تو هم این را و هم آن را زِ کَفِ مرگْ خَریدی
چو وَفا نَبْوَد در گُل، چو رَهی نیست سویِ کُل
همه بر توست تَوکُّل، که عِمادیّ و عمیدی
اگر از چهرهٔ یوسُف، نَفَری کَف بِبُریدند
تو دو صد یوسُفِ جان را زِ دل و عقلْ بُریدی
زِپَلیدیّ و زِ خونی، تو کُنی صورتِ شَخصی
که گُریزد به دو فرسنگ، وِیْ از بویِ پَلیدی
کُنی‌‌اَش طُعْمهٔ خاکی، که شود سَبزهٔ پاکی
بِرَهَد او زِ نَجاسَت، چو دَرو روحْ دَمیدی
هَله ای دل به سَما رو، به چَراگاهِ خدا رو
به چَراگاهِ سُتوران چو یکی چند چَریدی
تو همه طَمْع بر آن نِهْ که دَرو نیست امیدت
که زِ نومیدی اوَّل تو بدین سوی رَسیدی
تو خَمُش کُن، که خداوندِ سُخَن بَخش بگوید
که هَمو ساخت دَرِ قُفل و هَمو کرد کلیدی

تو زِ هر ذَرّه وجودت بِشِنو ناله و زاری
تو یکی شهرِ بزرگی، نه یکی، بلکه هزاری
همه اَجْزات خَموشَند، زِتو اَسْرار نِیوشَند
همه روزی بِخُروشَند که بیا تا تو چه داری
تویی دریایِ مُخَلَّد، که دَرو ماهیِ بی‌حَدّ
زِسَرِ جَهْل مَکُن رَد، سَرِ اِنْکار چه خاری؟
همه خاموش به ظاهر، همه قَلّاش و مُقامِر
همه غایب، همه حاضر، همه صیّاد و شکاری
همه ماهَند نه ماهی، همه کیْخُسرو و شاهی
همه چون یوسُفِ چاهی، زِتو، اَنْدَر چَهِ تاری
همه ذَرّاتْ چو ذَاالنّون، همه رَقّاصْ چو گَردون
همه خاموشْ چو مَریَم، همه در بانگْ چو قاری
همه اَجْزایِ وجودت، به تو گویند چه بودَت؟
که همه گفت و شُنودَت، نه ز مِهْر است و زِیاری
مَثَلِ نَفْس خَزان است، که دَرو باغْ نَهان است
زِدرونْ باغ بِخَندد، چو رَسَد جانِ بهاری
تو بَرین شمع چه گَردی؟ چو ازان شَهْد بِخوردی
تو چو پَروانه چه سوزی؟ که زِ نوری، نه زِناری

تو فقیری، تو فقیری، تو فقیرِ ابْنِ فَقیری
تو کَبیری، تو کَبیری، تو کَبیرِ ابْنِ کَبیری
تو اصولی، تو اصولی، تو اصولِ ابْنِ اصولی
تو خَبیری، تو خَبیری، تو خَبیرِ ابْنِ خَبیری
تو لَطیفی، تو لَطیفی، تو لَطیفِ ابْنِ لَطیفی
تو جهانی، دو جهان را، به یکی کاهْ نگیری
هَله ای روحِ مُصَوَّر، هَله ای بَختِ مُکَرَّر
نه زِ خاکی، نه زِ آبی، نه ازین چَرخِ اَثیری
تو ازان شهرِ نَهانی، که بِدان شهرْ کَشانی
نَشَوی غِرِّه به چیزی، نه زِ کَس عُذْر پَذیری
هَمگی آبِ حَیاتی، هَمگی قَند و نَباتی
هَمِگی شُکر و نَجاتی، نه خُماری، نه خَمیری
به یکی کِرْمِ مُنَکَّس، بِدَهی دیبه و اَطْلَس
نکُند بر تو زیان کَس، که شَکوریّ و شَکیری
به عَدَم دَرنِگَریدم، عَدَدِ ذَرّه بِدیدم
به پَرِ عشقِ تو پَرّان، بِرَهیده زِ زَحیری
اَگَرَت بیند آتش، هَمگی آب شود خَوش
اَگَرَت بیند مُنْکِر، بِرَهَد او زِ نَکیری

زِ کجایی؟ زِ کجایی؟ هَله ای مَجْلِسِ سامی
نَفَسی در دلِ تَنگی، نَفَسی بر سَرِ بامی
هَله ای جان و جَهانَم، مَدَدِ نورِ نَهانم
سُتُنِ چَرخ و زمینی، هَوَسِ خاصی و عامی
عَجَب از خَلْوَتیانی، عَجَب از مَجْلِسِ جانی
عَجَب از اَرْمَن و رومی، عَجَب از خِطّهٔ شامی
عَجَب آن چیست مُشَعْشَع، رُخَت از نورْ مَبَرْقَع؟
که مَهْ و مِهْر به پیشَش، کُند از عشقْ غُلامی
به گُلِستانِ جَمالَت، چو رَسَد دیدهٔ عاشق
به سویِ باغ چه آید؟ مَگَر از غَفلَت و خامی
سَیِّدی اَنْتَ مِنْ أَیْنَ صادَ حُسْناکَ نِدامی
نَظَرَ الْحَقُّ تَعالی لَکَ فِی الْبَهْجَةِ حامی
قَمَرٌ سارَ اِلَیْنا حُبُّهُ فَرْضٌ عَلَیْنا
سَطَعَ الْعِشْقُ لَدَیْنا طَرَدَ الْعِشْقُ مَنامی
شَجَرٌ طابَ جَناهُ شَجَرُ الْخُلْدِ فِداهُ
وَجَدَ الْقَلْبُ مُناهُ وَ کُلوا مِنْهُ کِرامی
سَر خُنْبی که بِبَستی، به کَرَم بازگُشایی
خِرَدِ هر دو جهان را بِرُبایی به تمامی
بِشنیدیم که دیگی زِپِیِ خَلْق بِپُختی
که ازو یابَد اَباها هَمِگی ذوقِ طَعامی
زِ عَدَم هر چه بَرآیَد، چو مُصَفّا نَظَر آید
به دو صد دام دَرآیَد، چو تواَش دانهٔ دامی
زِ رُخِ یوسُفِ خوبان، همه زندان چو گُلِستان
چو چُنین باشد زندان، تو چرا در غَمِ وامی؟
هَله خاموش مَپُرسَش که کسی قُرصِ قَمَر را
بِنَپُرسَد که چه نامیّ و کِه یی، وَزْچه مُقامی

مَهِ ما نیست مُنَوَّر، تو مَگَر چَرخْ دَرآیی
زِتو پُرماه شود چَرخ، چو بَرِ چَرخْ بَرآیی
کِه بُوَد چَرخ و ثُرّیا، که بِشایَد قَدَمَت را؟
وَ اگر نیز بِشایَد، زِ تو یابَند سِزایی
همه بی‌خِدمَت و رِشْوَت، رَسَد از لُطفِ تو خِلْعَت
نه عَدَم بود من و ما، که بِدادی من و مایی؟
زِ من و ماست که جانی بِگُشاده‌ست دُکانی
وَاگر نه به چه بازو، کَشَد او قوسِ خدایی؟
غَلَطی جان، غَلَطی جان، همه خود را بِمَرَنْجان
نه مَسیحی که به اَفْسون بِدَمی، چَشم گُشایی
به سَحَرگاه و مَشارِق، که شود تیره رُخِ مَهْ
کِه بُوَد نیم چراغی که کُند نورفَزایی؟
چه کَشیمَش، چه کَشیمَش، تو بیا تا که کُشیمَش
که چراغِ خَلَق است این، بَرِ آن شمعِ سَمایی
مُشَکی را، مُشَکی را، مُشَکی پُر هَوَسی را
چه کَشانی؟ چه کَشانی به مَطاراتِ هُمایی؟
چو رُخِ روز بِبینَد، زِ بُنِ گوش بِمیرَد
زِچه رَفتی، زِچه مُردی، تو چُنین سُست چرایی؟
زَر و مالِ تو کجا شُد؟ پَر و بالِ تو کجا شُد؟
عَم و خالِ تو کجا شُد؟ و تو اِدْبارْ کجایی؟
هَله بازآ، هَله بازآ، به سویِ نِعْمَت و نازآ
که مَنَت بازفرستم زِپَسِ مرگ و جُدایی
پَر و بالِ تو بُریدم، غَم و آهِ تو شنیدم
هَله بازَت بِخَریدم، که نه دَرخورْدِ جَفایی
زِپَسِ مرگْ بُرون پَر، خَبَرِ رَحْمَتِ من بَر
که نگویند چو رفتی به عَدَم، باز نیایی
کَتَبَ اللّهُ تَعالی کَرَمَ اللّهُ تَوالی
فَتَدَلّی وَتَجلّی بَعَثَ الْعِشْقُ دَوایی
فَعِلاتُن فَعِلاتُن فَعِلاتُن فَعِلاتُن
خَمُش و آبْ فرو رو، سَمَکِ بَحْرِ وَفایی

مَثَلِ ذَرّهٔ روزَن، هَمگان گشته هوایی
که تو خورشیدشَمایل به سَرِ بامْ بَرآیی
همه ذَرّاتْ پَریشان، زِتو کالیوه و شادان
همه دَستَک زَن و گویان که تو در خانهٔ مایی
همه در نورْ نَهُفته، همه در لُطفِ تو خُفته
غَلَط انداز بِگُفته که خدایا تو کجایی؟
همه هم خوابهٔ رَحْمَت، همه پَروَردهٔ نِعْمَت
همه شَهْ زادهٔ دولت، شُده در لُبْسِ گدایی
چو من این وصل بِدیدم، همه آفاق دَویدم
طَلَبیدم، نَشِنیدم، که چه بُد نامِ جُدایی
مَگَر این نامِ نَقیبی بُوَد از رَشک رَقیبی
چه رَقیبی، چه نَقیبی، همه مَکْر است و دَغایی
به جُز از روحِ بَقایی، به جُز از خوبِ لِقایی
مَدِه از جَهْل گوایی، هَله تا ژاژْ نَخایی

همه چون ذَرّهٔ روزَن، زِ غَمَت گشته هوایی
همه دُردی کَش و شادان، که تو در خانهٔ مایی
همه ذَرّاتْ پَریشان، همه کالیوه و شادان
همه دَستَک زَن و گویان که تو خورشیدْ لِقایی
همه در بَختْ شِکُفته، همه با لُطفِ تو خُفته
همه در وَصلْ بِگُفته که خدایا تو کجایی؟
همه هم خوابهٔ رَحْمَت، همه پَروَردهٔ نِعْمَت
همه شَهْ زادهٔ دولت، شُده در دَلْقِ گدایی
چو من این وَصل بِدیدم، همه آفاقْ دَویدم
طَلَبیدم، نَشِنیدم که چه بُد نامِ جُدایی
به جُز از باطنِ عاشق، بُوَد آن باطِلِ عاشق
که وَرایِ دلِ عاشق، همه فِعْل است و دَغایی
تو بَران وَصلِ خدایی، تو بَران روحِ بَقایی
مَدِه از جَهْل گوایی، هَله تا ژاژْ نَخایی

بِده ای دوست شرابی، که خدایی‌ست خدایی
نه دَرو رنجِ خُماری، نه دَرو خوفِ جُدایی
چو دَهان نیست مَکانَش، همه اَجْزاشْ دَهانَش
زِزمین نیست نَباتَش، که سَمایی ست، سَمایی
بِبَرَد بو خَبَر آن کَس که بُوَد جانِ مُقَدَّس
نَبُوَد مُرده، که کَرکَس کُندَش مُرده رُبایی
به دلِ طور دَرآیَد، زِ حَجَر نور بَرآیَد
چو شود موسیِ عِمْران، اَرِنی گو به سَقایی
میِ لَعْلِ رَمَضانی، زِ قَدَح‌هایِ نَهانی
که به هر جات بگیرد تو ندانی که کُجایی
رَمَضانْ خستهٔ خود را و دَهان بَستهٔ خود را
تو مَپِنْدار کَزان میْ نکُند روح فَزایی

بَرو ای عشق که تا شِحْنهٔ خوبانْ شُده‌یی
توبه و توبه کُنان را همه گَردنْ زده‌یی
کِه شود با تو مُعَوِّل؟ که چُنین صاعِقه‌یی
کِه کُند با تو حَریفی؟ که همه عَربَده‌یی
نی زمین و نه فَلَک را قَدَم و طاقَتِ توست
نه دَرین شش جِهَتی، پس زِکجا آمده‌یی؟
هشت جَنَّت به تو عاشق، تو چه زیبارویی؟
هفت دوزخ زِتو لَرزان، تو چه آتشکَده‌یی؟
دوزَخَت گوید بُگُذَر، که مرا تابِ تو نیست
جَنَّتِ جَنَّتی و، دوزخِ دوزخْ بُده‌یی
چَشمِ عُشّاقْ زِچَشمِ خوشِ تو تَردامَن
فِتْنه و رَه زنِ هر زاهِد و هر زاهِدِه‌یی
بی تو در صومعه بودن، به جُز از سودا نیست
زان که تو زندگیِ صومعه و مَعْبده‌یی
دلِ ویرانِ مرا داد دِهْ، ای قاضیِ عشق
که خَراج از دِهِ ویرانِ دِلَم بِسْتَده‌یی
ای دلِ سادهٔ من داد زِ که می‌خواهی؟
خون مُباح است بَرِ عشق، اگر زین رَدِه‌یی
دادِ عُشّاقِ زِ اندازهٔ جان بیرون است
تو در اندیشه و در وَسوَسهٔ بیهُده‌یی
جُز صِفاتِ مَلَکی نیست یَقینْ مَحْرَمِ عشق
تو گرفتارِ صِفاتِ خَر و دیو و دَدِه‌یی
بس کُن و سِحْر مَکُن، اوّلْ خود را بِرَهان
که اسیرِ هَوَسِ جادویی و شَعْبده‌یی

هست در حَلقهٔ ما حَلقه رُبایی، عَجَبی
قَمَری، باخَبَری، دَردْدَوایی، عَجَبی
هست در صُفّهٔ ما، صَف شِکَنی کَزْ نَظَرش
تابَد از روزَنِ دل، نورِ ضیایی، عَجَبی
این چه جام است، که از عینِ بَقا سَر بَرزَد؟
تا زَنَد جانِ مَنَش طالَ بَقایی، عَجَبی
هر کِه از ظُلْمَتِ غَم، بر دلِ او بَند بُوَد
یابد از دولتِ او بَندگُشایی، عَجَبی
این چه سِحْر است که خَلْق از نَظَرش مَحْرومند؟
یا چه ابر است بر آن ماه لِقایی، عَجَبی؟
از کجا تافت چُنان ماه، دَرین قالَبِ تَن؟
تا زِجا رفت دل و رفت به جایی، عَجَبی
چون دل از خانهٔ وَهْمِ حَدَثان بیرون شُد
زِیکی دانهٔ دُر، دید سَرایی، عَجَبی
می نِمود از دَر و دیوارِ سَرا، در تابش
هشت جَنَّت زِ یکی روحْ فَزایی، عَجَبی
شَمسِ تبریز ازین خوف و رَجا باز رَهان
تا بَرآیَد زِعَدَمْ خوف و رَجایی، عَجَبی

چند روز است که شطرنجِ عَجَب می‌بازی
دانهٔ بوالْعَجَب و دامِ عَجَب می‌سازی
کِه بَرَد جانْ زِتو، گَر زان که تو دلْ سَخت کُنی؟
کِه بَرَد سَر زِتو، گَر زان که بدین پَردازی؟
صِفَتِ حُکْمِ تو در خونِ شهیدان رَقصَد
مرگِ موش است، وَلیکِن بَرِ گُربه بازی
بَدگُمان باشد عاشق، تو ازین‌ها دوری
همه لُطفیّ و زِسَر لُطفِ دِگَر آغازی
هَمچو نایَم، زِلَبَت می‌چَشَم و می‌نالَم
کم زَنَم، تا نکُند کَس طَمَعِ اَنْبازی
نایْ اگر ناله کُند، لیک ازو بویِ لَبَت
بِرَسَد سویِ دِماغ و بِکُند غَمّازی
تو که می‌ناله کُنی، گَرنَه پِیِ طَرّاری‌ست
از گِزافه تو چُنین خوش دَم و خوش آوازی
نه هر آواز گواه است، خَبَر می‌آرَد
این خَبَر فَهْم کُن اَرْ هم نَفَسِ آن رازی
ای دل از خویش و از اندیشه تَهی شو، زیرا
نِی تَهی گشت، ازان یافت زِوِیْ دَمسازی

هَله هُش دار که با بی‌خَبَران نَسْتیزی
پیشِ مَستانِ چُنان رَطْلِ گِران، نَسْتیزی
گَر نخواهی که کَمان وارْ اَبَد کَژْمانی
چون کَشَندَت سویِ خود هَمچو کَمان، نَسْتیزی
گَر نخواهی که تو را گُرگِ هوا بَردَرَّد
چون تو را خوانْد سویِ خویش شَبان، نَسْتیزی
عَجَمی وار نگویی تو شَهان را که کِه‌یید؟
چون نِمایَند تو را نَقْش و نشان، نَسْتیزی
از میانِ دل و جانِ تو چو سَر بَر کردند
جانْ به شُکرانه نَهی تو به میان، نَسْتیزی
چو به ظاهر تو سَمِعْنا و اَطَعْنا گفتی
ظاهِر آن گَهْ شود این که به نَهان نَسْتیزی
در گُمانی زِمَعادِ خود و از مَبدَءِ خود
شَوَدَت عین، چو با اهلِ عِیان نَسْتیزی
در تَجَلْی بِنِمایَد دو جهان، چون ذَرّات
گَر شَوی ذَرّه و چون کوهِ گِران نَسْتیزی
زِزمان و زِمکان بازرَهی، گَر تو زِ خود
چو زمان بَرگُذَریّ و چو مکان نَسْتیزی
مَثَلِ چَرخ، تو در گردش و در کار آیی
گَر چو دولاب، تو با آبِ رَوان نَسْتیزی
چون جهان زَهره ندارد که سِتیزَد با شاه
اَللَّهْ اَللَّهْ که تو با شاهِ جهان نَسْتیزی
هم به بغداد رَسی، رویِ خلیفه بینی
گَر کُنی عَزمِ سَفَر، در همدان نَسْتیزی
حیله و زَوْبَعی و شیوه و روبَهْ بازی
راست آید چو تو با شیرِ ژیان نَسْتیزی
هَمچو آیینه شَوی خامُش و گویا تو اگر
همه دل گردی و بر گفتِ زبان نَسْتیزی

وَقتِ آن شُد که بِدان روح فَزا آمیزی
مُرغِ زیرک شوی و خوش به دو پا آویزی
سینه بُگْشا چو درختان، به سویِ بادِ بهار
زان که زَهر است تو را بادْرویِ پاییزی
به شِکَرخَندهٔ معنی، تو شِکَر شو هَمگی
در صِفاتِ تُرُشی خواجه چرا بِسْتیزی؟
زیرِ دیوارِ وجودِ تو، تویی گنجِ گُهَر
گنجْ ظاهر شود اَرْتو زِمیان بَرخیزی
آن قُراضه‌یْ اَزَلی، ریخته در خاکِ تَن است
کو قُراضه‌یْ تَکِ غَلْبیرِ تو گَر می‌بیزی؟
تیغِ جانی تو بَرآوَر زِ نیامِ بَدَنَت
که دو نیمه کُند او قُرصِ قَمَر از تیزی
تیغ در دست دَرآ، در سَرِ میدانِ اَبَد
از شب و روز بُرون تاز، چو بر شَبْدیزی
آبِ حیوان بِکَش از چَشمه به سویِ دلِ خود
زان که در خِلْقَتِ جان، بر مَثَلِ کاریزی
وَرْنَتانی، به گُریز آ بَرِ شَهْ شَمسُ الدّین
کو به جان هست زِعَرش و به بَدَن تبریزی

به شِکَرخنده اگر می‌بِبَرد دل زِ کسی
می‌دَهَد در عِوَضَش جانِ خوشی، بوالْهَوَسی
گَهْ سَحَر حَمله بَرَد بر دو جهانْ خورشیدش
گَهْ به شب گشت کُند بر دل و جان، چون عَسَسی
گَهْ بگوید که حَذَر کُن، شَهِ شطرنج مَنَم
بَیدَقی گَر بِبَری، من بَرَم از تو فَرَسی
طوطیانند که خود را بِکُشند از غَیرت
گَر به سویِ شِکَرش راه بَرَد خَرمگسی
پاره پاره کُند آن طوطیِ مِسکین خود را
گَر یکی پاره شِکَر زو بِبَرَد مُرتَبِسی
در رُخِ دشمنِ من، دوست بِخَندید چو بَرق
هَمچو ابر این دلِ من پُر شُد و بِگْریست بَسی
در دلِ عارفِ تو، هر دو جهان یاوه شود
کِی دَرآیَد به دو چَشمی که تو را دید، خَسی؟
جَیبِ مَریَم زِ دَمَش حامِلِ مَعنی گردد
که مَنَم کَزْ نَفَسی سازم عیسی نَفَسی
مَجْمَعِ روحْ تویی، جان به تو خواهد آمد
تو چو بَحْری، همه سیل‌اَند و فُرات و اَرَسی
ای کِه صالِح تو و این هر دو جهانْ یک اُشتُر
ما همه نَعْره زنان زَنگُله، هَمچون جَرَسی
نَعْرهٔ زَنگُله از جُنبشِ اُشتُر باشد
که شُتر نَقل کُند از کَنَسی تا کَنَسی
هر چراغی که بِسوزَد، مَطَلَب زو نوری
نورِ موسی طَلَبی، رو به چُنان مُقْتَبَسی
بس کُن این گفتْ خیال است، مَشو وَقفِ خیال
چون که هستَت به حقیقت نَظَر و دست رَسی
ای ضیاءُ الْحَقِ ذوالْفَضْل حُسامُ الدّین تو
عارفِ طبِّ دلی، بی‌رَگ و نَبْض و مَجَسی

در رُخِ عشق نِگَر، تا به صِفَتْ مَرد شَوی
نَزدِ سَردان مَنِشین، کَزْ دَمَشانْ سرد شَوی
از رُخِ عشق بِجو چیز دِگَر، جُز صورت
کارْ آن است که با عشقْ تو هم دَرد شوی
چون کُلوخی به صِفَت تو، به هوا بَرنَپَری
به هوا بَرشَوی اَرْ بِشْکَنی و گَرد شَوی
تو اگر نَشْکَنی، آن کِت بِسِرِشت، او شِکَند
چون که مرگَت شِکَند، کِی گُهَرِ فَرد شَوی؟
بَرگْ چون زَرد شود، بیخِ تَرَش سَبز کُند
تو چرا قانِعی از عشق؟ کَزو زَرد شَوی