از دِلَم صورتِ آن خوبِ خُتَن می‌نَرَوَد
چاشْنیِّ شِکَرِ او زِ دَهَن می‌نَرَوَد
بِاللَّهْ اَرْشور کُنم هر نَفَسی عیب مگیر
گَر بِرَفت از دلِ تو از دلِ من می‌نَرَوَد
همه مُرغانْ زِ چَمَن هر طَرَفی می‌پَرَّند
بُلبُلِ بی‌دلْ یک‌دَم زِ چَمَن می‌نَرَوَد
جانِ پروانهٔ مِسکین که مُقیمِ لَگَن است
تَنِ او تا بِنَسوزد زِ لَگَن می‌نَرَوَد
بوالْحَسَن گفت حَسَن را که ازین خانه بُرو
بوالْحَسَن نیز دَرافتاد و حَسَن می‌نَرَوَد
رَسَنِ دوست چو در حَلْقِ دِلَم افتاده‌ست
لاجَرَم چَنْبَرِ دلْ جُز به رَسَن می‌نَرَوَد
مُرغِ جان از قَفَصِ قالَبِ من سیر شُد‌ه‌ست
وَزْ امیدِ نَظَرِ دوست زِ تَن می‌نَرَوَد

واقِفِ سَرمَد تا مدرسهٔ عشق گُشود
فِرقه­‌یی مُشکلْ چون عاشق و معشوق نبود
جُز قیاس و دَوَران هست طُرُق لیک شُده‌ست­
بر اولوالْفِقْه و طَبیب و مُتَنَجِّم مَسْدود
اَنْدرین صورت و آن صورت بس فِکْرَتِ تیز
از پِیِ بحث و تَفکُّر یَدِ بَیضا بِنِمود
فَرق گفتند بسی جامِع‌شان راه بِبَست
رو به جامع چو نَهادند دو صد فَرق فُزود
فکرْ مَحدود بُد و جامِع و فارِق بی‌حَد
آنچه محدود بُد آن مَحو شُد از نامَحدود
مَحوْ سُکْر است پَسِ مَحو بُوَد صَحوْ یقین
شَمس عاقِب بُوَد اَرْ چند بُوَد ظِلّْ مَمْدود
این از آن است که یُطْوی به زبانْ لایُحْکی
زان که اثباتِ چُنین نُکته بُوَد نفیِ وجود
این سُخَن فَرعِ وجود است و حِجاب است زِ نَفی
کَشْفِ چیزی به حِجابَش نَبُوَد جُز مَردود
نه زِ مَردودْ گُریزی نه زِ مَقْبولْ خَلاص
بِهِل این را که نگُنْجَد نه به بحث و نه سُرود
تو پَسْ این را بِهِلی لیکْ تو را آن نَهِلَد
جان ازین قاعده نَجْهَد به قیام و به قُعود
جانْ قُعود آرَد آنَش بِکَشَد سویِ قیام
جانْ قیام آرَد آنَش بِکَشَد سویِ سُجود
این یگانه نه دوگانه‌ست که از وِیْ بِرَهی
به سلام و به تَشَهُّد نَرَهَد جانْ زِ شُهود
نه به تَحْریمه دَرآمَد نه به تَحْلیله رَوَد
نه به تَکْبیره بِبَست و نه سَلامَش بِگُشود
مگسِ روح دَرافتاد دَرین دوغِ اَبَد
نه مُسلمان و نه تَرسا و نه گَبْر و نه جُهود
هَله می‌گو که سُخَن پَر زدنِ آن مگس است
پَر زدن نیز نَمانَد چو رَوَد دوغ فُرود
پَر زدن نوعِ دِگَر باشد اگر نیز بُوَد
رَقصِ نادر بُوَدَت بر زَبَرِ چَرخِ کَبود

این کبوتربَچه هم عَزْمِ هوا کرد و پَرید
چون صَفیریّ و نِداییْ زِ سویِ غَیب شنید
آن مُرادِ همه عالَم چو فرستاد رَسول
که بیا جانِبِ ما چون نَپَرَد جانِ مُرید؟
بِپَرَد جانبِ بالا چو چُنان بالْ بِیافت
بِدَرَد جامهٔ تَن را چو چُنان نامه رَسید
چه کَمَنْد است که پُر می‌کَشَد این جان‌ها را
چه رَهْ است آن رَهِ پنهان که از آن راه کَشید
رَحْمتَش نامه فرستاد که این جا بازآ
که در آن تَنگْ قَفَصْ جانِ تو بسیار طَپید
لیکْ در خانهٔ بی‌دَر تو چو مُرغی بی‌پَر
این کُند مُرغِ هوا چون که به چُستی اُفتید
بی قَراریْش گُشایَد دَرِ رَحْمَت آخِر
بر دَر و سَقْف هَمی‌کوب پَر این است کلید
تا نخوانیم ندانیْ تو رَهِ واگَشتن
که رَهْ از دعوتِ ما گردد بر عقل پَدید
هر چه بالا رَوَد اَرْ کُهنه بُوَد نو گردد
هر نُوی کایَد این­جا شود از دَهرْ قَدید
هین خُرامان رو در غَیب سویِ پَس مَنِگَر
فی اَمانِ اللَّهْ کان جا همه سود است و مَزید
هَله خاموش بُرو جانبِ ساقیِّ وجود
که میِ پاکْ وِیْ­اَت داد دَرین جامِ پَلید

هَله پیوسته سَرَت سَبز و لَبَت خندان باد
هَله پیوسته دلِ عشقْ زِ تو شادان باد
غَم پَرَستی که تو را بیند و شادی نکُند
همه سَرزیر و سِیَه کاسه و سَرگَردان باد
چون که سَرزیر شود توبه کُند باز آید
نیک و بَدْ نیک شود دولتِ تو سُلطان باد
نورِ احمد نَهِلَد گَبْر و جُهودی به جهان
سایهٔ دولتِ او بر هَمِگانْ تابان باد
گُم­رَهان را زِ بیابانْ همه در راه آرَد
مُصطفی بر رَهِ حَقْ تا به اَبَد رَهْبان باد
آن خیالِ خوشِ او مَشْعلهٔ دل‌ها باد
وان نَمَکدانِ خوشَش بر زَبَرِ این خوان باد
کمترین ساغَرِ بَزمِ خوشِ او شُد کوثَر
دلِ چون شیشهٔ ما هم قَدَح ایشان باد
شَمسِ تبریز تویی واقِفِ اسرارِ رَسول
نامِ شیرینِ تو هر گُم­شُده را دَرمان باد

هست مَستی که مرا جانِب میخانه بَرَد؟
جانِبِ ساقیِ گُل­چهرهٔ دُردانه بَرَد؟
هست مَستی که کَشَد گوشِ مرا یارانه؟
از چُنین صَفِّ نِعالَمْ سویِ پیشانه بَرَد؟
نَعْلْ آن است که بوسه گَهِ او خاک بُوَد
لَعْلْ آن است که سویِ میْ و پیمانه بَرَد
جانْ سِپاریم بدان بادهٔ جانْ دست نَهیم
پیش‌تر زان که خِرَدْمانْ سویِ افسانه بَرَد
شاخْ شاخ است دل از رَنگِ سَرِ زُلفِ خوشش
تا چرا بَندِ چُنان مویْ سَرِ شانه بَرَد

هر کِه از حَلقهٔ ما جایِ دِگَر بُگْریزد
همچُنان باشد کَزْ سَمْع و بَصَر بُگْریزد
زان خورَد خونِ جِگَر عاشق زیرا شیر است
شیردل کِی بُوَد آن کو زِ جِگَر بُگْریزد
دلْ چو طوطی بُوَد و جورِ دِلارامْ شِکَر
طوطی­یی دید کسی کو زِ شِکَر بُگْریزد؟
پَشه باشد که به هر بادِ مُخالفْ بِرَوَد
دُزدِ شب باشد کَزْ نورِ قَمَر بُگْریزد
هر سَری را که خدا خیره و کالیوه کُند
صَدْرِ جَنَّت بِهِلَد سویِ سَقَر بُگْریزد
وان کِه واقِف بُوَد از مرگ سویِ مرگ گُریخت
سویِ مُلْکِ اَبَد و تاج و کَمَر بُگْریزد
چون قَضا گفت فُلانی به سَفَر خواهد مُرد
آن کَس از بیم اَجَل سویِ سَفَر بُگْریزد
بَس کُن و صید مَکُن آن کِه نَیَرزَد به شکار
که خیالِ شب و شب هم زِ سَحَر بُگْریزد

وَقتِ آن شُد که زِ خورشید ضیایی بِرَسَد
سویِ زَنگیِّ شب از رومْ لِوایی بِرَسَد
به برهنه شُدهٔ عشقْ قَبایی بِدَهَند
وَزْ شِکَرخانهٔ آن دوست نَوایی بِرَسَد
این همه کاسهٔ زَرّین زَبَرِ خوانِ فَلَک
بَهرِ آن است که یک روزْ صَلایی بِرَسَد
بَرِّهْ و خوشهٔ گَردون زِ برایِ خورِش است
تا زِ خَرمَنگَهِ آن ماهْ عَطایی بِرَسَد
عاشقان را که جُزین عشقْ غذایی دِگَر است
کاسهٔ کُدیهٔ ایشانْ به اَبایی بِرَسَد
نوخَرانی که رَهیدند زِ بازارِ کُهَن
کُهنهٔ کاسِدِ ایشانْ به بَهایی بِرَسَد
مَهْ پَرَستان که ستاره همه شب می‌شِمُرند
آخِر این کوشش و اومید به جایی بِرَسَد
رو تُرُش کرده چو ابری که بِبارید جَفا
از وَفا رُستْ جَفا هم به وَفایی بِرَسَد
آن کِه دانست یَقین مادَرِ گُل‌ها خار است
هَمچو گُل خَندَد چون خارِ جَفایی بِرَسَد
خَضِری گِردِ جهانْ لاف زد از آبِ حَیات
تا به گوشِ دلِ ما طَبْلِ بَقایی بِرَسَد
گَر زِ یارانِ گِل آلود بُریدی مَگِری
چون زِ گِل دور شود آب صَفایی بِرَسَد
دلِ خود زین دو دِلان سَرد کُن و پاک بِشوی
دلِ خُم شُسته شود چون به سَقایی بِرَسَد
ناسِزا گفتن از آن دِلْبَرِ شیرینْ عَجَب است
ناسِزا گفت که تا جانْ به سِزایی بِرَسَد
یارْ چون سَنگ­دلانْ خانهٔ ما را بِشِکَست
تا که هر خانه شِکَسته به سَرایی بِرَسَد
دوشْ در خواب بِدیدم صَلاحُ الدّین را
گُسْتَرَد سایهٔ دولت چو هُمایی بِرَسَد

وایِ آن دلْ که بِدو از تو نشانی نَرَسَد
مُرده آن تَنْ که بِدو مُژدهٔ جانی نَرَسَد
سِیَهْ آن روز که بی‌نورِ جَمالَت گُذَرَد
هیچ از مَطْبَخِ تو کاسه و خوانی نَرَسَد
وایِ آن دلْ که زِ عشقِ تو در آتش نَرَوَد
هَمچو زَر خَرج شود هیچ به کانی نَرَسَد
سُخَنِ عشقْ چو بی‌دَرد بُوَد بَر نَدَهَد
جُز به گوشِ هَوَس و جُز به زبانی نَرَسَد
مَریمِ دل نشود حامِلِ اَنْوارِ مسیح
تا اَمانَت زِ نَهانی به نَهانی نَرَسَد
حِس چو بیدار بُوَد خواب نبیند هرگز
از جهان تا نَرَوَد دل به جهانی نَرَسَد
غَفلَتِ مرگ زد آن را که چُنان خُشک شُده‌ست
از غَمِ آن که وِرا تَرّه به نانی نَرَسَد
این زمان جَهْد بِکُن تا زِ زمانْ باز رَهی
پیش از آن دَمْ که زمانی به زمانی نَرَسَد
هر حَیاتی که زِ نان رُستْ همان نان طَلَبَد
آبِ حیوان به لبِ هر حَیَوانی نَرَسَد
تیره صُبحی که مرا از تو سَلامی نَرَسَد
تَلْخ روزی که زِ شَهْدِ تو بیانی نَرَسَد

زَاوَّلِ روز که مَخْموریِ مَستان باشد
شیخ را ساغَرِ جانْ در کَفِ دَسْتان باشد
پیشِ او ذَرّه صِفَت هر سَحَری رَقص کنیم
این چُنینْ عادتِ خورشیدپَرَستان باشد
تا اَبَد این رُخِ خورشید سَحَر در سِحْر است
تا دلِ سنگ ازو لَعْلِ بَدَخشان باشد
ای صَلاحِ دل و دین تو زِ بُرونِ جِهَتی
تا چُنین شش جِهَت از نورِ تو رَخشان باشد
بَندهٔ عشقِ تو در عشقْ کجا سَرد شود؟
چون صَلاحِ دل و دین آتشِ سوزان باشد
تو رِضایِ دلِ او جو اَگَرَت دلْ باید
دلِ او چون طَلَبَد آن کِه گِرانْ جان باشد؟
ای بَسْ ایمان که شود کُفر چو با او نَبُوَد
ای بسی کُفر که از دولَتَش ایمان باشد
گُلْخَنی را چو بِبینی به دل و رویْ سیاه
هر چه از کانِ گُهَر گوید بُهْتان باشد
شَمسِ تبریز تو سُلطانِ همه خوبانی
هم جَمالِ تو مَگَر یوسُفِ کَنْعان باشد

نَنگِ عالم شُدن از بَهرِ تو نَنگی نَبُود
با دلِ مُرده دلانْ حاجَتِ جنگی نَبُوَد
عشقْ شیرینیِ جان است و همه چاشْنی است
چاشْنی و مَزه را صورت و رنگی نَبُوَد
عشقْ شاخی­ست زِ دریا که دَرآیَد در دل
جایِ دریا و گُهَر سینهٔ تنگی نَبُوَد
ساحِلِ نَفْس رَها کُن به تَکِ دریا رو
کَنْدَرین بَحْر تو را خوفِ نَهنگی نَبُوَد
صورتِ هر دو جهانْ جُمله زِ آیینهٔ عشق
بِنِمایَد چو که بر آیِنِه زَنگی نَبُوَد
کارِ روبَهْ نَبُوَد عشقْ که هر روبَهْ را
حَملهٔ شیرِ نر و کِبْرِ پَلَنگی نَبُوَد

سُفرهٔ کُهنه کجا دَرخورِ نانِ تو بُوَد؟
خَرمَگس هم زِ کُجا صاحِبِ خوانِ تو بُوَد؟
در زمانی که بگویی هَلِه هان تان چه کَم است؟
کو زبانی که مُجاباتِ زبانِ تو بُوَد؟
گَر سِیَه روی بُوَد زَنگی و هِنْدویِ تو است
چه غم است از سِیَهی چون که ازآنِ تو بُوَد؟
بِبَری در خُمِ خویش و خوش و یک­رنگ کُنی
تا همه روح بُوَد فَرّ و نشانِ تو بُوَد
ترس را سَر بِبُر و گَردنِ تَعظیم بِزَن
در مَقامی که عَطاها و اَمانِ تو بُوَد
ما همه بر سَرِ راهیم و جهانی گُذَری­ست
چَشمْ روشن نَفَسی کان زِ جهانِ تو بُوَد
دلْ اگر بی‌اَدَبی کرد بَرین صبر مَگیر
طَمَعَش بُد که دَرین جنگْ عَوانِ تو بُوَد
سگْ به هر سو که چَخَد نَعْره به کویِ تو زَنَد
شیر گیرش کِه بُوَد تا که زیانِ تو بُوَد
هین صَبوح است بِدِه میْ که همه مَخْموریم
تا که جانْ یک نَفَسی مَستِ ضَمانِ تو بُوَد
در قَدَح دَرنِگَری زود فَرَح بَخش شود
گُرگ چون دید سگِ کَهْف شَبانِ تو بُوَد
همه خُفتند و دو مَخْمور چُنین بیدارند
نَظَری کُن سویِ خُم‌ها که نَهانِ تو بُوَد
سَر و پا مَست شود هر چه تو خواهی بِشَود
بِرَسَد چون نَرَسَد چون که رَسانِ تو بُوَد
هَله درویش بِخور نَکْ قَدَحِ زَفْت رَسید
سُست بودن چه بُوَد چون که اَوانِ تو بُوَد
هَله امروز نِشَستیم به عِشْرت تا شب
چه کَم آید میْ و مُطْرب چو بیان تو بُوَد
خاک بر سَر همه را دامَنِ این دولتْ گیر
چو بَرین خاک نِشَستی همه آنِ تو بُوَد
میِ او خور همه او شو سَرِ شش گوش مَباش
مَطَلَب که دو سه خَر گوش کَشانِ تو بُوَد

گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود
ور نکوبی به درشتی در هجران چه شود
ور به یاری و کریمی شبکی روز آری
از برای دل پرآتش یاران چه شود
ور دو دیده به تماشای تو روشن گردد
کوری دیده ناشسته شیطان چه شود
ور بگیرد ز بهاران و ز نوروز رخت
همه عالم گل و اشکوفه و ریحان چه شود
آب حیوان که نهفته‌ست و در آن تاریکیست
پر شود شهر و کهستان و بیابان چه شود
ور بپوشند و بیابند یکی خلعت نو
این غلامان و ضعیفان ز تو سلطان چه شود
ور سواره تو برانی سوی میدان آیی
تا شود گوشه هر سینه چو میدان چه شود
دل ما هست پریشان تن تیره شده جمع
صاف اگر جمع شود تیره پریشان چه شود
به ترازو کم از آنیم که مه با ما نیست
بهر ما گر برود ماه به میزان چه شود
چون عزیر و خر او را به دمی جان بخشید
گر خر نفس شود لایق جولان چه شود
بر سر کوی غمت جان مرا صومعه ایست
گر نباشد قدمش بر که لبنان چه شود
هین خمش باش و بیندیش از آن جان غیور
جمع شو گر نبود حرف پریشان چه شود

عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید
دولتی هست حریفان سر دولت خارید
چو شکر یک دل و آغشته این شیر شوید
که ظریفید و لطیفید و نکومقدارید
دانه چیدن چه مروت بود آخر مکنید
که امیران دو صد خرمن و صد انبارید
با چنین لاله رخان روح چرا نفزایید
در چنین معصره ای غوره چرا افشارید
دست در دامن همچون گل و ریحانش زنید
نه که پرورده و بسرشته آن گلزارید
رنگ دیدیت بسی جان و حیاتیش نبود
مه خوبان مرا از چه چنین پندارید
چون ره خانه ندانید که زاده وصلید
چون سره و قلب ندانید کز این بازارید
فخر مصرید چو یوسف هله تعبیر کنید
چو لب نوش وفا جمله شکر می‌کارید
ملکانید و ملک زاده ز آغاز و سرشت
گر چه امروز گدایانه چنین می‌زارید
ساقیان باده به کف گوش شما می‌پیچند
گرد خمخانه برآیید اگر خمارید
همه صیاد هنر گشته پی بی‌عیبی
همه عیبید چو در مجلس جان هشیارید
شمس تبریز درآمد به عیان عذر نماند
دیده روح طلب را به رخش بسپارید

می‌رَسَد یوسُفِ مصری همه اِقْرار دهید
می‌خُرامَد چو دو صد تَنگِ شِکَر بار دهید
جانْ بدان عشقْ سِپارید و همه روح شوید
وَزْ پِیِ صَدْقه از آن رنگْ به گُلْزار دهید
جمعِ رِنْدان و حَریفان همه یک رنگ شُدیم
گِروی‌ها بِسِتانید و به بازار دهید
تا که از کُفر و زِ ایمان بِنَمانَد اثری
این قَدَح را زِ میِ شَرعْ به کُفّار دهید
اوَّل این سوختگان را به قَدَح دَریابید
واخِرالْاَمْر بِدان خواجه هُشیار دهید
در کَمین است خِرَد می‌نِگَرد از چپ و راست
قَدَحِ زَفْت بدان پیرَکِ طَرّار دهید
هر کِه جِنْس است بَرین آتشِ عُشّاق نَهید
هرچه نَقْد است به سَرفِتْنه اَسْرار دهید
کار و بار از سَرِ مَستیّ و خَرابی بِبَرید
خویش را زود به یک بار بدین کار دهید
آتشِ عشق و جُنونْ چون بِزَنَد بر ناموس
سَر و دَسْتار به یک ریشه دَسْتار دهید
جان‌ها را بِگُذارید و در آن حَلْقه رَوید
جامه‌ها را بِفُروشید و به خَمّار دهید
میْ فروشی‌ست سِیَه کار و همه عور شُدیم
پیرهَن نیست کسی را مَگَر ایزار دهید
حاشَ لِلهْ که به تَنْ جامه طَمَع کرده بُوَد
آن بَهانه‌ست دلِ پاکْ به دِلْدار دهید
طالبِ جانِ صَفا جامه چرا می‌خواهد؟
وان کِه بُرده‌ست تَن و جامه به ایثار دهید
عَنکبوتی‌ست زِ شهوت که تو را پَرده کَشَد
جامه و تَن زَر و سَر جُمله به یک بار دهید
تا بِبینید پَسِ پَرده یکی خورشیدی
شَمسِ تبریز کَزو دیده به دیدار دهید

بر سَرِ کویِ تو عقل از سَرِ جان بَرخیزد
خوش تَر از جانْ چه بُوَد از سَرِ آن بَرخیزد
بر حِصارِ فَلَک اَرْ خوبیِ تو حَمله بَرَد
از مُقیمانِ فَلَکْ بانگِ اَمان بَرخیزد
بُگْذر از باغِ جهانْ یک سَحَر ای رَشکِ بهار
تا زِ گُلْزار و چَمَنْ رَسمِ خَزان بَرخیزد
پُشتِ اَفْلاکْ خَمیده‌ست از این بارِ گِران
ای سَبُک روحْ زِ تو بارِ گِران بَرخیزد
من چو از تیرِ تواَم بال و پَری بَخش مرا
خوش پَرَد تیرْ زمانی که کَمان بَرخیزد
رَمه خُفته‌ست هَمی‌گردد گُرگ از چپ و راست
سگِ ما بانگ بَرآرَد که شَبان بَرخیزد
من گُمانَم تو عِیان پیشِ تو من مَحْو بِهْ ام
چون عِیانْ جِلْوه کُند چهره گُمان بَرخیزد
هین خَمُش دلْ پِنِهان است کجا؟ زیرِ زبان
آشکارا شود این دلْ چو زبان بَرخیزد
این مُجاباتِ مُجیر است در آن قِطعه که گفت
بر سَرِ کویِ تو عقلْ از سَرِ جان بَرخیزد

صَنَما گَر زِ خَط و خالِ تو فرمان آرَنْد
این دلِ خسته مَجروحِ مرا جان آرَنْد
عاشقانْ نَقْشِ خیالِ تو چو بینَند به خواب
ای بَسا سیل که از دیده گِریان آرَنْد
خُنُک آن روز خوشا وَقتْ که در مَجْلِسِ ما
ساقیانْ دستِ تو گیرند و به مهمان آرَنْد
صوفیانْ طاقِ دو ابرویِ تو را سَجده بَرَند
عارفانْ آنچه نداری بَرِ تو آن آرَنْد
چَشمِ شوخِ تو چو آغاز کُند بوالْعَجَبی
آدمِ کافِر و اِبْلیسِ مُسلمان آرَنْد
بُت پَرَستانْ رُخِ خورشیدِ تو را گَر بینَند
بر قَد و قامَتِ زیبایِ تو ایمان آرَنْد
شَمّه‌یی گَر زِ تو در عالَمِ عِلْوی بِرَسَد
قُدسیانْ رَقص بَرین گُنبَدِ گَردان آرَنْد
گَر بدین عاشقِ دِلْسوخته‌یی مِسکینی
شِکَری زان لَبِ چون لَعْلِ بَدَخشان آرَنْد
جان و دل هر دو فِدایِ شِکَرِسْتانِ تو باد
آبِ حیوان چو از آن چاهِ زَنَخْدان آرَنْد
شَمسِ تبریز اگر بُلبُلِ باغِ اِرَمی
باشْ تا قوتِ تو از روضه رِضْوان آرَنْد

یا رَب این بویْ که امروز به ما می‌آید
زِ سَراپَرده اسرارِ خدا می‌آید
بوستان را کَرَمَش خِلْعَتِ نو می‌پوشَد
خَستگان را زِ دَواخانهْ دَوا می‌آید
در نمازند درختان و به تَسبیحْ طُیور
در رُکوع است بنفشه که دوتا می‌آید
هرچه آمد سویِ هستی رَهِ هستی گُم کرد
که زِ مَستی نَشِناسَد که کجا می‌آید
از یکی روحْ دَرین راه چو رو واپَس کرد
اصلِ خود دید زِ ارواحْ جُدا می‌آید
رنگِ او یافت از آن رویْ چُنین خوش رَنگ است
بویِ او یافت کَزو بویِ وَفا می‌آید
مَستِ او گشت از آن رو هَمِگان مَستِ وِیْ اَند
خوش لِقا گشت کَزانْ ماهْ لِقا می‌آید
نی بگویم زِ مَلولیِّ کسی غَم نَخورم
که شِکَر رَشک بَرَد زانچه مرا می‌آید
زان دلیر است که با شیرِ ژیان رو کرده‌ست
زان کَریم است که از گنجِ عَطا می‌آید
آن کِه سَرمَست نباشد بِرَمَد از مَردم
تا نگویند کَزو بویِ صِبا می‌آید
بَس کُن ای دوست که سَنْبوسه چو بسیار خوری
که زِ سَنْبوسه تو را بویِ گیا می‌آید

یا رَب این بویِ خوش از روضه جان می‌آید؟
یا نَسیمی‌ست کَزان سویِ جهان می‌آید؟
یا رَب این آبِ حَیات از چه وَطَن می‌جوشَد؟
یا رَب این نورِ صِفات از چه مکان می‌آید؟
عَجَب این غُلْغُله از جوقِ مَلَک می‌خیزد؟
عَجَب این قَهْقَهه از حورِ جِنان می‌آید؟
چه سَماع است که جانْ رَقص کُنان می‌گردد؟
چه صَفیر است که دلْ بال زَنان می‌آید
چه عروسی‌ست چه کابین که فَلَک چون تُتُقی‌ست
ماه با این طَبَقِ زَرْ به نشان می‌آید
چه شکار است که این تیرِ قَضا پَرّان است
وَرْ چُنین نیست چرا بانگِ کَمان می‌آید؟
مُژدهْ مُژده همه عُشّاقْ بکوبید دو دست
کان کِه از دست بِشُد دست زَنان می‌آید
از حِصارِ فَلَکی بانگِ اَمان می‌خیزد
وَزْ سویِ بَحرْ چُنین موجِ گُمان می‌آید
چَشمِ اِقْبالْ به اِقْبالِ شما مَخْمور است
این دلیل است که از عینِ عِیان می‌آید
بِرَهیدیْت ازین عالَمِ قَحْطی که دَرو
از برایِ دو سه نانْ زَخمِ سِنان می‌آید
خوش‌تَر از جان چه بُوَد؟ جان بِرَوَد باک مَدار
غَمِ رفتن چه خوری؟ چون بِهْ از آن می‌آید
هر کسی در عَجَبیّ و عَجَبِ من این است
کو نَگُنْجد به میان چون به میان می‌آید
بس کُنم گَر چه که رَمز است بَیانَش نکُنم
خودْ بیان را چه کُنی؟ جانِ بیان می‌آید

لحظه‌یی قِصّه کُنان قِصّه تبریز کنید
لحظه‌یی قِصّه آن غَمْزه خونْ ریز کنید
در فِراقِ لبِ چون شِکَّرِ او تَلْخ شُدیم
زانْ شِکَرهایِ خدایانه شِکَرریز کنید
هِنْدویِ شب سَرِ زُلْفین بِبُرَّد زِ طَمَع
زُلْفِ او گَر بِفَشانید عَبِربیز کنید
بس زبانْ کَزْ صِفَتِ آن لبِ او کُنْد شود
چون سِنانِ نَظَر از دولتِ او تیز کنید
ای بَسا شب که زِ نورِ مَهِ او روز شود
گَر چو مَهْ در طَلَبَش شیوه شَبْخیز کنید
وَقتِ شمشیر بُوَد واسطه‌ها بَرگیرید
صِرْف آرید نخواهیم که آمیز کنید
شَمسِ تبریز که خورشیدْ یکی ذَرّه اوست
ذَرّه را شَمس مگوییدَش و پَرهیز کنید

عید بُگْذشت و همه خَلْق سویِ کار شُدند
همه از نَرگسِ مَخْمورِ تو خَمّار شُدند
دست و پاشانْ تو شِکَستی چو نه پا مانْد و نه دست
پَر گُشادند و همه جَعفرِ طَیّار شُدند
اهلِ دینار کجا اُمَّتِ دیدار کجا
گَر چه دینار بِشُد لایِقِ دیدار شُدند