تلخ و شیرین

گر ز درم آن مه دو هفته درآید
بخت جوان، وقت پیریم به سر آید ۱

گر بر غلمان برند صفحهٔ رویش
حور بهشتی چو دیو در نظر آید ۲

پای اگر می‌نهی، به دیدهٔ من نه
سرو خوش است از کنار جوی برآید ۳

تلخ مگو، رخ ترش مکن که از آن لب
هر چه بگویی تو تلخ، چون شکر آید ۴

در سفر عشق نیست غیر خطر هیچ
خوش بودم هر چه زین سفر بسر آید ۵

میکشی‌ام گه به سوی کعبه و گه دیر
چند صبوحی پَسِ تو دربدر آید؟ ۶