غزل ۲۰۲۶ - به شکرخنده ببردی دل من

به شِکَرخنده بِبُردی دلِ من
بِشِکَن شِکَّر، دل را مَشِکَن ۱

دلِ ما را که زِ جا بَرکَندی
به تو آمد، پَر و بالَش بِمَکَن ۲

بِنِگَر تا به چه لُطفَش بُردی
رَحْم کُن، هر نَفَسَش زَخم مَزَن ۳

جانَم اَنْدَر پِیِ دل می‌آید
چه کُند‌‌ بی‌تو دَرین قالَبِ تَن؟ ۴

بی‌تو دل را نَبُوَد بَرگِ جهان
بی‌تو گُل را نَبُوَد بَرگ چَمَن ۵

هین، چرا بَند شِکَستی؟ خاموش
یا مَگَر نیست تو را بَندِ دَهَن؟ ۶