غزل ۲۸۶۳ - وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی

وَقتِ آن شُد که بِدان روح فَزا آمیزی
مُرغِ زیرک شوی و خوش به دو پا آویزی ۱

سینه بُگْشا چو درختان، به سویِ بادِ بهار
زان که زَهر است تو را بادْرویِ پاییزی ۲

به شِکَرخَندهٔ معنی، تو شِکَر شو هَمگی
در صِفاتِ تُرُشی خواجه چرا بِسْتیزی؟ ۳

زیرِ دیوارِ وجودِ تو، تویی گنجِ گُهَر
گنجْ ظاهر شود اَرْتو زِمیان بَرخیزی ۴

آن قُراضه‌یْ اَزَلی، ریخته در خاکِ تَن است
کو قُراضه‌یْ تَکِ غَلْبیرِ تو گَر می‌بیزی؟ ۵

تیغِ جانی تو بَرآوَر زِ نیامِ بَدَنَت
که دو نیمه کُند او قُرصِ قَمَر از تیزی ۶

تیغ در دست دَرآ، در سَرِ میدانِ اَبَد
از شب و روز بُرون تاز، چو بر شَبْدیزی ۷

آبِ حیوان بِکَش از چَشمه به سویِ دلِ خود
زان که در خِلْقَتِ جان، بر مَثَلِ کاریزی ۸

وَرْنَتانی، به گُریز آ بَرِ شَهْ شَمسُ الدّین
کو به جان هست زِعَرش و به بَدَن تبریزی ۹