کمال‌الدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۶۴ - اگر دلدار من روزی، نقاب از رخ بر اندازد
اگر دلدار من روزی، نقاب از رخ بر اندازد
عارف قزوینی : تصنیفها
شمارهٔ ۴ - نکنم اگر چاره
نکنم اگر چاره دل هر جائی را
مولوی : رباعیات
رباعی ۷۱۹ - روزیکه مرا عشق تو دیوانه کند
روزیکه مرا عشق تو دیوانه کند
ملا احمد نراقی : باب چهارم
اصلاح میان مردم و فضل و ثواب آن
و ضد این صفت، که اصلاح میان مردمان بوده باشد از معالی صفات و فضایل ملکات است و علامت شرافت نفس و طهارت ذات است و به این سبب، ثواب بسیار، و فضیلت بی شمار به ازای آن در احادیث و اخبار رسیده است.
انوری : رباعیات
رباعی ۱۱۶ - بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد
بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد
حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۷۰۲ - ز دست مدعیان یک زمانکی شبِ دوش
ز دست مدعیان یک زمانکی شبِ دوش
انوری : رباعیات
رباعی ۱۹۰ - با دل گفتم که عشق چون روی نمود
با دل گفتم که عشق چون روی نمود
اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۴ - زان شب که نهاد روی بر بالش ما
زان شب که نهاد روی بر بالش ما
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۷۸۸ - نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجاز
نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجاز
فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۲ - صلای می‌زنم امروز مه‌وش خود را
صلای می‌زنم امروز مه‌وش خود را
عطار نیشابوری : باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
شماره ۴۳ - گل خندان شد ز گریهٔ ابر بهار
گل خندان شد ز گریهٔ ابر بهار
سوزنی سمرقندی : قطعات
شمارهٔ ۳۰ - نجم کلاهدوز
غلام طلعت نجم کلاهدوز منم
مسعود سعد سلمان : قصاید
شمارهٔ ۱۲۸ - مدح عمدة الملک رشیدالدین
روی ها را نگار کرده رسید
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۲۰ - غم با لطف تو شادمانی گردد
غم با لطف تو شادمانی گردد
حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۳۷۳ - جانا دلی چه سوزی کان هست جای گاهت
جانا دلی چه سوزی کان هست جای گاهت
سنایی غزنوی : الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان
یمدح السلطان الاعظم مالک رقاب الامم سلطان سلاطین العالم یمین‌الدّولة و امین‌الملّة کهف‌الاسلام والمسلمین ابا الحارث بهرامشاه‌بن مسعود نوّراللّٰه مضجعه
ای سنایی به گرد رضوان پوی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۲۵۵ - شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم
شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم
شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۵۲۸ - عشق ما را سوی دریا می کشد
عشق ما را سوی دریا می کشد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۸۲ - چون لاله آتشین درین تیره مغاک
چون لاله آتشین درین تیره مغاک
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۲ - ز اندیشه بد گوست، کرم های لئیمان
ز اندیشه بد گوست، کرم های لئیمان