اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۹ - ای شاهبازکبریا زین ظلمت آباد هوا
ای شاهبازکبریا زین ظلمت آباد هوا
قاسم انوار : غزلیات
شماره ۱۲۸ - مرا پیوند او پیوند جانست
مرا پیوند او پیوند جانست
عطار نیشابوری : بخش پنجم
(۸) سؤال مرد درویش از جعفر صادق
مگر پرسید آن درویش حالی
اهلی شیرازی : معمیات
بخش ۵۳ - کریم مراد
کرام کریم و مرید مراد
صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۸۴ - الحکمه
بود خود حکمت معلوم لایق
سعیدا : غزلیات
شماره ۳۴۱ - نه جانان کشته اش را از پی نظاره می آید
نه جانان کشته اش را از پی نظاره می آید
عطار نیشابوری : بیان الارشاد
در شرح نفس فرماید
نباید بود ازو غافل زمانی
انوری : رباعیات
رباعی ۱۱۵ - هر تیره شبی که ره به روزی نبرد
هر تیره شبی که ره به روزی نبرد
خاقانی : قصاید
شمارهٔ ۹۲ - این قصیدهٔ را در زمان کودکی در ستایش فخر الدین منوچهر بن فریدون شروان شاه سروده است
صفتی است حسن او را که به وهم در نیاید
حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۲۱۹ - ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده
ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده
فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۳۶ - ما و من برلب مرغان چمن بسیارست
ما و من برلب مرغان چمن بسیارست
فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۹ - نه زلفست آن که دلها را کمندست
نه زلفست آن که دلها را کمندست
حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۲۱۶ - ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه
ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه
حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۲۰۰ - یارب مه تابان من یا نور ربانی است این
یارب مه تابان من یا نور ربانی است این
ملا هادی سبزواری : غزلیات
غزل ۱۴۲ - راه خواهی رخت بر دریا فکن
راه خواهی رخت بر دریا فکن
خواجه عبدالله انصاری : مناجات نامه
مناجات ۱۴۹ - الهی چه خوش روزگاری است روزگار دوستان تو با تو، چه خوش بازاری است بازار عارفان د
الهی چه خوش روزگاری است روزگار دوستان تو با تو، چه خوش بازاری است بازار عارفان در کار تو، چه آتشین است نَفسهای ایشان در یاد تو، چه خوش دردی است دَرد مشتاقان در سُوز شوق و مهر تو، چه زیباست گفت و گوی ایشان در نام نشان تو.
اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۵۵ - نوروز شد که گردد باغ از سمن لبالب
نوروز شد که گردد باغ از سمن لبالب
اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۸۴۸ - هشیاریم گلی ز گلستان بیخودی
هشیاریم گلی ز گلستان بیخودی
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۳۱۱ - نمی شود سخن راست در دهان پنهان
نمی شود سخن راست در دهان پنهان
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۶۸۷ - دل رمیده به امید این جهان مگذار
دل رمیده به امید این جهان مگذار