شیخ ابوعلی، معروف به قلندر، از عارفان و صوفیان سلسله چشتیه بود که با شیخ شمس‌الدین تبریزی و مولوی معاصر و همنشین بوده است. او در عراق متولد شد و بعدها به هندوستان مهاجرت کرد. وی به مقامات معنوی والایی رسید و اشعاری عرفانی از او به جای مانده که مضامین عشق الهی، رندی و رهایی از قید کفر و ایمان را بیان می‌کنند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اشعاری با مضامین پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین برخی از ابیات مانند «ورنه ای مرد، گردِ عشق مگرد، چون مخنث ز دور وه وه زن» ممکن است نیاز به توضیح و تفسیر داشته باشند.
بخش ۸۰ - شرف عراقی قُدِّسَ سِرُّه
ره سلامت و رندی بود نشیب و فراز
تو پای شوق نداری به کوی دوست متاز ۲
٭٭٭ ۳
هر مشقت که آیدت در عشق
سر بنه وز سرور خه خه زن ۴
ورنه ای مرد، گردِ عشق مگرد
چون مخنث ز دور وه وه زن ۵
٭٭٭ ۶
چو من هرکس ازین می خورد جامی
نمی‌داند حلالی از حرامی ۷
ز ننگ کفر و ایمان درگذشتم
نهادم خوش برون از هردو گامی ۸
٭٭٭ ۹
گر عشق نبودی و غم عشق نبودی
چندین سخن نغز که گفتی و شنودی ۱۰
ور باد نبودی که سرِ زلف ربودی
رخسارهٔ معشوق به عاشق که نمودی ۱۱
وله رباعی ۱۲
آوازهٔ عشق ما به هر خانه رسید
دود دل ما به خویش و بیگانه رسید ۱۳
از درد غم عشق به هرجا که رویم
گویند ز ره دور که دیوانه رسید ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
