غزل ۱۵۱۱ - بیا ای آن که بردی تو قرارم

بیا ای آن کِه بُردی تو قَرارم
دَرآ چون تَنگِ شِکَّر در کِنارم ۱

دلِ سنگینِ خود را بر دِلَم نِهْ
نمی بینی که از غَمْ سنگسارم ۲

بیا نزدیک و بر رویَم نَظَر کُن
نشانی‌‌ها نِگَر کَزْ عشق دارم ۳

بِسوزم پرده هفت آسْمان را
اگر از سوزِ دلْ دودی بَرآرَم ۴

خزان گَر باغ و بُستان را بِسوزد
بِخَنداند جهان را نوبَهارم ۵

جهان گوید که بازآ ای بهاران
که از ظُلْمِ خزانْ صد داغ دارم ۶

بِگَردان ساقیا جامِ خَزانی
که از عشقِ بهار اَنْدَر خُمارم ۷

بِدِه چیزی که پنهان است چون جان
به جانِ تو مَدهِ بیش اِنْتِظارم ۸