غزل ۲۸۲۵ - مثل ذرهٔ روزن، همگان گشته هوایی

مَثَلِ ذَرّهٔ روزَن، هَمگان گشته هوایی
که تو خورشیدشَمایل به سَرِ بامْ بَرآیی ۱

همه ذَرّاتْ پَریشان، زِتو کالیوه و شادان
همه دَستَک زَن و گویان که تو در خانهٔ مایی ۲

همه در نورْ نَهُفته، همه در لُطفِ تو خُفته
غَلَط انداز بِگُفته که خدایا تو کجایی؟ ۳

همه هم خوابهٔ رَحْمَت، همه پَروَردهٔ نِعْمَت
همه شَهْ زادهٔ دولت، شُده در لُبْسِ گدایی ۴

چو من این وصل بِدیدم، همه آفاق دَویدم
طَلَبیدم، نَشِنیدم، که چه بُد نامِ جُدایی ۵

مَگَر این نامِ نَقیبی بُوَد از رَشک رَقیبی
چه رَقیبی، چه نَقیبی، همه مَکْر است و دَغایی ۶

به جُز از روحِ بَقایی، به جُز از خوبِ لِقایی
مَدِه از جَهْل گوایی، هَله تا ژاژْ نَخایی ۷