این متن یک درخواست عاطفی و اخلاقی است که در آن شاعر از معشوق خود میخواهد که با لطف و مهربانی رفتار کند، از خطاها درگذرد، کینهتوزی نکند و به جای جدایی، به پیوند و ملاقات بیندیشد. همچنین، شاعر از معشوق میخواهد که به جای زمین، به آسمان بیندیشد و به جای بدی، به سعادت و خیر فکر کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۲۰۲۴ - مات خود را صنما مات مکن
به جُز از لُطف و مُراعاتْ مَکُن ۱
خُرده و بیاَدَبیها که بِرَفت
عَفو کُن، هیچ مُکافاتْ مَکُن ۲
وَقتِ رَحْم است، بِکُن، کینه مَکَش
بنده را طُعْمهٔ آفاتْ مَکُن ۳
به سَرِ تو که جُدایی مَنْدیش
جُز که پیوند و مُلاقاتْ مَکُن ۴
خاکِ خود را به زمین بَرمَگُذار
مَنْزِلَش جُز به سَماواتْ مَکُن ۵
اوَّلَش جُز به سویِ خویشْ مَکَش
آخِرش جُز که سَعاداتْ مَکُن ۶
آنچه خو کرد زِ لُطفَت، بِرَسان
تَرکِ تیمار و جِرایاتْ مَکُن ۷
بَندهٔ اهلِ خَراباتِ توایم
پُشتِ ما را به خَراباتْ مَکُن ۸
ما کِه باشیم که گوییم مَکُن؟
چون که گفتیم، مُماراتْ مَکُن ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.