سعدی : باب هفتم در عالم تربیت
حکایت - چوانی هنرمند فرزانه بود
چوانی هنرمند فرزانه بود صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۹۴ - خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست
خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۲۰ - در نهی از حرص
سروشی مرا گفت روزی به گوش فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۵ - ندیدم در جهان کامی دریغا
ندیدم در جهان کامی دریغا واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۲۶ - پرید رنگ من، از می چو گشت جانان سرخ
پرید رنگ من، از می چو گشت جانان سرخ صفایی جندقی : رباعیات انابیه
شماره ۱ - یا رب می ملعنت به جامم نکنی
یا رب می ملعنت به جامم نکنی عطار نیشابوری : باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق
شماره ۳۸ - دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم
دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم قرآن کریم : متن و ترجمه
سورة مريم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ سرایندهٔ فرامرزنامه : فرامرزنامه
بخش ۱۵۲ - رسیدن فرامرز به کلان کوه و جنگ با دیوان
چو چندین برآسود گرد دلیر ملک‌الشعرای بهار : کارنامهٔ زندان
حکایت دیوانه‌ای که سنگ به چاه اندخت
کرد دیوانه‌ای به چاه نگاه مولوی : غزلیات
غزل ۱۶۰۹ - چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم
چو یکی ساغَرِ مَردی زِ خُمِ یار بَرآرَم امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۱۱۳ - پرده بگشا ز روی چون مه خویش
پرده بگشا ز روی چون مه خویش اوحدی مراغه‌ای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - وله فی‌طلب الحقایق
این چرخ گرد گرد کواکب نگار چیست؟ فایز دشتی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۲۰ - مرا در پیش راهی پر ز بیم است
مرا در پیش راهی پر ز بیم است اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۱۰۷ - هر لحظه زدست غم به جان آید دل
هر لحظه زدست غم به جان آید دل آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۵۳۷ - بخود پیرایه چون آن سرو سیم اندام میبندد
بخود پیرایه چون آن سرو سیم اندام میبندد اقبال لاهوری : زبور عجم
جهان رنگ و بو پیدا تو میگوئی که راز است این
جهان رنگ و بو پیدا تو میگوئی که راز است این جمال‌الدین عبدالرزاق : غزلیات
شماره ۱۶۶ - سخت آشفته جمال خودی
سخت آشفته جمال خودی اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۶۹۷ - کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته
کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: وَ لَقَدْ خَلَقْناکُمْ شما را بیافریدیم ثُمَّ صَوَّرْناکُمْ آن گه شما را چهرها نگاشتیم ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ آن گه فریشتگان را گفتیم: اسْجُدُوا لِآدَمَ سجود کنید آدم را فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ سجود کردند مگر ابلیس لَمْ یَکُنْ مِنَ السَّاجِدِینَ (۱۱) که وى از سجود کنندگان نبود.
حکایت - چوانی هنرمند فرزانه بود
چوانی هنرمند فرزانه بود صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۹۴ - خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست
خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۲۰ - در نهی از حرص
سروشی مرا گفت روزی به گوش فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۵ - ندیدم در جهان کامی دریغا
ندیدم در جهان کامی دریغا واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۲۶ - پرید رنگ من، از می چو گشت جانان سرخ
پرید رنگ من، از می چو گشت جانان سرخ صفایی جندقی : رباعیات انابیه
شماره ۱ - یا رب می ملعنت به جامم نکنی
یا رب می ملعنت به جامم نکنی عطار نیشابوری : باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق
شماره ۳۸ - دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم
دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم قرآن کریم : متن و ترجمه
سورة مريم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ سرایندهٔ فرامرزنامه : فرامرزنامه
بخش ۱۵۲ - رسیدن فرامرز به کلان کوه و جنگ با دیوان
چو چندین برآسود گرد دلیر ملک‌الشعرای بهار : کارنامهٔ زندان
حکایت دیوانه‌ای که سنگ به چاه اندخت
کرد دیوانه‌ای به چاه نگاه مولوی : غزلیات
غزل ۱۶۰۹ - چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم
چو یکی ساغَرِ مَردی زِ خُمِ یار بَرآرَم امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۱۱۳ - پرده بگشا ز روی چون مه خویش
پرده بگشا ز روی چون مه خویش اوحدی مراغه‌ای : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - وله فی‌طلب الحقایق
این چرخ گرد گرد کواکب نگار چیست؟ فایز دشتی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۲۰ - مرا در پیش راهی پر ز بیم است
مرا در پیش راهی پر ز بیم است اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۱۰۷ - هر لحظه زدست غم به جان آید دل
هر لحظه زدست غم به جان آید دل آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۵۳۷ - بخود پیرایه چون آن سرو سیم اندام میبندد
بخود پیرایه چون آن سرو سیم اندام میبندد اقبال لاهوری : زبور عجم
جهان رنگ و بو پیدا تو میگوئی که راز است این
جهان رنگ و بو پیدا تو میگوئی که راز است این جمال‌الدین عبدالرزاق : غزلیات
شماره ۱۶۶ - سخت آشفته جمال خودی
سخت آشفته جمال خودی اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۶۹۷ - کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته
کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: وَ لَقَدْ خَلَقْناکُمْ شما را بیافریدیم ثُمَّ صَوَّرْناکُمْ آن گه شما را چهرها نگاشتیم ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ آن گه فریشتگان را گفتیم: اسْجُدُوا لِآدَمَ سجود کنید آدم را فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ سجود کردند مگر ابلیس لَمْ یَکُنْ مِنَ السَّاجِدِینَ (۱۱) که وى از سجود کنندگان نبود.