جامی : دفتر اول
بخش ۲۰ - اشارت به آنکه در ترکیب و ترتیب حروف کلمه طیبه اشعاری هست به ستر توحید که مفهوم و مضمون آنست
نیست لا اله الا الله ازرقی هروی : رباعیات
شماره ۳ - دی با رهی ، ای رنگ گل و بوی گلاب
دی با رهی ، ای رنگ گل و بوی گلاب فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۳۷ - هر کس که چو من سری به دردش دارد
هر کس که چو من سری به دردش دارد عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۲۱۸ - هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم
هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم اسدی توسی : گرشاسپنامه
در مذهب فلاسفه گوید
جدا فیلسوفند دیگر گروه فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۱۰ - راه حق را مرد باید مرد کو
راه حق را مرد باید مرد کو ایرانشان : کوشنامه
بخش ۲۷۳ - بازگشت به مغرب و کشتن قراطوس
چو آمد به دشت اریله فرود شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۰۴۹ - در همه آینه یکی نگرم
در همه آینه یکی نگرم جیحون یزدی : مسمطات
شمارهٔ ۲۵ - وله
از بیم آصف ای تتری ترک نوشخند میرزا قلی میلی مشهدی : متفرقات
شمارهٔ ۲۶ - از قصیدهای در مدح جلال الدّین اکبر
چه احتیاج سوال است خلق عهد ترا جویای تبریزی : مناقب
شمارهٔ ۵ - در نعت امام علی ابن ابی طالب (ع)
در بلند و پست دنیای اسیر انقلاب سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۵۵ - ایا به حسن چو شیرین به ملک چون پرویز
ایا به حسن چو شیرین به ملک چون پرویز رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۸۰ - شرف عراقی قُدِّسَ سِرُّه
شیخ ابوعلی نام داشته، ملقب به قلندر بوده. از کُمَّلمین اهل سلوک و طریقت و واصلین مقام حقیقت و از معاصرین شیخ شمس الدین تبریزی و مولوی معنوی بوده. سالها با ایشان مصاحبت و معاشرت نموده. اصل آن جناب از ولایات عراق و در کمالات، مشهور آفاق بوده. به هندوستان رفته. گاهی در پانی پت و گاهی در قریهٔ کرنال میآسوده. باری در طریقت، انتساب به سلسلهٔ علیهٔ چشتیه داشته و به سه واسطه به قطب الدین کاکی میرسد. از اولیاء کرام و مجاذیب عظام، سرش پر شور و دلش پرنور. منشرح الصدر و رفیع القدر، عارج معارج ایمان و ناهج مناهج ایقان. عارف لاهوت و واقف مواقف جبروت. سینهاش رشک سینا و دیدهاش به نور توحید بینا. مزارش در آن ولایت مشهور و این چند بیت از آن جناب است: حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۷۵ - گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم
گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم اسدی توسی : گرشاسپنامه
آغاز
سپاس از خدا ایزد رهنمای محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۸۱ - به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی
به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی ادیب الممالک : مفردات
شماره ۳۱ - هنر اکنون به دل خاک طلب باید کرد
هنر اکنون به دل خاک طلب باید کرد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۲۶ - مرا بس بود روز دیوان عام
مرا بس بود روز دیوان عام اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۱۴۰ - الصفا
تا تعبیهٔ عشق مصفّا نشود رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۸۵ - تا کی ای زیبا صنم تا چند ای حوری نژاد
تا کی ای زیبا صنم تا چند ای حوری نژاد
بخش ۲۰ - اشارت به آنکه در ترکیب و ترتیب حروف کلمه طیبه اشعاری هست به ستر توحید که مفهوم و مضمون آنست
نیست لا اله الا الله ازرقی هروی : رباعیات
شماره ۳ - دی با رهی ، ای رنگ گل و بوی گلاب
دی با رهی ، ای رنگ گل و بوی گلاب فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۳۷ - هر کس که چو من سری به دردش دارد
هر کس که چو من سری به دردش دارد عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۲۱۸ - هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم
هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم اسدی توسی : گرشاسپنامه
در مذهب فلاسفه گوید
جدا فیلسوفند دیگر گروه فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۱۰ - راه حق را مرد باید مرد کو
راه حق را مرد باید مرد کو ایرانشان : کوشنامه
بخش ۲۷۳ - بازگشت به مغرب و کشتن قراطوس
چو آمد به دشت اریله فرود شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۰۴۹ - در همه آینه یکی نگرم
در همه آینه یکی نگرم جیحون یزدی : مسمطات
شمارهٔ ۲۵ - وله
از بیم آصف ای تتری ترک نوشخند میرزا قلی میلی مشهدی : متفرقات
شمارهٔ ۲۶ - از قصیدهای در مدح جلال الدّین اکبر
چه احتیاج سوال است خلق عهد ترا جویای تبریزی : مناقب
شمارهٔ ۵ - در نعت امام علی ابن ابی طالب (ع)
در بلند و پست دنیای اسیر انقلاب سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۵۵ - ایا به حسن چو شیرین به ملک چون پرویز
ایا به حسن چو شیرین به ملک چون پرویز رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۸۰ - شرف عراقی قُدِّسَ سِرُّه
شیخ ابوعلی نام داشته، ملقب به قلندر بوده. از کُمَّلمین اهل سلوک و طریقت و واصلین مقام حقیقت و از معاصرین شیخ شمس الدین تبریزی و مولوی معنوی بوده. سالها با ایشان مصاحبت و معاشرت نموده. اصل آن جناب از ولایات عراق و در کمالات، مشهور آفاق بوده. به هندوستان رفته. گاهی در پانی پت و گاهی در قریهٔ کرنال میآسوده. باری در طریقت، انتساب به سلسلهٔ علیهٔ چشتیه داشته و به سه واسطه به قطب الدین کاکی میرسد. از اولیاء کرام و مجاذیب عظام، سرش پر شور و دلش پرنور. منشرح الصدر و رفیع القدر، عارج معارج ایمان و ناهج مناهج ایقان. عارف لاهوت و واقف مواقف جبروت. سینهاش رشک سینا و دیدهاش به نور توحید بینا. مزارش در آن ولایت مشهور و این چند بیت از آن جناب است: حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۷۵ - گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم
گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم اسدی توسی : گرشاسپنامه
آغاز
سپاس از خدا ایزد رهنمای محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۸۱ - به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی
به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی ادیب الممالک : مفردات
شماره ۳۱ - هنر اکنون به دل خاک طلب باید کرد
هنر اکنون به دل خاک طلب باید کرد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۲۶ - مرا بس بود روز دیوان عام
مرا بس بود روز دیوان عام اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۱۴۰ - الصفا
تا تعبیهٔ عشق مصفّا نشود رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۸۵ - تا کی ای زیبا صنم تا چند ای حوری نژاد
تا کی ای زیبا صنم تا چند ای حوری نژاد
