غُلامَم خواجه را آزاد کردم
مَنَم کُاسْتاد را اُستاد کردم
مَنَم آن جانْ که دی زادم زِ عالَم
جهانِ کُهنه را بُنیاد کردم
مَنَم مومی که دَعویِّ من این است
که من پولاد را پولاد کردم
بَسی‌‌ بی‌دیده را سُرمه کَشیدم
بَسی‌‌ بی‌عقل را اُستاد کردم
مَنَم ابرِ سِیَه اَنْدَر شبِ غَم
که روزِ عید را دِلْشاد کردم
عَجَب خاکَم که من از آتشِ عشق
دِماغِ چَرخ را پُرباد کردم
زِ شادی دوش آن سُلطان نَخُفته‌‌‌‌ست
که من بَنده مَر او را یاد کردم
مَلامَت نیست چون مَستم تو کردی
اگر من فاشَم و بیداد کردم
خَمُش کُن کایِنِه زَنگار گیرد
چو بر وِیْ دَم زدم فریاد کردم

حَسودان را زِ غمْ آزاد کردم
دلِ گَلِّه‌یْ خَران را شاد کردم
به بیدادان بِدادم داد پنهان
ولی در حَقِّ خود بیداد کردم
چو از صَبرم همه فریاد کردند
چُنان باشد که من فریاد کردم
مرا اُستادْ صبر است و ازین رو
خِلافِ مَذهبِ اُستاد کردم
جهانی که نشُد آباد هرگز
به ویران کَردَنَش آباد کردم
دَرین تیزابْ که چون بَرگِ کاه است
به مُشتی گِلْ دَرو بُنیاد کردم
فراموشم مَکُن یا رَب زِ رِحْمَت
اگر غیرِ تو را من یاد کردم

یکی مُطرب‌‌‌ همی‌خواهم دَرین دَم
که نَشْناسَد زِ مَستی زیر از بَم
حَریفی نیز خواهم غَم گُساری
زِ‌‌ بی‌خویشی نَدانَد شادی از غم
همه اَجْزایِ او مَستی گرفته
مُبَدَّل گشته از اولادِ آدم
مُسلمانی مُنَوَّر گشته از وِیْ
مُسَلَّم گشته از هستی مُسَلَّم
چو با نُه کَس بیاید بِشْمُری دَهْ
دَهِ تو نُه بُوَد از دَهْ یکی کم
خدایا نوبَتیّ مَست بفْرست
که ما از میْ دُهُل کردیم اِشْکَم
دُهُل کوبان بُرون آییم از خویش
که ما را عَزمِ ساقی شُد مُصَمَّم
دُهُل زَن گَر نباشد عیدْ عید است
جهانْ پُرعید شُد وَاللّهُ اَعْلَم
پَراکنده بخواهم گفت امروز
چه گوید مَردِ دَرهَم جُز که دَرهَم؟
مَگَر ساقی بِبَندابَد دَهانَم
ازان جام و از آن رَطْلِ دَمادَم
مُرادم کیست زین‌ها؟ شَمسِ تبریز
اَزیرا شَمس آمد جانِ عالَم

همیشه من چُنین مَجنون نبودم
زِ عقل و عافِیَتْ بیرون نبودم
چو تو عاقل بُدَم من نیز روزی
چُنین دیوانه و مَفْتون نبودم
مِثالِ دِلْبَرانْ صَیّاد بودم
مِثالِ دلْ میانِ خون نبودم
دَرین بودم که این چون است و آن چون
چُنین حیرانِ آن‌‌ بی‌چون نبودم
تو باری عاقلی بنشین بیندیش
کز اول بوده‌‌‌‌اَم اکنون نبودم
هَمی جُستم فُزونی بر همه کَس
چو صیدِ عشقْ روزاَفْزون نبودم
چو دود از حِرصْ بالا می‌دَویدم
به مَعنی جُز سویِ هامون نبودم
چو گنج از خاکْ بیرون اوفتادم
که گنجی بودم و قارون نبودم

اَیا یاری که در تو ناپَدیدم
تو را شکلِ عَجَب در خواب دیدم
چو خاتونانِ مصر از عشقِ یوسُف
تُرَنج و دستْ‌‌ بی‌خود می‌بُریدم
کجا آن مَه؟ کجا آن چَشمِ دوشین؟
کجا آن گوشْ کان‌‌ها می‌شنیدم؟
نه تو پیدا نه من پیدا نه آن دَم
نه آن دندانْ که لَب را می‌گَزیدم
مَنَم اَنْبارِ آکنده زِ سودا
کَزان خَرمَن همه سودا کَشیدم
تو آرامِ دلِ سوداییانی
تو ذَاالْنّون و جُنَید و بایَزیدم

سَفر کردم به هر شهری دَویدم
به لُطف و حُسنِ تو کَس را ندیدم
ز هِجران و غَریبی بازگشتم
دِگَرباره بدین دولَت رَسیدم
زِ باغِ رویِ تو تا دور گشتم
نه گُل دیدم نه یک میوه بِچیدم
به بَدبختی چو دور افتادم از تو
زِ هر بَدبَختْ صد زَحْمَت کَشیدم
چه گویم؟ مُرده بودم‌‌ بی‌تو مُطْلَق
خدا از نو دِگَربار آفریدم
عَجَب گویی مَنَم رویِ تو دیده؟
مَنَم گویی که آوازَت شنیدم؟
بِهِل تا دست و پایَت را بِبوسَم
بِدِه عیدانه کاِمْروز است عیدم
تو را ای یوسُفِ مصر اَرْمغانی
چُنین آیینه روشن خَریدم

سَفَر کردم به هر شهری دَویدم
چو شهرِ عشقْ منْ شهری ندیدم
ندانستم زِ اوَّلْ قَدْرِ آن شهر
زِ نادانی بَسی غُربَت کَشیدم
رَها کردم چُنان شِکَّرسِتانی
چو حیوانْ هر گیاهی می‌چَریدم
پیاز و گَنْدنا چون قومِ موسی
چرا بر مَنّ و سَلْوی بَرگُزیدم؟
به غیرِ عشق آوازِ دُهُل بود
هر آوازی که در عالَمْ شنیدم
از آن بانگِ دُهُل از عالَم کُل
بدین دنیای فانی اوفْتیدم
میانِ جان‌‌ها جانِ مُجَرَّد
چو دل‌‌ بی‌پَرّ و‌‌ بی‌پا می‌پَریدم
از آن باده که لُطف و خنده بَخْشَد
چو گُل‌‌ بی‌حَلْق و‌‌ بی‌لَب می‌چَشیدم
نِدا آمد زِ عشقْ ای جان سَفَر کُن
که من مِحْنَت سَرایی آفریدم
بَسی گفتم که من آن جا نخواهم
بَسی نالیدم و جامه دَریدم
چُنانْک اکنون زِ رفتن می‌گُریزم
از آن جا آمدن هم می‌رَمیدم
بِگُفت ای جان بُرو هر جا که باشی
که من نزدیکْ چون حَبْلُ الْوَریدم
فُسون کرد و مرا بَسْ عشوه‌‌ها داد
فُسون و عشوه او را خَریدم
فُسونِ او جهان را بَرجَهانَد
کِه باشم من؟ که من خود ناپَدیدم
زِ راهَم بُرد وان گاهَم به رَه کرد
گَر از رَهْ می‌نَرَفتم می‌رَهیدم
بگویم چون رَسی آن جا وَلیکِن
قَلَم بِشْکَست چون این جا رَسیدم

اگر عشقَت به جایِ جان ندارم
به زُلفِ کافِرَتْ ایمان ندارم
چو گفتی نَنگ می‌داری زِ عشقَم
غَمِ عشقِ تو را پنهان ندارم
تو می‌گفتی مَکُن در من نگاهی
که من خون‌‌ها کُنم تاوان ندارم
منِ سَرگشته چون فرمان نَبُردم
از آن بر نیک و بَد فرمان ندارم
چو هر کَس لُطف می‌یابَند از تو
منِ بیچاره آخِر جان ندارم؟

بیا ای آن کِه بُردی تو قَرارم
دَرآ چون تَنگِ شِکَّر در کِنارم
دلِ سنگینِ خود را بر دِلَم نِهْ
نمی بینی که از غَمْ سنگسارم
بیا نزدیک و بر رویَم نَظَر کُن
نشانی‌‌ها نِگَر کَزْ عشق دارم
بِسوزم پرده هفت آسْمان را
اگر از سوزِ دلْ دودی بَرآرَم
خزان گَر باغ و بُستان را بِسوزد
بِخَنداند جهان را نوبَهارم
جهان گوید که بازآ ای بهاران
که از ظُلْمِ خزانْ صد داغ دارم
بِگَردان ساقیا جامِ خَزانی
که از عشقِ بهار اَنْدَر خُمارم
بِدِه چیزی که پنهان است چون جان
به جانِ تو مَدهِ بیش اِنْتِظارم

گَهی دَر گیرم و گَهْ بام گیرم
چو بینَم رویِ تو آرام گیرم
زَبونِ خاص و عامَم در فِراقَت
بیا تا تَرکِ خاص و عام گیرم
دِلَم از غَمْ گریبان می‌دَرانَد
که کِی دامانِ آن خوش نام گیرم؟
نگیرم عیش و عِشَرت تا نیاید
وَگَر گیرم در آن هنگام گیرم
چو زُلف اَنْدازِ من ساقی دَرآیَد
به دستی زُلف و دستی جام گیرم
اگر در خِرقه زاهِد دَرآیَد
شَوَم حاجیّ و راهِ شام گیرم
وَگَر خواهد که من دیوانه باشم
شَوَم خام و حَریفِ خام گیرم
وَگَر چون مُرغْ اَنْدَر دل بِپَرَّد
شَوَم صَیّاد مُرغانْ دام گیرم
چو گویم شب نَخُسپم او بگوید
که من خواب از نمازِ شام گیرم
وَگَر گویم عِنایَت کُن بگوید
که نی من جنگی‌‌‌‌اَم دُشنام گیرم
مُرادِ خویش بُگْذارم همان دَم
مُرادِ دِلْبَر خودکام گیرم

اگر سَرمَست اگر مَخْمور باشم
مَهِل کَزْ مَجْلِسِ تو دور باشم
رُخَم از قبله جانْ نور گیرد
چو با یادِ تو اَنْدَر گور باشم
قَرارم کِی بُوَد خود در تَکِ گور
چو بر دَمگاهِ نَفْخِ صور باشم؟
صد اَفْسَنْتین و داروهایِ نافِع
تویی جان را چو من رَنْجور باشم
شَوَم شیرین زِ لُطفِ گوهرِ تو
اگر چون بَحْر تَلْخ و شور باشم
اگر غَم هَمچو شبْ عالَم بگیرد
بَرآ ای صبح تا مَنْصور باشم
تویی روز و مَنَم اِسْتاره روز
عَجَب نَبْوَد اگر مَشْهور باشم
به من شادند جُمله‌یْ روزجویان
چو پیش آهنگِ چونْ تو نور باشم
مرا مَخْمور می‌داری نه از بُخْل
ولی تا ساکِن و مَسْتور باشم
بدان مَسْتور می‌داری چو حوتَم
که تا از عَقربَتْ مَهْجور باشم
چه غم دارم زِ نیشِ عَقرب ای ماه؟
چو غَرقِ شَهْد چون زنبور باشم
خَمُش کردم وَلیکِن عشق خواهد
که پیشِ زَخْمه‌‌‌‌اش طُنْبور باشم

خداوندا مَدِه آن یار را غم
مَبادا قامَتِ آن سَرو را خَم
تو می‌دانی که جانِ باغِ ما اوست
مَبادا سَروِ جانْ از باغِ ما کَم
همیشه تازه و سَرسَبز دارَش
بر او اَفْشانْ کَرامَت‌‌ها دَمادَم
مُعَظَّم دارَش اَنْدَر دین و دنیا
به حَقِّ حُرمَتِ اسمایِ اَعْظَم
وجودش در بَنی آدم غَریب است
بِدو صد فَخْر دارد جانِ آدم
مُخَلَّد دار او را هَمچو جَنَّت
که او جَنّات ِجَنّات است مُبْهَم
زِ رنج اَنْدَرون و رنجِ بیرون
مُعافَش دار یا رَبّ و مُسَلَّم
جهانْ شاد است وز او صد شُکر دارد
که عیسی شُکرها دارد زِ مَریَم
دُعاهایی که آن در لب نیاید
که بر اَجْزایِ روح است آن مُقَسَّم
مُجاب و مُسْتجابَش کُن پِیِ او
که تو داناتَری وَاللّهُ اَعْلَم

چه نزدیک است جانِ تو به جانَم
که هر چیزی که اندیشی بدانَم
ازین نزدیک تَر دارم نشانی
بیا نزدیک و بِنْگَر در نشانم
به درویشی بیا اَنْدَر میانه
مَکُن شوخی مگو کَنْدَر میانَم
میانِ خانه‌اَت هَمچون سُتونَم
زِ بامَت سَرفرو چون ناودانم
مَنَم هَمرازِ تو در حَشْر و در نَشْر
نه چون یارانِ دنیا میزبانَم
میانِ بَزمِ تو گَردان چو خَمْرم
گَهِ رَزمِ تو سابِقْ چون سِنانَم
اگر چون بَرقْ مُردن پیشه سازم
چو بَرقِ خوبیِ تو‌‌ بی‌زَبانَم
همیشه سَرخوشَم فرقی نباشد
اگر من جان دَهَم یا جانْ سِتانَم
به تو گَر جان دَهَم باشد تجارت
که بِدْهی بَهرِ جانی صد جهانَم
دَرین خانه هزاران مُرده بیش اَند
تو بِنْشَسته که اینک خان و مانَم
یکی کَفْ خاک گوید زُلف بودم
یکی کَفْ خاک گوید استخوانَم
شَوی حیران و ناگَهْ عشق آید
که پیشَم آ که زنده‌یْ جاودانَم
بِکَش در بَر بَرِ سیمینِ ما را
که از خویشَت همین دَمْ وارَهانَم
خَمُش کُن خُسروا کَم گو زِ شیرین
زِ شیرینی‌‌‌ هَمی‌سوزد دَهانَم

چه نزدیک است جانِ تو به جانم
که هر چیزی که اندیشی بِدانَم
ضَمیرِ هَمدِگَر دانند یاران
نباشم یارِ صادق گَر نَدانَم
چو آبِ صاف باشد یارْ با یار
که بِنْمایَد دَرو عکسِ بَنانَم
اگر چه عامه هم آیینه‌هایند
که بِنْمایَد دَرو سود و زیانَم
وَلیکِن آن به هر دَم تیره گردد
که او را نیست صَیقل‌‌‌های جانَم
ولی آیینه عارف نگردد
اگر خاکِ جهان بر وِیْ فَشانَم
ازین آیینهْ رویِ خود مَگَردان
که می‌گوید که جانَت را اَمانَم
من و گفتِ من آیینه‌‌‌‌ست جان را
بِیابَد حالِ خویشْ اَنْدَر بَیانَم
خَمُش کُن تا به ابرو و به غَمْزه
هزاران ماجَرا بر وِیْ بِخوانَم

مرا گویی کِرایی؟ من چه دانم
چُنین مَجنون چرایی؟ من چه دانم
مرا گویی بِدین زاری که هستی
به عشقَم چون بَرآیی؟ من چه دانم
مَنَم در موجِ دریاهایِ عشقَت
مرا گویی کجایی؟ من چه دانم
مرا گویی به قُربانگاهِ جان‌ها
نمی تَرسی که آیی؟ من چه دانم
مرا گویی اگر کُشته‌یْ خدایی
چه داری از خدایی؟ من چه دانم
مرا گویی چه می‌جویی دِگَر تو
وَرایِ روشنایی؟ من چه دانم
مرا گویی تو را با این قَفَص چیست
اگر مُرغِ هوایی؟ من چه دانم
مَرا راه صَوابی بود گُم شُد
از آن تُرکِ خَطایی من چه دانم
بَلا را از خوشی نَشْناسم ایرا
به غایَت خوش بَلایی من چه دانم
شبی بِرْبود ناگَهْ شَمسِ تبریز
زِ من یکتا دو تایی من چه دانم

من آن ماهَم که اَنْدَر لامَکانَم
مَجو بیرون مرا در عینِ جانَم
تو را هر کَس به سویِ خویش خوانَد
تو را منْ جُز به سویِ تو نَخوانَم
مرا هم تو به هر رَنگی که خوانی
اگر رَنگینْ اگر نَنگینْ نَدانَم
گَهی گویی خِلاف و‌‌ بی‌وَفایی
بلی تا تو چُنینیْ من چُنانَم
به پیشِ کور هیچم من چُنانَم
به پیشِ گوشِ کَر من‌‌ بی‌زَبانَم
گِلابه چند ریزی بر سَرِ چَشم؟
فُروشو چَشمْ از گِل من عِیانَم
لباس و لُقمه‌اَت گِل‌‌‌های رنگین
تو گِل خواری نَشایی میهمانَم
گُل است این گِلْ در او لُطفی‌‌‌‌ست بِنْگَر
چو لُطفِ عارَیت را واسِتانَم
منْ آبِ آب و باغِ باغَمْ ای جان
هزاران اَرْغَوان را اَرْغَوانَم
سُخَن کَشتیّ و مَعنیْ همچو دریا
دَرآ زوتَر که تا کَشتی بِرانَم

بیا کِامْروز بیرون از جهانَم
بیا کِامْروزْ من از خود نَهانَم
گرفتم دَشنه‌یی وَزْ خود بُریدم
نه آنِ خود نه آنِ دیگرانَم
غَلَط کردم نَبُرّیدم من از خود
که این تَدبیرْ‌‌ بی‌من کرد جانَم
نَدانَم کاتَشِ دلْ بر چه سان است
که دیگر شکل می‌سوزد زَبانَم
به صد صورت بِدیدم خویشتن را
به هر صورت‌‌‌ هَمی‌گفتم من آنَم
هَمی گفتم مرا صد صورت آمد؟
و یا صورتْ نِیَم من‌‌ بی‌نشانَم؟
که صورت‌‌‌های دلْ چون میهمانند
که می‌آیند و منْ چون خانه بانَم

مرا پُرسی که چونی؟ بین که چونَم
خَرابَم‌‌ بی‌خودم مَستِ جُنونَم
مرا از کاف و نون آوَرْد در دام
از آن هَیبَتْ دوتا چون کاف و نونَم
پَری زاده مرا دیوانه کرده‌‌‌‌ست
مُسلمانان که می‌داند فُسونَم؟
پَری را چهره‌یی چون اَرْغَوان است
بنالَم کَارْغَوان را اَرْغَنونَم
مَگَر من خانه ماهَمْ چو گَردون؟
که چون گَردونْ ز عشقش‌‌ بی‌سُکونَم
غَلَط گفتم مِزاجِ عشق دارم
زِ دوران و سُکونَت‌‌ها بُرونَم
درونِ خِرقه صدرَنگِ قالَب
خیال بادْشکلِ آبگونَم
چه جایِ باد و آب است ای برادر؟
که هَمچون عقلِ کُلّی ذوفُنونَم
وَلیک آن گَه که جُزو آید به کُلَّش
بِخیزَد تَلِّ مُشکْ از موجِ خونَم
چه داند جُزوْ راهِ کُلِّ خود را؟
مَگَر هم کُل فِرستد رَهنِمونَم
بِکَش ای عشقِ کُلّی جزوِ خود را
که این جا در کَشاکَش‌‌ها زَبونَم
ز هَجْرت می‌کَشم بارِ جهانی
که گویی من جهانی را سُتونَم
به صورتْ کمترم از نیمْ ذَرّه
زِ رویِ عشقْ از عالَم فُزونَم
یکی قطره که هم قطره‌‌‌‌ست و دریا
من این اَشْکال‌‌ها را آزمونَم
نمی گویم من این این گفتِ عشق است
دَرین نُکته من از لایَعْلَمونَم
که این قِصّه‌یْ هزاران سالِگان است
چه دانَم من؟ که من طِفْل از کُنونَم
ولی طِفْلَمْ طُفَیْل آن قَدیم است
که می‌دارد قِرانَش در قُرونَم
سُخَن مَقْلوب می‌گویم که کرده‌‌‌‌ست
جهانِ بازگونه بازگونَم
سُخَن آن گَهْ شِنو از من که بِجْهَد
از این گِرداب‌‌ها جانِ حَرونَم
حَدیثِ آب و گِلْ جُمله شُجون است
چه یک رنگی کُنم؟ چون در شُجونَم
غَلَط گفتم که یک رنگَم چو خورشید
ولی در ابرِ این دنیای دونَم
خَمُش کُن خاکِ آدم را مَشوران
که این جا چون پَری من در کُمونَم

من از عالَم تو را تنها گُزینم
رَوا داری که منْ غمگین نِشینم؟
دلِ من چون قَلَم اَنْدَر کَفِ توست
زِ توست اَرْ شادمان وگَر حَزینَم
به جُز آنچه تو خواهی من چه باشم؟
به جُز آنچه نِمایی من چه بینم؟
گَهْ از من خار رویانی گَهی گُل
گَهی گُل بویَم و گَهْ خارْ چینم
مرا تو چون چُنان داری چُنانم
مرا تو چون چُنین خواهی چُنینَم
دَران خُمّی که دل را رنگْ بَخشی
چه باشم من؟ چه باشد مِهْر و کینَم؟
تو بودی اوَّل و آخِر تو باشی
تو بِهْ کُن آخِرَم از اوَّلینَم
چو تو پنهان شَوی از اهلِ کُفرم
چو تو پیدا شَوی از اهلِ دینَم
به جُز چیزی که دادی منْ چه دارم؟
چه می‌جویی زِ جَیْب و آستینَم؟

وِرا خواهم دِگَر یاری نخواهم
چو گُل را یافتم خاری نخواهم
تو را گَر غیرِ او یار دِگَر هست
بُرو آن جا که منْ باری نخواهم
به جُز دیدارِ او بَختی نَجویَم
به غیرِ کارِ او کاری نخواهم
چو بازانْ ساعِدِ سُلطان گُزیدم
چو کَرکَس بویِ مُرداری نخواهم
میانِ اهلِ دلْ جُز دلْ نگُنجَد
جُزین دِلْدار دِلْداری نخواهم
زِ من جُزوی سِتانَد کُل ببَخشَد
ازین بِهْ روزِ بازاری نخواهم
نه آن جُزوَم که غیرِ کُل بُوَد آن
نخواهم غیر را آری نخواهم