غزل ۲۸۱۸ - صنما چون که فریبی، همه عیار فریبی

صَنَما چون که فَریبی، همه عَیّار فَریبی
صَنَما چون همه جانی، دلِ هُشیار فَریبی ۱

سَحَری چون قَمَر آیی، به خَراباتْ دَرآیی
بُت و بُتخانه بِسوزی، دل و دِلْدار فَریبی ۲

دلِ آشفته نگیری، خِرَدِ خُفته نگیری
تو بِدان نرگسِ خُفته، همه بیدار فَریبی ۳

زِ غَمَتْ سنگ گُدازد، رَمِه با گُرگ بِسازَد
رَمِه و گُرگ و شَبان را تو به یک بار فَریبی ۴

چه کُنم جان و بَدَن را؟ چه کُنم قوَّتِ تَن را؟
که تو جَبّارِ جهانی، همه بیمار فَریبی ۵

قَمَرِ زَنگیِ شب را تو کُنی رومیِ مَهْ رو
همه کورانِ سِیَه را تو به اَنْوار فَریبی ۶

همه را گوش بِگیری، شِنَوایی بِرَسانی
همه را چَشمْ گُشاییّ و به دیدار فَریبی ۷

تو نه آنی که فَریبی زِ کسی صَرفه بِجویی
تو همه لُطف و عَطایی، تو به ایثار فَریبی ۸

تو صَلاحِ دل و دینی، تو دَرین لُطفْ چُنینی
که کَمین خارِ فَنا را سویِ گُلْزار فَریبی ۹