سعیدا : غزلیات
شماره ۵۵۵ - نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهسته
نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهسته
سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۵۸ - رویت گل سرسبد لاله زارها
رویت گل سرسبد لاله زارها
سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۲۰۱ - دلا ز دام صفیری به گلستان بفرست
دلا ز دام صفیری به گلستان بفرست
خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۳۲ - آب آتش می برد خورشید شب‌پوش شما
آب آتش می برد خورشید شب‌پوش شما
ملا احمد نراقی : باب دوم
فصل دوم - لذات و ألم قوای چهارگانه
چون شناختی که آدمی را چهار قوه است که حکم سرهنگان دارند نظریه عقلیه، وهمیه خیالیه، سبعیه غضبیه، و بهیمیه شهویه.
رشیدالدین وطواط : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - در مدح صدرالدین علی وزیر
تا کی کند حوادث گیتی مرا طلب ؟
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۷۷۲ - از سرشک گرم زرین است مژگانم هنوز
از سرشک گرم زرین است مژگانم هنوز
نهج البلاغه : حکمت ها
پرهیز از کینه توزی
وَ قَالَ عليه‌السلام اُحْصُدِ اَلشَّرَّ مِنْ صَدْرِ غَيْرِكَ بِقَلْعِهِ مِنْ صَدْرِكَ
سید حسن غزنوی : مقطعات
شماره ۱۰ - به من سید حسن زین زمانه
به من سید حسن زین زمانه
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۱۸۱ - دلبستگی خلق به عمر گذران چیست؟
دلبستگی خلق به عمر گذران چیست؟
اهلی شیرازی : شمع و پروانه
بخش ۲ - در مناجات
بود یارب که از پروانه ی جود
ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شماره ۱۲۹ - طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد
طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد
مولوی : رباعیات
رباعی ۴۲۴ - می‌گفت یکی پری که او ناپیداست
می‌گفت یکی پری که او ناپیداست
سوزنی سمرقندی : رباعیات
شماره ۱۸ - دیگ سیه انداخته از گوشه بام
دیگ سیه انداخته از گوشه بام
اوحدی مراغه‌ای : منطق‌العشاق
نامهٔ هشتم از زبان معشوق به عاشق
زهی! گرد جهان سر گشته از من
رشیدالدین میبدی : ۱۱- سورة هود - مکیة
۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ایشان که بگرویدند و کردارهاى نیک کردند، وَ أَخْبَتُوا إِلى‏ رَبِّهِمْ و با خداوند خویش آرمیدند و خویشتن را بفروتنى فرا وى دادند، أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِیها خالِدُونَ (۲۳) ایشان آن بهشتیان‏اند که جاویدى جاویدان در آن‏اند.
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۱۴ - نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را
نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را
ناصرخسرو : قصاید
قصیده ۱۳۶ - گر دگرگون بود حالت پارسال
گر دگرگون بود حالت پارسال
ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۸۳ - خرم دل آنک بر صبوحی آموخت
خرم دل آنک بر صبوحی آموخت
سهراب سپهری : آوار آفتاب
ای نزدیک
در نهفته ترین باغ ها ، دستم میوه چید.