خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و تأثیرات سحرآمیز او بر شاعر می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، مانند چراغ ترکستان، لالستان، سرو، و ماه، به توصیف چهره، مو، قد، و رفتار معشوق پرداخته و احساسات خود را بیان می‌کند.

این شعر حاوی مضامین عاشقانه و استفاده از استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم و اصطلاحات ادبی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

مشاهده کامل

شمارهٔ ۱۹۰ - تغزل

گه فریضهٔ شام آن چراغ ترکستان
کنار من ز رخ خویش کرد لالستان ۱

پی شکار دل و جان به غمزه و ابرو
کهی گشاده کمین وگهی گشوده کمان ۲

به چرخ‌، برجیس از ماه روی او خیره
به‌باغ‌، نرگس در چشم‌مست اوحیران ۳

به‌زیر لعل لب اندر دو رشته دندانش
چنان دورشتهٔ لولو به حقه مرجان ۴

به زلف خم شده‌، دامی ولیک دام بلا
به‌ قد برشده‌، سروی ولیک سروروان ۵

کسان به‌ترکستانش دهند نسبت و من
برآن سرم که کشم‌قبله سوی ترکستان ۶

سخنش‌چیست‌عیان‌ودهانش‌چیست‌خبر
کمرش چیست‌یقین ومیانش‌چیست گمان ۷

اگر سخن نسراید، پدید نیست دهن
وگرکمر نگشاید، پدید نیست میان ۸

دو چشم سحرنمایش به‌ غمزه‌ غارت‌ دل
دولعل روح‌فزایش به‌خنده راحت جان ۹

ز آب وتابش بی‌آب‌، لاله ونسرین
ز زلف وخطش بی‌تاب‌، سنبل وریحان ۱۰

زتیره زلفش‌، روشن رخش چنان تابید
که ماه در شب میلاد حجهٔ یزدان ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۸۹ - اندرز به حاکم قوچان
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۹۱ - لوح عبرت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.