همه خوردند و بِخُفتند و تَهی گشت وَطَن
وَقتِ آن شُد که دَرآییم خُرامان به چَمَن
دامَنِ سیب کَشانیم سویِ شَفْتالو
بِبَریم از گُلِ تَر، چند سُخَن سویِ سَمَن
نوبَهاران چون مسیح است، فُسون می‌خواند
تا بَرآیند شهیدانِ نَباتی زِ کَفَن
آن بُتان چون جِهَتِ شُکر دَهان بُگْشادند
جان به بوسه نَرَسد مَست شُد از بویِ دَهَن
تابِ رُخسارِ گُل و لاله خَبَر می‌دَهَدَم
که چراغی‌ست نَهان گشته دَرین زیرِ لَگَن
بَرگ می‌لَرزَد و بر شاخ دِلَم می‌لَرزَد
لَرزهٔ بَرگ زِ باد و دِلَم از خوبِ خُتَن
دستِ دَستانِ صَبا لَخْلَخه را شورانید
تا بیاموخت به طِفْلانِ چَمَن، خُلْقِ حَسَن
بادْ روحِ قُدُس اُفتاد و درختانْ مَریَم
دستْ بازی نِگَر آن سان که کُند شوهر و زن
ابر چون دید که در زیرِ تُتُق خوبانند
بَرفَشانید نِثارِ گُهَر و دُرِّ عَدَن
چون گُلِ سُرخْ گَریبان زِ طَرَب بِدْرانید
وَقتِ آن شُد که به یعقوب رَسَد پیراهَن
چون عَقیقِ یَمَنیِّ لبِ دِلْبَر خندید
بوی ِیَزدان به مُحَمَّد رَسَد از سویِ یَمَن
چند گفتیم پَراکَنده، دلْ آرام نیافت
جُز بر آن زُلفِ پَراکَندهٔ آن شاهِ زَمَن

شیرمَردا تو چه تَرسی زِ سگِ لاغَرِشان؟
بَرکَش آن تیغِ چو پولاد و بِزَن بر سَرِشان
چون مَلَک ساخته خود را به پَر و بالِ دروغ
همه دیوند که اِبْلیس بُوَد مِهتَرِشان
همه قَلْبَند و سِیَه چون بِزَنی بر سَرِ سنگ
هین، چرا غِرّه شُدَسْتی تو به سیم و زَرِشان؟

رو قَرار از دلِ مَستانْ بِسِتان
رو خَراج از گُلِ بُستانْ بِسِتان
کُلَهِ مَهْ زِ سَرِ مَهْ بَرگیر
گِروِ گُلْ زِ گُلِستانْ بِسِتان
سُخَنِ جانِ رَهی گفتی دوش
آنِ توست آن، هَله بِسْتانْ بِسِتان
ای کِه در باغِ رُخَش رَهْ بُردی
گُلِ تازه به زمستانْ بِسِتان
ای کِه از نازِ شَهان می‌تَرسی
طِفْلِ عشقی، سَرِ پِسْتان بِسِتان
دل قوی دار چو دِلْبَر خواهی
دلِ خود از دلِ سُسْتانْ بِسِتان
چابُک و چُست رو اَنْدَر رَهِ عشق
مُهره را از کَفِ چُستانْ بِسِتان

ماتِ خود را صَنَما ماتْ مَکُن
به جُز از لُطف و مُراعاتْ مَکُن
خُرده و‌‌ بی‌اَدَبی‌ها که بِرَفت
عَفو کُن، هیچ مُکافاتْ مَکُن
وَقتِ رَحْم است، بِکُن، کینه مَکَش
بنده را طُعْمهٔ آفاتْ مَکُن
به سَرِ تو که جُدایی مَنْدیش
جُز که پیوند و مُلاقاتْ مَکُن
خاکِ خود را به زمین بَرمَگُذار
مَنْزِلَش جُز به سَماواتْ مَکُن
اوَّلَش جُز به سویِ خویشْ مَکَش
آخِرش جُز که سَعاداتْ مَکُن
آنچه خو کرد زِ لُطفَت، بِرَسان
تَرکِ تیمار و جِرایاتْ مَکُن
بَندهٔ اهلِ خَراباتِ توایم
پُشتِ ما را به خَراباتْ مَکُن
ما کِه باشیم که گوییم مَکُن؟
چون که گفتیم، مُماراتْ مَکُن

ای به اِنْکار سویِ ما نِگَران
من نِیَم با تو دودلْ چون دِگَران
سُخَنِ تَلْخ چه می‌اندیشی؟
ای تو سَرمایهٔ جُمله شِکَران
بر دلِ سوخته‌‌ام ‌‌آبی زَن
که تویی دِلْبَرِ پُرخون جِگَران
زِ غَمَم هَمچو کَمان، تیر مَزَن
چه زنی تیر سویِ‌‌ بی‌سِپَران؟
با گُلْ از تو گِلِه‌ها می‌کردم
گفت من هم زِ وِیْ‌اَم جامه دَران
گفت نرگس که زِ من پُرس او را
که مَنَم بَندهٔ صاحِب نَظَران
که چو من جُمله چَمَن سوخته اند
ز آتشِ او زِ کَران تا به کَران
مَهْ و خورشیدْ زِ عشقِ رُخِ او
اَنْدَرین چَرخْ زِزیر و زَبَران
بَحْر در جوشْ ازین آتشِ تیز
چَرخْ خَم داده از این بارِ گِران
کوه بَسته‌ست کَمَرِ خِدمَت را
که شُماریش زِ بسته کَمَران
بانگِ اَرْواحْ به من می‌آید
که بگو حالَتِ این‌‌ بی‌صُوَران
با کِه گویم به جهان؟ مَحْرَم کو؟
چه خَبَر گویم با‌‌ بی‌خَبَران؟
ظاهرِ بَحْر بُوَد جایِ خَسان
باطِنِ بَحْر مُقامِ گُهَران
ظاهِر و باطِنِ منْ خاکِ خَسی
کو بَرین بَحْر بُوَد رَهْ گُذران
غَزَلِ‌‌ بی‌سَر و‌‌ بی‌پایان بین
که زِ پایان بَرَدَت تا به سَران

به شِکَرخنده بِبُردی دلِ من
بِشِکَن شِکَّر، دل را مَشِکَن
دلِ ما را که زِ جا بَرکَندی
به تو آمد، پَر و بالَش بِمَکَن
بِنِگَر تا به چه لُطفَش بُردی
رَحْم کُن، هر نَفَسَش زَخم مَزَن
جانَم اَنْدَر پِیِ دل می‌آید
چه کُند‌‌ بی‌تو دَرین قالَبِ تَن؟
بی‌تو دل را نَبُوَد بَرگِ جهان
بی‌تو گُل را نَبُوَد بَرگ چَمَن
هین، چرا بَند شِکَستی؟ خاموش
یا مَگَر نیست تو را بَندِ دَهَن؟

طَرَب اَنْدَر طَرَب است او، که دَرِ عقل شِکَست او
تو بِبین قدرَتِ حَق را، چو دَرآمَد خوش و مَست او
همه امروز چُنانیم که سَر از پایْ ندانیم
همه تا حَلْق دَرآبیم و دَرین حَلقه نِشَست او
چو چُنین باشد مَحْرم، کِه خورَد غَم؟ کِه خورَد غَم؟
به سَبو دِهْ میِ خوشْ دَم، که قَدَح را بِشِکَست او
شَهِ من باده فِرستَد، به چه رو میْ نَپَرستم
هَله ای مُطرب بَرگو که زِهی باده پَرَست او

زِ من و تو شَرری زاد، دَرین دلْ زِ چُنان رو
که خَطا بود ازین رو و صَواب است ازان رو
زِهَمان رو که زد آتش، زِهَمان رو کُشَد آتش
زهَمان روی که مُردم، کُنَدَم زنده هَمان رو
همه عُشّاق که مَستند زِچه رو دیده بِبَستند؟
که بدانند که بی‌چَشمْ تَوان دید به جان رو
نَبُوَد رویْ ازین سو، همه پُشت است ازین سو
که نگُنجید دَرین حَدّ و نه در جان و مکان رو
به یکی لحظه چَریدند، همه جان‌ها و پَریدند
که نباید که زِ نُقصان شود از چَشمْ نهان رو

خُنُک آن جان که رَوَد مَست و خُرامان بَرِ او
بِرَهَد از خَرِ تَن در سَفَرِ مَصدرِ او
خَلْعِ نَعْلین کُند وَزْ خود و دنیا بِجَهَد
هَمچو موسی قَدَمِ صِدق زَنَد بر دَرِ او
همچو جِرجیس شود کُشتهٔ عشقَش صد بار
یا چو اسحاق شود بِسْمِل از آن خَنجَرِ او
سَرِ دیگر رَسَدَش جُز سَرِ پُر دَرد و صُداع
مَغْفِرَت بِنْهَد بر فَرقِ سَرَش مِغْفَرِ او
کَیْلهٔ رِزْقَش اگر دَرشِکَند میکائیل
عِوَضَش گاه بُوَد خُلْد و گَهی کوثرِ او
پدر و مادر و خویشانْ چو به خاکَش بِنَهَند
شود او ماهی و دریا پدر و مادرِ او
عشقْ دریایِ حَیات است که او را تَکْ نیست
عُمرِ جاوید بُوَد موهِبَتِ کمترِ او
می رَوَد شَمس و قَمَر هر شب در گورِ غروب
می دَهَدْشان فَرِ نو، شَعْشَعهٔ گوهرِ او
مَلَکُ الْموت به صد ناز سِتانَد جانی
که بُوَد باخَبَر و دیده وَرْ از مَحْشَرِ او
تَنِ ما خُفته دَران خاک به چَشمِ عامه
روحْ چون سَروِ رَوان در چَمَنِ اَخْضَرِ او
نه به ظاهر تَنِ ما مَعْدنِ خون و خِلط است؟
هیچ جان را سَقَمی هست ازین مَقْذَرِ او؟
در چُنین مَزبَله جان را دو هزاران باغ است
پس چرا تَرسَد جان از لَحَد و مَقْبَرِ او؟
آن کِه خون را چو میِ نابْ غذایِ جان کرد
بِنِگَر در تَنِ پُر نور و رُخِ اَحْمَرِ او
هَله دِلْدار بِخوان باقیِ این بر مُنْکِر
تا دو صد چَشمه رَوان گردد از مَرمَرِ او

خُنُک آن دَم که نِشینیم در ایوانْ من و تو
به دو نَقْش و به دو صورت به یکی جانْ من و تو
دادِ باغ و دَمِ مُرغان بِدَهَد آبِ حَیات
آن زمانی که دَرآییم به بُستانْ من و تو
اَخْتَرانِ فَلَک آیند به نَظّارهٔ ما
مَهِ خود را بِنِماییم بدیشانْ من و تو
من و تو بی‌من و تو جمع شویم از سَرِ ذوق
خوش و فارغ زِ خُرافاتِ پَریشانْ من و تو
طوطیانِ فَلَکی جُمله شِکَرخوار شوند
در مَقامی که بِخَندیم بدان سانْ من و تو
این عَجَب‌تر که من و تو به یکی کُنجْ این جا
هم دَرین دَمْ به عِراقیم و خُراسانْ من و تو
به یکی نَقْشْ بَرین خاک و بَران نَقْشِ دِگَر
در بهشتِ اَبَدیّ و شِکَرستانْ من و تو

گَر رَوَد دیده و عقل و خِرَد و جان، تو مَرو
که مرا دیدنِ تو بهتر ازیشان، تو مَرو
آفتاب و فَلَک اَنْدَر کَنَفِ سایهٔ توست
گَر رَوَد این فَلَک و اَخْتَرِ تابان، تو مَرو
ای که دُردِ سُخَنَت صاف‌تر از طَبْعِ لَطیف
گَر رَوَد صَفْوَتِ این طَبْعِ سُخَن دان، تو مَرو
اَهلِ ایمان همه در خوفِ دَمِ خاتِمَتَند
خوفَم از رفتنِ تُوست ای شَهِ ایمان، تو مَرو
تو مَرو، گَر بِرَوی جانِ مرا با خود بر
وَرْ مرا می‌نَبَری با خود ازین خوان، تو مَرو
با تو هر جُزوِ جهان باغچه و بُستان است
در خَزان گَر بِرَوَد رونَقِ بُستان، تو مَرو
هَجْرِ خویشَم مَنِما، هَجْرِ تو بَس سنگ دل است
ای شُده لَعْل زِتو سنگِ بَدَخشان، تو مَرو
کِه بُوَد ذَرّه که گوید تو مَرو ای خورشید
کِه بُوَد بَنده که گوید به تو سُلطان، تو مَرو
لیکْ تو آبِ حَیاتی، همه خَلْقان ماهی
از کَمالِ کَرَم و رَحمَت و اِحْسان، تو مَرو
هست طومارِ دلِ من به درازیِّ اَبَد
بَرنوشته زِ سَرَش تا سویِ پایان، تو مَرو
گَر نَتَرسَم زِ مَلالِ تو بِخوانَم صد بیت
که زِ صد بهتر وَزْ هجده هزاران، تو مَرو

تَن مَزَن ای پسرِ خوش دَمِ خوش کام بگو
بَهرِ آرامِ دِلَم، نامِ دلارامْ بِگو
پَردهٔ من مَدَران و دَرِ اِحْسان بِگُشا
شیشهٔ دل مَشِکَن، قِصّهٔ آن جامْ بِگو
وَرْ دَرِ لُطف بِبَستی، دَرِ اومید مَبَند
بر سَرِ بام بَرآ و زِ سرِ بامْ بِگو
وَرْ حَدیث و صِفَتِ او شَر و شوری دارد
صِفَتِ این دلِ تَنگِ شَرَرآشامْ بِگو
چون که رِضوانِ بهشتی تو، صَلایی دَردِهْ
چون که پیغامبرِ عشقی، هَلِه، پیغامْ بِگو
آهِ زندانیِ این دامْ بَسی بِشْنودیم
حالِ مُرغی که بِرَسته‌‌ست ازین دامْ بِگو
سُخَنِ بَند مگو و صِفَتِ قَند بِگو
صِفَتِ راه مگو و زِ سَرانجامْ بِگو
شرحِ آن بَحْر که واگَشتِ همه جان‌ها اوست
که فُزون است زِ ایّام و زِ اَعْوامْ بِگو
وَرْ تَنورِ تو بُوَد گرم و دُعایِ تو قَبول
غَمِ هر مُمْتَحَنِ سوختهٔ خامْ بِگو
شُکرِ آن بَهره که ما یافته ایم از دَرِ فَضْل
فُرصت اَرْدست دَهَد، هم بَرِ بهرامْ بِگو
وَگَر از عامْ بِتَرسی، که سُخَن فاش کُنی
سُخَنِ خاصْ نَهان در سُخَنِ عامْ بِگو
وَرْ ازان نیز بِتَرسی، هَله، چون مُرغِ چَمَن
دَم به دَم زَمزَمهٔ بی‌اَلِف و لامْ بِگو
هَمچو اندیشه که دانی تو و دانایِ ضَمیر
سُخَنی بی‌نُقَط و بی‌مَد و اِدْغامْ بِگو

چهرهٔ زَردِ مرا بین و مرا هیچ مگو
دَردِ بی‌حَد بِنِگَر، بَهرِ خدا هیچ مگو
دلِ پُرخون بِنِگَر، چَشمِ چو جَیحون بِنِگَر
هرچه بینی بِگُذر، چون و چرا هیچ مگو
دی خیالِ تو بیامَد به دَرِ خانهٔ دل
دَر بِزَد، گفت بیا، در بِگُشا، هیچ مگو
دستِ خود را بِگَزیدم که فَغان از غَمِ تو
گفت من آنِ تواَم، دست مَخا، هیچ مگو
تو چو سُرنایِ مَنی، بی‌لبِ من ناله مَکُن
تا چو چَنگَت نَنَوازم، زِ نَوا هیچ مگو
گفتم این جانِ مرا گِردِ جهان چند کَشی؟
گفت هر جا که کَشَم زود بیا، هیچ مگو
گفتم ارْهیچ نگویم، تو رَوا می‌داری؟
آتشی گَردی و گویی که دَرآ، هیچ مگو؟
هَمچو گُل خنده زد و گفت دَرآ تا بینی
همه آتش سَمَن و برگ و گیا، هیچ مگو
همه آتشْ گُلِ گویا شُد و با ما می‌گفت
جُز زِ لُطف و کَرَمِ دِلْبَرِ ما، هیچ مگو

همه خوردند و برفتند و بِمانْدم من و تو
چو مرا یافته‌یی صُحبَتِ هر خام مَجو
همه سَرسَبزیِ جانِ تو زِاقْبالِ دل است
هَله، چون سَبزه و چون بید مَرو زین لبِ جو
پُر شود خانهٔ دلْ ماه رُخانِ زیبا
گُرُهی هَمچو زُلَیخا، گُرُهی یوسُف رو
حَلقه حَلقه بَرِ او رَقص کُنانْ، دست زنان
سویِ او خُنْبَد هر یک که مَنَم بَندهٔ تو
هر ضَمیری که دَرو آن شَهْ تَشریف دَهَد
هر سویی باغ بُوَد، هر طَرَفی مَجْلِس و طو
چند هنگامه نَهی هر طَرَفی بَهرِ طَمَع؟
تو پراکُنده شُدی، جمع نَشُد نیمْ تَسو
هَله ای عشق که من چاکر و شاگردِ تواَم
که بَسی خوب و لَطیف است تو را صورت و خو
گَرمیِ مَجْلِسی و آبِ حَیاتِ همه‌یی
همه دل گشته و فارغ شُده از فَرْج و گِلو
هَله ای دل که زِ من دیدهٔ تو تیزتَر است
عَجَب آن کیست چو شَمس و چو قَمَر بر سَرِ کو
آن کِه در زَلزَلهٔ اوست دو صد چون مَهْ و چَرخ
وان کِه در سِلْسِلهٔ اوست دو صد سِلسِله مو
هفت بَحْر اَرْبِفَزایند و به هفتاد رَسَند
بُوَد او را به گَهِ عَبْره به زیرِ زانو
او مگر صورتِ عشق است و نَمانَد به بَشَر
خُسروان بر دَرِ او گشته اَیاز و قُتْلو
فَلَک و مِهْر و ستاره، لُمَع از وِیْ دُزدند
یوسُف و پیرهَنَش بُرده ازو صورت و بو
همه شیران بُدِه در حَملهٔ او چون سگِ لَنْگ
همه تُرکان شُده زیباییِ او را هِنْدو
لب بِبَند و صِفَتِ لَعْلِ لبِ او کَم کُن
همه هیچند به پیشِ لبِ او، هیچ مگو

من غُلامِ قَمَرم، غیر قَمَر هیچ مگو
پیشِ من، جُز سُخَنِ شمع و شِکَر، هیچ مگو
سُخَنِ رنج مگو، جُز سُخَنِ گنج مگو
وَرْ ازین بی‌خَبَری، رنج مَبَر، هیچ مگو
دوشْ دیوانه شُدم، عشقْ مرا دید و بِگُفت
آمدم، نَعْره مَزَن، جامه مَدَر، هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیزِ دِگَر می‌تَرسَم
گفت آن چیزِ دِگَر نیست دِگَر، هیچ مگو
من به گوشِ تو سُخَن‌هایِ نَهان خواهم گفت
سَر بِجُنبان که بلی، جُز که به سَر، هیچ مگو
قَمَری، جانْ صِفَتی در رَهِ دل پیدا شُد
در رَهِ دل چه لَطیف است سَفَر، هیچ مگو
گفتم ای دل چه مَه است این؟ دلْ اشارت می‌کرد
که نه اندازهٔ توست این، بِگُذر، هیچ مگو
گفتم این رویِ فرشته‌‌ست عَجَب یا بَشَر است
گفت این غیرِ فرشته‌‌ست و بَشَر، هیچ مگو
گفتم این چیست بگو؟ زیر و زَبَر خواهم شُد
گفت می‌باش چُنین زیر و زَبَر، هیچ مگو
ای نِشَسته تو دَرین خانهٔ پُر نَقْش و خیال
خیز ازین خانه بُرو، رَخْت بِبَر، هیچ مگو
گفتم ای دل پدری کُن، نه که این وَصفِ خداست؟
گفت این هست، ولی جانِ پدر، هیچ مگو

هَله ای شاه مَپیچان سَر و دَستار، مَرو
هَله ای ماه که نَغْزَت رُخ و رُخسار، مَرو
در همه رویِ زمینْ چَشم و دلِ باز کِه راست؟
مَکُن، آزار مَکُن، جانِبِ اَغْیار، مَرو
مَبُر از یار، مَبُر، خانهٔ اسرار مَسوز
گُل و گُلْزار مَکَن، جانِبِ هر خار، مَرو
مَکُن ای یارْ سِتیزه، دَغَل و جنگ مَجوی
هَله آن بار بِرَفتی، مَکُن این بار، مَرو
بَنده و چاکر و پَروَرده و مولایِ توایم
ای دل و دین و حَیاتِ خوشِ ناچار، مَرو
هَله سُرنایِ تواَم، مَستِ نَواهایِ تواَم
مَشِکَن چَنگِ طَرَب را، مَسِکُل تار، مَرو
هَله مَخْمور چه نالی بَرِ مَخْمورِ دِگَر
پَهْلویِ خُم بِنِشین، از بَرِ خُمّار مَرو
هَله جانْ بخش بیا، ای صَدَقاتِ تو حَیات
بِهْ ازین خیر نباشد، به جُز این کار، مَرو
خاتَم حُسن و جَمالی، هَله ای یوسُفِ دَهْر
سویِ مَکّاریِ اِخْوانِ سِتَم کار مَرو
هَلِه دیدارْ مَهِل، بَرمَگُزین فکر و خیال
از عِیان سَر مَکَشان، در پِیِ آثار مَرو
هَله موسیِّ زمان گَرد بَرآر از دریا
دلِ فرعون مَجو، جانِبِ اِنْکار مَرو
هَله عیسیِّ قِران صِحَّتِ رَنْجورِ گِران
از برایِ دو سه تَرسا، سویِ زُنّار مَرو
هَله ای شاهِدِ جان خواجهٔ جان‌هایِ شَهان
شیوه کُن، لب بِگَز و غَبْغَبه اَفْشار، مَرو
هَله، صِدّیقِ زمانی، به تو خَتم است وَفا
جُز سویِ احمدِ بُگْزیدهٔ مُخْتار مَرو
جِبْرئیلِ کَرَمی، سِدْره مُقام و وَطَنَت
هَمچو مُرغانِ زمین، بر سَرِ شَخْسار مَرو
تو یَقین دار که بی‌تو نَفَسی جان نَزیَد
دَرِ اِحْسان بِگُشا و پَسِ دیوار مَرو
همه رِنْدان و حَریفان و بُتانْ جمع شُدند
وَقتِ کار است بیا، کار کُن، از کار مَرو
هَله باقیِّ غَزَل را زِ شَهَنْشاه بِجوی
هَمِگی گوش شو اکنون، سویِ گفتار مَرو

سَر و پا گُم کُند آن کَس که شود دِلْخوش ازو
دلْ کِه باشد که نگردد هَمگی آتش ازو؟
گِردِ آن حوضْ هَمی‌گَردی و عاشق شُده‌یی
چون شُدی غَرقِ شِکَر، رو همه تَنْ می‌چَش ازو
چون سَبویِ تو در آن عشق و کَشاکَش بِشِکَست
بر لبِ چَشمه دَهانْ می‌نِهْ و خوش می‌کَش ازو
عَسَلی جوشَد ازان خُم، که نه در شش جِهَت است
پنج انگشت بِلیسَند کُنون هر شش ازو
آن چه آب است کَزو عاشقِ پُر آتش و باد
از هَوَسْ هَمچو زمینْ خاک شُد و مَفْرَش ازو
آهِ عاشق زِچه سوزد تُتُقِ گَردون را؟
زان که می‌خیزد آن آتش و آن آهَش ازو
شَمسِ تبریز که جان در هَوَسِ او بِگِریست
گشت زیبا و دِلارام و لَطیف و کَش ازو

سَرِ عُثمانِ تو مَست است، بَرو ریزِ کَدو
چون عُمَر مُحْتَسِبی، داد کُنی، این جا کو؟
چه حَدیث است، زِ عُثمانْ عُمَرَم مَست‌تر است
وان دِگَر را که رییس است نگویم، تو بگو
مَست دیدی که شکوفه‌ش همه دُرّ است و عَقیق؟
باده‌ای کو چو اویسِ قَرَنی دارد بو؟
ای بَسا فِکْرَتِ باریک، که چون مویْ شُده ست
وَزْ سَرِ زُلفِ خوشِ یار ندارد سَرِ مو
مَستِ فِکْرَت دِگَر و مَستیِ عِشرَت دِگَر است
قطرهٔ این کُند آن که نکُند زان دو سَبو
بَس کُن و دفترِ گفتار دَرین جو اَفْکَن
بر لَبِ جویِ حِیَل تخته مَنِه، جامه مَشو

به حَریفان بِنِشین، خواب مَرو
هَمچو ماهی به تَکِ آب مَرو
هَمچو دریا همه شب جوشان باش
نی پَراکنده، چو سیلاب مَرو
آبِ حیوان نه که در تاریکی‌ست؟
بِطَلَب در شب و مَشتاب مَرو
شب رُوانِ فَلَکی پُر نورند
تو هم از صُحبَتِ اَصْحاب مَرو
شمعِ بیدار نه در طشتِ زَر است؟
به زمین در، تو چو سیماب مَرو
شب رُوان را بِنِمایَد مَهْ رو
مُنتظِر شو، شبِ مهتاب مَرو

هَله بَحْری شو و دَر رو، مَکُن از دور نِظاره
که بُوَد دُر تَکِ دریا، کَفِ دریا به کِناره
چو رُخِ شاه بِدیدی، بُرو از خانه چو بَیذَق
رُخِ خورشید چو دیدی، هَله گُم شو چو سِتاره
چو بِدان بَنده نوازی شُده‌یی پاک و نمازی
هَمگان را تو صَلا گو، چو مُوذِّن زِ مَناره
تو دَرین ماه نَظَر کُن، که دِلَت روشن ازو شُد
تو دَرین شاه نِگَه کُن، که رَسیده‌ست سَواره
نه بِتَرسَم، نه بِلَرزم، چو کَشَد خَنجَرِ عِزَّت
به خدا خَنجَرِ او را بِدَهَم رِشوت و پاره
کِه بُوَد آبْ که دارد به لطافت صِفَتِ او؟
که دو صد چَشمه بَرآرَد زِ دلِ مَرمَر و خاره
تو همه روز بِرَقصی، پِیِ تُتْماج و حَریره
تو چه دانی هَوَسِ دلْ پِیِ این بیت و حَراره
چو بِدیدم بَرِ سیمَش، زِزَر و سیم نَفورَم
که نَفور است نَسیمَش زِکَفِ سیم شُماره
تو ازان بار نداری که سَبُک سار چو بیدی
تو ازان کار نداری که شُدَسْتی همه کاره
همه حُجّاج بِرَفته، حَرَم و کعبه بِدیده
تو شُتُر هم نخریده که شِکَسته‌ست مِهاره
بِنِگَر سویِ حَریفان، که همه مَست و خَرابند
تو خَمُش باش و چُنان شو، هَله ای عَربَده باره