غزل ۷۹۱ - این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پرید

این کبوتربَچه هم عَزْمِ هوا کرد و پَرید
چون صَفیریّ و نِداییْ زِ سویِ غَیب شنید ۱

آن مُرادِ همه عالَم چو فرستاد رَسول
که بیا جانِبِ ما چون نَپَرَد جانِ مُرید؟ ۲

بِپَرَد جانبِ بالا چو چُنان بالْ بِیافت
بِدَرَد جامهٔ تَن را چو چُنان نامه رَسید ۳

چه کَمَنْد است که پُر می‌کَشَد این جان‌ها را
چه رَهْ است آن رَهِ پنهان که از آن راه کَشید ۴

رَحْمتَش نامه فرستاد که این جا بازآ
که در آن تَنگْ قَفَصْ جانِ تو بسیار طَپید ۵

لیکْ در خانهٔ بی‌دَر تو چو مُرغی بی‌پَر
این کُند مُرغِ هوا چون که به چُستی اُفتید ۶

بی قَراریْش گُشایَد دَرِ رَحْمَت آخِر
بر دَر و سَقْف هَمی‌کوب پَر این است کلید ۷

تا نخوانیم ندانیْ تو رَهِ واگَشتن
که رَهْ از دعوتِ ما گردد بر عقل پَدید ۸

هر چه بالا رَوَد اَرْ کُهنه بُوَد نو گردد
هر نُوی کایَد این­جا شود از دَهرْ قَدید ۹

هین خُرامان رو در غَیب سویِ پَس مَنِگَر
فی اَمانِ اللَّهْ کان جا همه سود است و مَزید ۱۰

هَله خاموش بُرو جانبِ ساقیِّ وجود
که میِ پاکْ وِیْ­اَت داد دَرین جامِ پَلید ۱۱