سعیدا : غزلیات
شماره ۹ - حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را
حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را فایز دشتی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۵۳ - دل من همچو هدهد در سبا شد
دل من همچو هدهد در سبا شد فضولی : غزلیات
شماره ۸۰ - گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت
گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت جمال‌الدین عبدالرزاق : غزلیات
شماره ۱۶ - عشقبازی با چو تو یاری خوشست
عشقبازی با چو تو یاری خوشست مفاتیح الجنان : زیارات مطلقه امیرالمومنین (ع)
زیارت دوم امیرالمؤمنین معروف به امین الله
این زیارت که زیارت معروف به «امین الله» است، در نهایت اعتبار می باشد و در تمام کتاب های زیارتی و مصابیح نقل شده. علاّمه مجلسی(رحمة الله علیه) فرموده: این زیارت از جهت متن و سند از بهترین زیارات است و باید در تمام روضه های ائمه بر آن مواظبت نمایند. عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۳۶ - تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست
تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۰۹ - دل نیست که از غمت در او دردی نیست
دل نیست که از غمت در او دردی نیست حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۷۴۳ - شمع را شعله، مسلسل ز دل آید بیرون
شمع را شعله، مسلسل ز دل آید بیرون بابافغانی : غزلیات
شماره ۴۸۵ - ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو
ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۴۱۱ - از دست رود خامه چو نام تو نویسند
از دست رود خامه چو نام تو نویسند مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۱۳ - یار در آخر زمان، کرد طرب سازیی
یارْ در آخِر زمان، کرد طَرَب سازیی صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۶۶۵ - نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی
نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۵۴ - طالع ما عیش را غم می کند
طالع ما عیش را غم می کند عطار نیشابوری : باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
شماره ۳ - تا هستی تو نصیب میخواهد جست
تا هستی تو نصیب میخواهد جست ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۶۶۴ - تا نگذری از جمع به فردی نرسی
تا نگذری از جمع به فردی نرسی فضولی : مقطعات
شماره ۳۳ - در مقامی گر شود جان عزیزت منزجر
در مقامی گر شود جان عزیزت منزجر صفای اصفهانی : مثنوی
بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم
بنام انکه ذات اوست پیدا واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۳۸ - از دامن خود گرد جهان زود بر افشان
از دامن خود گرد جهان زود بر افشان ملک‌الشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۹۵
شرم و ننگ بدرا، روان خویش به دوزخ مسپار. اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
چه عصر است این که دین فریادی اوست
چه عصر است این که دین فریادی اوست
شماره ۹ - حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را
حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را فایز دشتی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۵۳ - دل من همچو هدهد در سبا شد
دل من همچو هدهد در سبا شد فضولی : غزلیات
شماره ۸۰ - گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت
گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت جمال‌الدین عبدالرزاق : غزلیات
شماره ۱۶ - عشقبازی با چو تو یاری خوشست
عشقبازی با چو تو یاری خوشست مفاتیح الجنان : زیارات مطلقه امیرالمومنین (ع)
زیارت دوم امیرالمؤمنین معروف به امین الله
این زیارت که زیارت معروف به «امین الله» است، در نهایت اعتبار می باشد و در تمام کتاب های زیارتی و مصابیح نقل شده. علاّمه مجلسی(رحمة الله علیه) فرموده: این زیارت از جهت متن و سند از بهترین زیارات است و باید در تمام روضه های ائمه بر آن مواظبت نمایند. عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۳۶ - تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست
تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۰۹ - دل نیست که از غمت در او دردی نیست
دل نیست که از غمت در او دردی نیست حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۷۴۳ - شمع را شعله، مسلسل ز دل آید بیرون
شمع را شعله، مسلسل ز دل آید بیرون بابافغانی : غزلیات
شماره ۴۸۵ - ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو
ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۴۱۱ - از دست رود خامه چو نام تو نویسند
از دست رود خامه چو نام تو نویسند مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۱۳ - یار در آخر زمان، کرد طرب سازیی
یارْ در آخِر زمان، کرد طَرَب سازیی صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۶۶۵ - نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی
نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۵۴ - طالع ما عیش را غم می کند
طالع ما عیش را غم می کند عطار نیشابوری : باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
شماره ۳ - تا هستی تو نصیب میخواهد جست
تا هستی تو نصیب میخواهد جست ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۶۶۴ - تا نگذری از جمع به فردی نرسی
تا نگذری از جمع به فردی نرسی فضولی : مقطعات
شماره ۳۳ - در مقامی گر شود جان عزیزت منزجر
در مقامی گر شود جان عزیزت منزجر صفای اصفهانی : مثنوی
بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم
بنام انکه ذات اوست پیدا واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۳۸ - از دامن خود گرد جهان زود بر افشان
از دامن خود گرد جهان زود بر افشان ملک‌الشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۹۵
شرم و ننگ بدرا، روان خویش به دوزخ مسپار. اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
چه عصر است این که دین فریادی اوست
چه عصر است این که دین فریادی اوست