غزل ۱۵۱۴ - خداوندا مده آن یار را غم

خداوندا مَدِه آن یار را غم
مَبادا قامَتِ آن سَرو را خَم ۱

تو می‌دانی که جانِ باغِ ما اوست
مَبادا سَروِ جانْ از باغِ ما کَم ۲

همیشه تازه و سَرسَبز دارَش
بر او اَفْشانْ کَرامَت‌‌ها دَمادَم ۳

مُعَظَّم دارَش اَنْدَر دین و دنیا
به حَقِّ حُرمَتِ اسمایِ اَعْظَم ۴

وجودش در بَنی آدم غَریب است
بِدو صد فَخْر دارد جانِ آدم ۵

مُخَلَّد دار او را هَمچو جَنَّت
که او جَنّات ِجَنّات است مُبْهَم ۶

زِ رنج اَنْدَرون و رنجِ بیرون
مُعافَش دار یا رَبّ و مُسَلَّم ۷

جهانْ شاد است وز او صد شُکر دارد
که عیسی شُکرها دارد زِ مَریَم ۸

دُعاهایی که آن در لب نیاید
که بر اَجْزایِ روح است آن مُقَسَّم ۹

مُجاب و مُسْتجابَش کُن پِیِ او
که تو داناتَری وَاللّهُ اَعْلَم ۱۰