حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۶۲ - و له ایضا
ساقی! بیار باده و مطرب بساز ساز
عبدالقادر گیلانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲ - شب وصل حبیب
آن که آتش افکند درخلق جانان من است
کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۱۸۱ - دل که لبریز الم شد ز نوا می افتد
دل که لبریز الم شد ز نوا می افتد
انوری : رباعیات
رباعی ۹۸ - ای روزی خصم پیش خورد حشمت
ای روزی خصم پیش خورد حشمت
صامت بروجردی : کتاب الروایات و المصائب
شمارهٔ ۹ - فروختن برادران، حضرت یوسف را به غلامی
کشت چون از کید اخوان در بدر
رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره‏
۴۰ - النوبة الاولى: قوله تعالى: یَسْئَلُونَکَ ترا مى‏پرسند عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ از مى و قما
قوله تعالى: یَسْئَلُونَکَ ترا مى‏پرسند عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ از مى و قمار قُلْ بگوى فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ در مى و قمار بزه بزرگ است وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ و مردمان را در آن منفعتهاست، وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما اما بزه‏مندى آن مهتر است از منفعت آن، وَ یَسْئَلُونَکَ و ترا مى‏پرسند ما ذا یُنْفِقُونَ که چند نفقه کنیم قُلِ الْعَفْوَ بگوى آنچه بسر آید از شما و ازیشان که داشت ایشان واجب است بر شما، کَذلِکَ چنین هن یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ پیدا میکند خداى شما را سخنان خویش، و نشانهاى مهربانى خویش.
منوچهری دامغانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۲۵ - در وصف بهار و مدح خواجه طاهر
باد نوروزی همی در بوستان سامر شود
خاقانی : قصاید
شمارهٔ ۶۴ - در ستایش ابو المظفر اخستان شروان شاه
صبح خیزان کاستین بر آسمان افشانده‌اند
نظامی گنجوی : مخزن الاسرار
بخش ۱۳ - گفتار در فضیلت سخن
جنبش اول که قلم برگفت
ادیب الممالک : در تقریظ شاهنامه و مثنویات و قطعات دیگر
شمارهٔ ۲۲ - تمثیل
یکی دختری داشت در کار مرگ
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۰ - سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را
سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را
نشاط اصفهانی : غزلیات
شماره ۷۰ - نوبت خرمی بستان است
نوبت خرمی بستان است
نسیمی : غزلیات
شماره ۳۰ - ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش است
ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش است
مجیرالدین بیلقانی : قطعات
شماره ۸۲ - بلند بختا با بختیان همت تو
بلند بختا با بختیان همت تو
رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره‏
۳۳ - النوبة الاولى: قوله تعالى: وَ إِذا سَأَلَکَ و چون پرسند ترا عِبادِی عَنِّی رهیکان من از من فَإِ
قوله تعالى: وَ إِذا سَأَلَکَ و چون پرسند ترا عِبادِی عَنِّی رهیکان من از من فَإِنِّی قَرِیبٌ من نزدیک ام، أُجِیبُ پاسخ میکنم دَعْوَةَ الدَّاعِ خواندن خواننده را. «اذا دعانی» هر گه که مرا خواند، فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی ایدون بادا که پاسخ کنند رهیکان من چون ایشان را فرمایم، وَ لْیُؤْمِنُوا بِی و بمن بگروند چون ایشان را خوانم. لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ (۱۸۶) تا بر راستى و راه راست بمانند.
شاطرعباس صبوحی : غزلیات
تلخ و شیرین
گر ز درم آن مه دو هفته درآید
مولوی : رباعیات
رباعی ۹۸۰ - چون روبه من شدی تو از شیر مترس
چون روبه من شدی تو از شیر مترس
انوری : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۱ - در مدح صدر کمال‌الدین عارض
ای عاقلهٔ چرخ به نام تو مباهی
اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شماره ۳۷ - دردی است در این دلم که درمانش نیست
دردی است در این دلم که درمانش نیست
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۲۵ - آخر غبار خط تو گرد کساد شد
آخر غبار خط تو گرد کساد شد