آهوی را کَرد صَیّادی شِکار
اَنْدَر آخُر کَرَدش آن بی‌زینْهار
آخُری را پُر زِ گاوان و خَران
حَبْسِ آهو کرد چون اِسْتَمگَران
آهو از وَحشت به هر سو می‌گُریخت
او به پیشِ آن خَرانْ شب کاه ریخت
از مَجاعَت و اِشْتِها هر گاو و خَر
کاه را می‌خورْد خوش تَر از شِکَر
گاه آهو می‌رَمید از سو به سو
گَهْ زِ دود و گَرْدِ کَهْ می‌تافت رو
هرکِه را با ضِدّ خود بُگْذاشتند
آن عُقوبَت را چو مرگ اِنْگاشتند
تا سُلَیمان گفت که آن هُدهُد اگر
عَجْز را عُذری نگوید مُعْتَبَر
بُکْشَمَش یا خود دَهَم او را عَذاب
یک عَذابِ سختْ بیرون از حِساب
هان کُدام است آن عَذاب؟ ای مُعْتَمَد
در قَفَس بودن به غیرِ جِنْسِ خَود
زین بَدَن اَنْدَر عَذابی ای بَشَر
مُرغِ روحَت بَسته با جِنْسی دِگَر
روحْ بازاست و طَبایِعْ زاغ‌ها
دارد از زاغان و جُغْدانْ داغ‌ها
او بِمانْده در میانْشان زارْزار
هَمچو بوبَکْری به شهرِ سبزوار

شُد مُحمَّد اَلپ اُلُغ خوارَزْمشاه
در قِتالِ سَبزه وارِ پُر پَناه
تَنْگَشان آوَرْد لشکرهایِ او
اِسْپَهَش اُفتاد در قَتلِ عَدو
سَجده آوردند پیشَش کَالْامان
حَلْقه‌مان در گوش کُن وا بَخْش جان
هر خَراج و صِلَّتی که بایَدَت
آن زِ ما هر موسِمی اَفْزایَدَت
جانِ ما آنِ تواست ای شیرخو
پیشِ ما چندی اَمانَت باش گو
گفت نَرْهانید از من جانِ خویش
تا نَیاریدَم ابوبکری به پیش
تا مرا بوبَکْر نام از شهرتان
هَدیه نارید ای رَمیده اُمَّتان
بِدْرَوَمْ تان هَمْچو کِشت ای قَوْمِ دون
نه خَراج اِسْتانَم و نه هم فُسون
بَسْ جَوالِ زَر کَشیدَندَش به راه
کَزْ چُنین شهری ابوبکری مَخواه
کِی بُوَد بوبکر اَنْدَر سَبزوار
یا کُلوخِ خُشکْ اَنْدَر جویبار
رو بِتابید از زَر و گفت ای مُغان
تا نیاریدَم ابوبکر اَرْمَغان
هیچ سودی نیست کودک نیستم
تا به زَرّ و سیمْ حیران بیسْتم
تا نیاری سَجده نَرْهی ای زَبون
گَر بِپِیمایی تو مَسجد را به کون
مُنْهیان اَنگیختند از چَپّ و راست
کَنْدَرین ویرانه بوبَکْری کجاست؟
بَعدِ سه روز و سه شب کِه اشْتافتَند
یک ابوبکری نِزاری یافتند
رَهْ گُذَر بود و بِمانْده از مَرَض
در یکی گوشه‌یْ خَرابه پُر حَرَض
خُفته بود او در یکی کُنجی خراب
چون بِدیدَندَش بِگُفتندَش شِتاب
خیز که سُلطانْ تو را طالِب شُده‌ست
کَزْ تو خواهد شهرِ ما از قَتلْ رَست
گفت اگر پایَم بُدی یا مَقْدَمی
خود به راهِ خود به مَقْصَد رَفتَمی
اَنْدَرین دُشمن‌کَده کِی مانْدَمی؟
سویِ شهرِ دوستان می‌رانْدَمی
تَختهٔ مُرده‌کَشان بِفْراشتند
وان ابوبکرِ مرا برداشتند
سویِ خوارَمْشاهْ حَمّالان کَشان
می‌کَشیدَندَش که تا بینَد نِشان
سبزوار است این جهان و مَردِ حَق
اَنْدَرین جا ضایع است و مُمْتَحَق
هست خوارَمْشاه یَزدانِ جَلیل
دلْ هَمی‌خواهد ازین قَوْمِ رَذیل
گفت لا یَنْظُرْ اِلی تَصْویرِکُم
فَابْتَغوا ذَا الْقَلْبِ فی‌تَدبیرِ کُم
من زِ صاحِب‌ْدل کُنم در تو نَظَر
نه به نَقْشِ سَجده و ایثارِ زَر
تو دِل خود را چو دلْ پِنْداشتی
جُست و جویِ اَهلِ دلْ بُگْذاشتی
دل که گَر هَفْصد چو این هفت آسْمان
اَنْدَرو آید شود یاوه وْ نَهان
این چُنین دلْ ریزه‌ها را دلْ مگو
سَبزوار اَنْدَر ابوبکری مَجو
صاحبِ دلْ آینه‌یْ شش‌رو شود
حَق ازو در شِش جِهَت ناظِر بُوَد
هر کِه اَنْدَر شِش جِهَت دارد مَقَر
نَکْنَدَش بی‌واسطه‌یْ او حَقْ نَظَر
گَر کُند رَد از برایِ او کُند
وَرْ قَبول آرَد هَمو باشد سَنَد
بی‌ازو نَدْهَد کسی را حَقْ نَوال
شَمّه‌یی گفتم من از صاحِبْ‌وِصال
موهِبَت را بر کَفِ دَستَش نَهَد
وَزْ کَفَش آن را به مَرحومان دَهَد
با کَفَش دریایِ کُل را اِتّصال
هست بی‌چون و چگونه وْ بر کَمال
اِتّصالی که نَگُنجَد در کَلام
گُفتَنَش تَکْلیف باشد وَالسَّلام
صد جَوالِ زَر بیاری ای غَنی
حَق بگوید دلْ بیار ای مُنْحَنی
گَر زُ تو راضی‌ست دلْ من راضی‌اَم
وَرْ زِ تو مُعْرِض بُوَد اِعْراضی‌اَم
نَنْگَرَم در تو در آن دل بِنْگَرم
تُحْفه او را آر ای جان بر دَرَم
با تو او چون است هستم من چُنان
زیرِ پایِ مادران باشد جِنان
مادر و بابا و اَصْلِ خَلْقْ اوست
ای خُنُک آن کَس که داند دل زِ پوست
تو بگویی نَکْ دل آوَرْدم به تو
گویَدَت پُرَّست ازین دل‌ها قُتو
آن دلی آوَر که قُطْبِ عالَم اوست
جانِ جانِ جانِ جانِ آدم اوست
از برایِ آن دلِ پُر نور و بِر
هست آن سُلطانِ دل‌ها مُنْتَظِر
تو بِگَردی روزها در سَبزوار
آن چُنان دل را نیابی زِ اعْتِبار
پَس دلِ پَژمُردهٔ پوسیده‌جان
بر سَرِ تَخته نَهی آن سو کَشان
که دل آوَرْدم تو را ای شهریار
بِهْ ازین دلْ نَبْوَد اَنْدَر سَبزوار
گویَدَت این گورْخانه‌ست ای جَری
که دلِ مُرده بِدین جا آوَری؟
رو بیاوَر آن دلی کو شاه‌خوست
که اَمانِ سَبزوارِ کَوْن ازوست
گویی آن دلْ زین جهان پنهان بُوَد
زان که ظُلْمَت با ضیا ضِدّان بُوَد
دُشمنیّ آن دل از روزِ اَلَست
سَبزوارِ طَبْع را میراثی است
زان که او بازاست و دنیا شهرِ زاغ
دیدنِ ناجِنْس بر ناجِنْسْ داغ
وَرْ کُند نَرمی نِفاقی می‌کُند
زِاسْتِمالَت اِرْتفاقی می‌کُند
می‌کُند آری نه از بَهْرِ نیاز
تا که ناصِحْ کَم کُند نُصْحِ دراز
زان که این زاغِ خَسِ مُردارجو
صد هزاران مَکْر دارد تو به تو
گر پَذیرَند آن نِفاقَش را رَهید
شُد نِفاقَش عینِ صِدْقِ مُسْتَفید
زان که آن صاحِبْ دلِ با کَرّ و فَر
هست در بازارِ ما مَعْیوب‌خَر
صاحِبِ دل جو اگر بی‌جان نه‌یی
جِنْسِ دل شو گَر ضِدِ سُلْطان نه‌ یی
آن کِه زَرْقِ او خوش آید مَر تورا
آن وَلیّ توست نه خاصِ خدا
هر کِه او بر خو و بر طُبْعِ تو زیست
پیشِ طَبْعِ تو وَلیّ است و نَبی‌ست
رو هوا بُگْذار تا بویَت شود
وان مَشامِ خوشْ عَبَرجویَت شود
از هوارانی دِماغَت فاسِد است
مُشک و عَنْبَر پیشِ مَغزَت کاسِد است
حَد ندارد این سُخَن و آهویِ ما
می‌گُریزد اَنْدَر آخُر جابه جا

روزها آن آهویِ خوشْ‌نافِ نَر
در شِکَنجه بود در اِصْطَبْلِ خَر
مُضْطَرِب در نَزع چون ماهی زِ خُشک
در یکی حُقّه مُعَذَّب پُشْک و مُشک
یک خَرَش گفتی که‌ها این بوالْوحوش
طَبْعِ شاهان دارد و میران خَموش
وآن دِگَر تَسْخَر زَدی کَزْ جَرّ و مَد
گوهر آوَرْده‌ست کِی اَرْزان دَهَد؟
وآن خَری گفتی که با این نازُکی
بر سَریرِ شاه شو گو مُتَّکی
آن خَری شُد تُخمه وَزْ خوردن بِمانْد
پَس به رَسْمِ دَعوتْ آهو را بِخوانْد
سَر چُنین کرد او که نه رو ای فُلان
اِشْتِهایَم نیست هستم ناتوان
گفت می‌دانم که نازی می‌کُنی
یا زِ ناموسْ اِحْترازی می‌کُنی
گفت او با خود که آن طُعْمه‌یْ تو است
که ازان اَجْزایِ تو زنده وْ نو است
من اُلیفِ مَرْغَزاری بوده‌ام
در زُلال و روضه‌ها آسوده‌ام
گَر قَضا انداخت ما را در عَذاب
کِی رَوَد آن خو و طَبْعِ مُسْتَطاب؟
گَر گدا گشتم گدارو کِی شَوَم؟
وَرْ لباسَم کُهنه گردد من نُواَم
سُنبُل و لاله وْ سِپَرْغَم نیز هم
با هزاران ناز و نِفْرت خورده‌ام
گفت آری لاف می‌زن لافْ‌لاف
در غَریبی بَسْ تَوان گفتن گِزاف
گفت نافَم خود گواهی می‌دَهَد
مِنَّتی بر عود و عَنْبَر می‌نَهَد
لیک آن را کِه شْنَوَد؟ صاحِبْ‌مَشام
بر خَرِ سَرگینْ‌پَرست آن شُد حَرام
خَر کُمیزِ خَر بِبویَد بر طَریق
مُشک چون عَرضه کُنم با این فَریق؟
بَهْرِ این گفت آن نَبیّ مُسْتَجیب
رَمْزِ اَلْاِسْلامُ فِی‌الدّنیا غَریب
زان که خویشانَش هم از وِیْ می‌رَمَند
گَرچه با ذاتَشْ ملایِک هَمدَم اند
صورتش را جِنْس می‌بینَند اَنام
لیکْ از وِیْ می‌نَیایَد آن مَشام
هَمچو شیری در میانِ نَقْشِ گاو
دور می‌بینَش ولی او را مَکاو
وَرْ بِکاوی تَرکِ گاوِ تَنْ بِگو
که بِدَرَّد گاو را آن شیرخو
طَبْعِ گاوی از سَرَت بیرون کُند
خویِ حیوانی زِ حیوانْ بَر کَند
گاو باشی شیر گَردی نَزدِ او
گَر تو با گاوی خوشی شیری مَجو

آن عَزیزِ مصر می‌دیدی به خواب
چونک چَشمِ غَیْب را شُد فَتْحِ باب
هفت گاوِ فَربهِ بَسْ پَروَری
خورْدَشان آن هفت گاوِ لاغَری
در دَرونْ شیران بُدَند آن لاغَران
وَرنه گاوان را نَبودَندی خوران
پَس بَشَر آمد به صورتْ مَردِ کار
لیکْ دَر وِیْ شیرْ پنهان مَردْخوار
مَرد را خوش وا خورَد فَردَش کُند
صاف گردد دُردَش اَرْ دَردش کُند
زان یکی دَرد او زِ جُمله دَردها
وا رَهَد پا بَر نَهَد او بر سُها
چند گویی هَمچو زاغِ پُر نُحوس
ای خَلیل از بَهْرِ چه کُشتی خروس؟
گفت فرمان حِکْمَت فرمان بِگو
تا مُسَبّح گردم آن را مو به مو

شَهْوَتی اَست او و بَسْ شَهْوت‌پَرَست
زان شرابِ زَهْرناک ژاژْ مَست
گَرنَه بَهْرِ نُسْل بودی ای وَصی
آدم از نَنْگَش بِکَردی خود خَصی
گفت اِبْلیسِ لَعینْ دادار را
دامِ زَفتی خواهم این اِشْکار را
زَرّ و سیم و گَلّهٔ اَسْبَش نِمود
که بدین تانی خَلایِق را رُبود
گفت شاباش و تُرُش آویخت لُنْج
شُد تُرَنجیده وْتُرُش هَمچون تُرُنْج
پَس زَر و گوهر زِ مَعْدن‌هایِ خَوش
کرد آن پَسْ‌مانده را حَقْ پیش‌کَش
گیر این دامِ دِگَر را ای لَعین
گفت زین اَفْزون دِهْ ای نِعْمَ‌الْمُعین
چَرب و شیرین و شَراباتِ ثَمین
دادَش و بَس جامهٔ اَبْریشَمین
گفت یا رب بیش ازین خواهم مَدَد
تا بِبَندَمْشان به حَبْلٍ مِنْ مَسَد
تا که مَسْتانَت که نَرّ و پُر دل اَند
مَردْوار آن بَندها را بِسْکُلَند
تا بدین دام و رَسَن‌هایِ هوا
مَردِ تو گردد زِ نامَردانْ جُدا
دامِ دیگر خواهم ای سُلطانِ تَخت
دامِ مَردْاَنْداز و حیلت‌سازِ سخت
خُمْر و چَنگ آوَرْد پیشِ او نَهاد
نیم‌ْخنده زد بِدان شُد نیمْ‌شاد
سویِ اِضْلالِ اَزَل پیغام کرد
که بَر آر از قَعْرِ بَحْرِ فِتْنِه گَرْد
نی یکی از بَندگانَت موسی است؟
پَرده‌ها در بَحْرْ او از گَرْد بست؟
آب از هر سو عِنان را واکَشید
از تَگِ دریا غُباری بَرجَهید
چون که خوبیّ زنان فا او نِمود
که زِ عقل و صَبرِ مَردان می‌فُزود
پَس زد اَنْگُشتَک به رَقْص اَنْدَر فُتاد
که بِدِه زوتَر رَسیدم در مُراد
چون بِدید آن چَشم‌هایِ پُرخُمار
که کُند عقل و خِرّد را بی‌قَرار
وآن صَفایِ عارِضِ آن دِلْبَران
که بِسوزَد چون سِپَنْد این دل بر آن
رو و خال و اَبرو و لَبْ چون عَقیق
گوییا حَق تافْت از پَرده یْ رَقیق
دید او آن غُنْجِ و بَرْجَستِ سَبُک
چون تَجَلّیّ حَقْ از پَرده یْ تَنُک

آدمِ حُسن و مَلَک ساجِد شُده
هَمْچو آدم بازْ مَعْزول آمده
گفت آوَه بَعدِ هستیْ نیستی؟
گفت جُرمَت این که اَفْزون زیستی
جِبْرَئیلَش می‌کَشاند مو کَشان
که بُرو زین خُلْد و از جَوْقِ خوشان
گفت بَعد از عِزّْ این اِذْلال چیست؟
گفت آن داد است و اینَت داوَری‌ست
جِبَرَئیلا سَجده می‌کردی به جان
چون کُنون می‌رانی‌اَم تو از جِنان؟
حُلّه می‌پَرَّد زِ من در اِمْتِحان
هَمْچو بَرگ از نَخْلْ دَر فَصلِ خزان
آن رُخی که تابِ او بُد ماه‌وار
شُد به پیری هَمْچو پُشتِ سوسْمار
وان سَر و فَرقِ گَشِ شَعْشَع شُده
وَقتِ پیری ناخوش و اَصْلَع شُده
وان قَدِ صَفدَرّ نازان چون سِنان
گشته در پیری دو تا هَمچون کَمان
رَنگِ لاله گشته رَنگِ زَعْفَران
زورِ شیرش گشته چون زَهْره‌یْ زنان
آن که مَردی در بَغَل کردی به فَن
می‌بِگیرَنْدَش بَغْلْ وَقتِ شُدن
این خود آثارِ غَم و پَژمُردگی‌ست
هر یکی زین‌ها رَسولِ مُردگی‌ست

لیکْ گَر باشد طَبیبَش نورِ حَق
نیست از پیریّ و تَبْ نُقْصان و دَق
سُستیِ او هست چون سُستیّ مَست
کَنْدَر آن سُسْتیشْ رَشکِ رُستم است
گَر بِمیرَد اُستخوانَش غَرقِ ذوق
ذَرّه ذَرِه‌ش در شُعاعِ نورِ شوق
وان کِه آنَش نیست باغِ بی‌ثَمَر
که خَزانَش می‌کُند زیر و زَبَر
گُل نَمانَد خارها مانَد سیاه
زَرد و بی‌مَغز آمده چون تَلّ کاه
تا چه زَلَّت کرد آن باغ ای خدا
که ازو این حُلّه‌ها گردد جُدا؟
خویشتن را دید و دیدِ خویشتن
زَهْرِ قَتّال است هین ای مُمْتَحَن
شاهِدی کَزْ عشقِ او عالَم گریست
عالَمَش می‌رانْد از خود جُرم چیست؟
جُرمْ آن که زیورِ عاریّه بَسْت
کرد دَعوی کین حُلّل مُلْکِ من است
واسِتانیم آن که تا دانَد یَقین
خَرمَن آنِ ماست خوبانْ دانه‌چین
تا بِدانَد کان حُلّل عاریّه بود
پَرتوی بود آن زِ خورشیدِ وجود
آن جَمال و قُدرت و فَضْلِ و هُنر
ز آفتابِ حُسن کرد این سو سَفَر
باز می‌گردند چون اِسْتارها
نورِ آن خورشیدْ زین دیوارها
پَرتوِ خورشید شُد وا جایگاه
مانْد هر دیوارْ تاریک و سیاه
آن کِه کرد او در رُخِ خوبانْت دَنگ
نورِ خورشید است از شیشه‌یْ سه رَنگ
شیشه‌هایِ رَنگْ رَنگ آن نور را
می‌نِمایَند این چُنین رَنگین بما
چون نَمانَد شیشه‌هایِ رَنگْ ‌رَنگ
نورِ بی‌رَنگَت کُند آنگاه دَنْگ
خوی کُن بی‌شیشه دیدنْ نور را
تا چو شیشه بِشْکَنَد نَبْوَد عَمی
قانِعی با دانشِ آموخته
در چراغِ غیرْ چَشم اَفْروخته
او چراغِ خویش بِرْبایَد که تا
تو بِدانی مُسْتَعیری نی‌فَتا
گَر تو کردی شُکر و سَعْیِ مُجْتَهَد
غَم مَخور که صد چُنان بازَت دَهَد
وَرْ نکردی شُکر اکنون خونْ گِری
که شُده‌ست آن حُسن از کافِر بَری
اُمَّةُ الْکُفرانْ اَضَلْ اَعْمالَهُمْ
اُمِّة الْاِیمانْ اَصْلَحْ بالَهُمْ
گُم شُد از بی‌شُکرْ خوبیّ و هُنر
که دِگر هرگز نَبینَد زان اَثَر
خویشی و بی‌خویشی و سُکرِ وِداد
رَفت زان سان که نیارَدْشان به یاد
که اَضَلْ اَعْمالَهُم ای کافِران
جُستنِ کام است از هر کامْران
جُز زِ اَهْلِ شُکر و اَصْحابِ وَفا
که مَرایشان راست دولَت در قَفا
دولتِ رَفته کجا قوَّت دَهَد؟
دولَتِ آینده خاصیَّت دَهَد
قرض دِهْ زین دولَتْ اَنْدَر اِقْرِضوا
تا که صد دولت بِبینی پیشِ رو
اندکی زین شُربْ کَم کُن بَهْرِ خویش
تا که حوضِ کوثری یابی به پیش
جُرعه بر خاکِ وَفا آن کَس که ریخت
کِی توانَد صیدِ دولت زو گُریخت؟
خوش کُند دِلْشان که اَصْلَح بالَهُمْ
رَدَّ مِنْ بَعْدِ التَّوی اَنْزالَهُمْ
ای اَجَل وِیْ تُرکِ غارت‌سازِ دِهْ
هر چه بُردی زین شَکوران بازْ دِهْ
وا دَهَد ایشان بِنَپْذیرَند آن
زان که مُنْعِم گشته‌اند از رَخْتِ جان
صوفی‌یم و خِرقه‌ها اَنْداختیم
بازْ نَستانیم چون دَر باختیم
ما عِوَض دیدیم آن گَهْ چون عِوَض
رَفت از ما حاجت و حِرْص و غَرَض
ز آبِ شور و مُهْلِکی بیرون شُدیم
بر رَحیق و چَشمهٔ کوثر زَدیم
آنچه کردی ای جهان با دیگران
بی‌وَفاییّ و فَن و نازِ گِران
بر سَرَت ریزیم ما بَهْرِ جَزا
که شَهیدیم آمده اَنْدَر غَزا
تا بِدانی که خدایِ پاک را
بَندگان هستند پُر حَمله وْ مِری
سَبْلَتِ تَزویرِ دنیا بَر کَنند
خیمه را بر بارویِ نُصرت زَنند
این شَهیدان بازْ نو غازی شُدند
وین اَسیرانْ باز بر نُصرت زَدند
سَر بَرآوَرْدند باز از نیستی
که بِبین ما را گَر اَکْمه نیستی
تا بِدانی در عَدَمْ خورشیدهاست
وآنچه اینجا آفتاب آنجا سُهاست
در عَدَمْ هستی برادر چون بُوَد؟
ضِد اَنْدَر ضِدْ چون مَکْنون بُوَد؟
یُخْرِجْ الْحَیَّ مِنَ الْمَیّت بِدان
که عَدَم آمد امیدِ عابِدان
مَردِ کارَنده که اَنْبارَش تَهی‌ست
شاد و خوش نه بر امیدِ نیستی‌ست؟
که بِرویَد آن زِ سویِ نیستی
فَهْم کُن گَر واقفِ مَعنی‌سْتی
دَم به دَم از نیستی تو مُنْتَظِر
که بیابی فَهْم و ذوق آرام و بِر
نیست دَستوری گُشاد این راز را
وَرْنه بَغدادی کُنم اَبْخاز را
پَس خزانه‌یْ صُنْعِ حَق باشد عَدَم
که بَر آرَد زو عَطاها دَم به دَم
مُبْدِع آمد حَقّ و مُبْدِع آن بُوَد
که بَرآرَد فَرْعْ بی‌اَصْل و سَنَد

نیست را بِنْمود هست و مُحْتَشَم
هست را بِنْمود بر شَکل عَدَم
بَحْر را پوشید و کَف کرد آشکار
باد را پوشید و بِنْمودَت غُبار
چون مَناره‌یْ خاکْ پیچان در هوا
خاک از خود چون بَرآیَد بر عُلا؟
خاک را بینی به بالا ای عَلیل
باد را نی جُز به تَعریفِ دلیل
کَف هَمی‌بینی رَوانه هر طَرَف
کَفّ بی‌دریا ندارد مُنْصَرَف
کَف به حِس بینیّ و دریا از دلیل
فِکرْ پنهان آشکارا قال و قیل
نَفی را اِثْبات می‌پِنْداشتیم
دیدهٔ مَعْدوم‌بینی داشتیم
دیده‌‌یی کَنْدَر نُعاسی شُد پَدید
کِی تواند جُز خیال و نیست دید؟
لاجَرَم سَرگشته گشتیم از ضَلال
چون حقیقت شُد نَهان پیدا خیال
این عَدَم را چون نِشانْد اَنْدَر نَظَر؟
چون نَهان کرد آن حقیقت از بَصَر؟
آفرین ای اوسْتادِ سِحْرباف
که نِمودی مُعْرِضان را دُردْ صاف
ساحِرانْ مَهْتاب پِیمایَند زود
پیشِ بازرگان و زَر گیرند سود
سیم بِرْبایَند زین گون پیچْ پیچ
سیم از کَفْ رَفته و کَرباسْ هیچ
این جهان جادوست ما آن تاجریم
که ازو مَهْتابِ پیموده خَریم
گَزْ کُند کَرباس پانصد گَزْ شِتاب
ساحِرانه او زِ نورِ ماهتاب
چون سِتَد او سیمِ عُمرَت ای رَهی
سیم شُد کَرباسْ نی کیسه تَهی
قُل اَعوذَت خوانْد باید کِی اَحَد
هین زِ نَفّاثاتْ اَفْغان وَزْ عُقَد
می‌دَمَند اَنْدَر گِرِه آن ساحِرات
اَلْغیاثْ اَلْمُسْتَغاثْ از بُرد و مات
لیکْ بَر خوان از زبانِ فِعْل نیز
که زبانِ قَوْل سُست است ای عزیز
در زمانه مَر تورا سه هم رَهَند
آن یکی وافیّ و این دو غَدْرمَند
آن یکی یاران و دیگر رَخْت و مال
وان سِوُم وافی‌ست و آن حُسْنُ الْفِعال
مال نایَد با تو بیرون از قُصور
یار آید لیکْ آید تا به گور
چون ترا روزِ اَجَل آید به پیش
یار گوید از زبانِ حالِ خویش
تا بدین جا بیش هَمرَه نیستم
بر سَرِ گورَت زمانی بیسْتم
فِعْلِ تو وافیست زو کُن مُلْتَحَد
که دَر آیَد با تو در قَعْرِ لَحَد

پَس پَیَمبَر گفت بَهْرِ این طَریق
باوَفاتَر از عَمَلْ نَبْوَد رَفیق
گَر بُوَد نیکو اَبَد یارَت شود
وَرْ بُوَد بَد در لَحَد مارَت شود
این عَمَلْ وین کَسبْ در راهِ سَداد
کِی توان کرد ای پدر بی‌اوسْتاد؟
دون‌تَرین کَسْبی که در عالَم رَوَد
هیچ بی‌اِرْشادِ اُستادی بُوَد؟
اَوَّلَش عِلْم است آن گاهی عَمَل
تا دَهَد بَر بَعدِ مُهْلَت یا اَجَل
اِسْتَعینوا فِی‌الْحِرَف یا ذَا الْنُهی
مِنْ کَریم صالِحٍ مِنْ اَهْلِها
اُطْلُبِ الدُّرَّ اَخی وَسْطَ الصَّدَفْ
وَاطْلُبِ الْفَنَّ مِنْ ارْبابِ الْحِرَف
اِنْ رَاَیْتُمْ ناصِحینَ اَنْصِفوا
بادِرُوا التَّعْلیمَ لا تَسْتَنْکِفوا
در دَباغی گَر خَلَق پوشید مَرد
خواجگیّ خواجه را آن کَم نکرد
وَقتِ دَمْ آهنگر اَرْ پوشید دَلْق
اِحْتِشام او نَشُد کَم پیش خلق
پَس لِباس کِبْر بیرون کُن زِ تَن
مَلْبَسِ ذُل پوشْ در آموختن
عِلْم آموزی طَریقَش قَوْلی است
حِرفَت آموزی طَریقَش فِعْلی است
فَقر خواهی آن به صُحبَت قایِم است
نه زَبانَت کار می‌آید نه دست
دانشِ آن را سِتانَد جانْ زِ جان
نه زِ راهِ دَفتر و نه از زبان
در دِل سالِکْ اگر هست آن رُموز
رَمْزدانی نیست سالِک را هنوز
تا دِلَش را شَرحِ آن سازد ضیا
پَس اَلَمْ نَشْرَحْ بِفَرماید خدا
که دَرونِ سینه شَرحَت داده‌ایم
شَرحْ اَنْدَر سینه‌اَت بِنْهاده‌ایم
تو هنوز از خارج آن را طالِبی
مَحْلَبی از دیگران چون حالِبی؟
چَشمهٔ شیراست در تو بی‌کِنار
تو چرا می‌شیر جویی از تَغار؟
مَنْفَذی داری به بَحْر ای آبْ گیر
نَنگ دار از آب جُستن از غَدیر
که اَلَم نَشْرَحْ نه شَرحَت هست باز؟
چون شُدی تو شَرح‌جو و کُدیه‌ساز؟
در نِگَر در شَرحِ دلْ در اَنْدَرون
تا نَیایَد طَعْنهٔ لا تُبْصِرون

یک سَبَد پُر نانْ تورا بی‌فَرقِ سر
تو هَمی‌خواهی لَبِ نانْ دَر به دَر
در سَرِ خود پیچ هِلْ خیره‌سَری
رو دَرِ دلْ زَن چرا بر هر دَری؟
تا به زانویی میانِ آبِ‌جو
غافِل از خود زین و آن تو آبْ جو
پیشْ آب و پَسْ هم آبِ با مَدَد
چَشم‌ها را پیشْ سَدّ و خَلْفْ سَد
اسبْ زیرِ ران و فارِس اسبْ‌جو
چیست این‌؟ گفت اسب لیکِنْ اسب کو؟
هی نه اسب است این به زیرِ تو پدید؟
گفت آری لیکْ خود اسبی کِه دید؟
مَستِ آب و پیشِ رویِ اوست آن
اَنْدَر آب و بی‌خَبَر ز آبِ رَوان
چون گُهَر در بَحْر گوید بَحْر کو؟
وآن خیالِ چون صَدَفْ دیوارِ او
گفتنِ آن کو؟ حِجابَش می‌شود
ابرِ تابِ آفتابش می‌شود
بَندِ چَشمِ اوست هم چَشمِ بَدَش
عینِ رَفْعِ سَدّ او گشته سَدَش
بَندِ گوشِ او شُده هم هوشِ او
هوشْ با حَق دار ای مَدْهوشِ او

هوش را توزیع کردی بر جِهات
می‌نَیَرْزَد تَرّه‌یی آن تُرَّهات
آبِ هُش را می‌کَشَد هر بیخِ خار
آبِ هوشَت چون رَسَد سویِ ثِمار
هین بِزَن آن شاخِ بَد را خَو کُنَش
آب دِهْ این شاخِ خوش را نَو کُنَش
هر دو سَبزَنْد این زمانْ آخِر نِگَر
کین شود باطِل از آن رویَد ثَمَر
آبِ باغ این را حَلالْ آن را حَرام
فَرق را آخِر بِبینی وَالسَّلام
عَدلْ چِه بْوَد؟ آبْ دِهْ اَشْجار را
ظُلْمْ چِه بْوَد؟ آب دادنْ خار را
عَدلْ وَضْعِ نِعْمَتی در موضِعَش
نه بهر بیخی که باشد آبْ کَش
ظُلْم چِه بْوَد؟ وَضْعْ در ناموضِعی
که نباشد جُز بَلا را مَنْبَعی
نِعْمَتِ حَق را به جان و عقلْ دِهْ
نه به طَبْعِ پُر زَحیرِ پُر گِرِه
بار کُن بیگارِ غَم را بر تَنَت
بر دل و جان کَمْ نِهْ آن جانْ کَندَنَت
بر سَرِ عیسی نَهاده تُنْگِ بار
خَر سِکیزه می‌زَنَد در مَرغْزار
سُرمه را در گوش کردن شَرط نیست
کارِ دل را جُستن از تَنْ شَرط نیست
گَر دلی رو ناز کُن خواری مَکَش
وَرْ تَنی شِکَّر مَنوش و زَهْر چَش
زَهْرْ تَن را نافِع است و قَند بَد
تَنْ همان بهتر که باشد بی‌مَدَد
هیزُمِ دوزخ تَن است و کَم کُنَش
وَرْ بِرویَد هیزُمی رو بَر کَنَش
وَرْنه حَمّالِ حَطَب باشی حَطَب
در دو عالَم هَمچو جُفْتِ بولَهَب
از حَطَبْ بِشْناسْ شاخِ سِدْره را
گَرچه هر دو سَبز باشند ای فَتی
اَصلِ آن شاخ اَست هفتم آسْمان
اَصلِ این شاخ اَست از نار و دُخان
هست مانَندا به صورتْ پیشِ حِس
که غَلَط ‌بین است چَشم و کیشِ حِس
هست آن پیدا به پیشِ چَشمِ دل
جَهْد کُن سویِ دل آ جُهْدَ الْمُقِل
وَرْ نداری پا بِجُنْبان خویش را
تا بِبینی هر کَم و هر بیش را

گَر زُلَیخا بَست دَرها هر طَرَف
یافت یوسُف هم زِ جُنْبِش مُنْصَرَف
باز شُد قُفل و دَر و شُد رَهْ پَدید
چون تَوکُّل کرد یوسُف بَرجَهید
گَرْ چه رَخْنه نیست عالَم را پَدید
خیره یوسُف‌وار می‌باید دَوید
تا گُشایَد قُفل و دَر پیدا شود
سویِ بی‌جایی شما را جا شود
آمدی اَنْدَر جهانْ ای مُمْتَحَن
هیچ می‌بینی طَریقِ آمدن؟
تو ز جایی آمدی وز موطنی
آمدن را راه دانی هیچ نی
گَر نَدانی تا نگویی راه نیست
زین رَهِ بی‌راهِه ما را رَفتنی‌ست
می‌رَوی در خوابْ شادانْ چَپّ و راست
هیچ دانی راهِ آن میدانْ کجاست؟
تو بِبَند آن چَشم و خود تَسْلیم کُن
خویش را بینی در آن شهرِ کُهُن
چَشمْ چون بَندی که صد چَشمِ خُمار
بَندِ چَشمِ توست این سو از غِرار؟
چارْچَشمی تو زِ عشقِ مُشْتری
بر امیدِ مِهْتَریّ و سَروَری
وَرْ بِخُسْبی مُشْتری بینی به خواب
چُغدِ بَد کِی خواب بینَد جُز خَراب؟
مُشتری خواهی؟ به هر دَمْ پیچْ پیچ
تو چه داری که فُروشی؟ هیچْ هیچ
گَر دِلَت را نانْ بُدی یا چاشْتی
از خَریدارانْ فَراغَت داشتی

آن یکی می‌گفت من پیغامبرم
از همه پیغامبرانْ فاضِلْ تَرَم
گَردَنَش بَستَند و بُردَندَش به شاه
کین هَمی گوید رَسولَم از اِله
خَلْق بر وِیْ جمعْ چون مور و مَلَخ
که چه مَکْر است و چه دام است و چه فَخ؟
گَر رَسول آن است کایَد از عَدَم
ما همه پیغامبریم و مُحْتَشَم
ما از آن جا آمدیم اینجا غَریب
تو چرا مَخصوص باشی؟ ای اَدیب
نه شما چون طِفْلِ خُفته آمَدیْت؟
بی‌خَبَر از راهْ وَزْ مَنْزِل بُدیْت
از مَنازِل خُفته بُگْذشتید و مَست
بی‌خَبَر از راه و از بالا و پَست
ما به بیداری رَوان گشتیم و خَوش
از وَرایِ پنج و شش تا پنج و شَش
دیده مَنْزِل‌ها زِ اَصْل و از اَساس
چون قَلاووزانْ خَبیر و رَهْ‌شِناس
شاه را گفتند اِشْکَنجه‌ش بِکُن
تا نگوید جِنْسِ او هیچ این سُخُن
شاه دیدَش بَسْ نِزار و بَسْ ضَعیف
که به یک سیلی بِمیرَد آن نَحیف
کِی تَوان او را فَشُردن یا زَدَن؟
که چو شیشه گشته است او را بَدَن
لیکْ با او گویم از راهِ خَوشی
که چرا داری تو لافِ سَر کَشی؟
که دُرُشتی نایَد این جا هیچ کار
هم به نَرمی سَر کُند از غارْ مار
مَردمان را دور کرد از گِرْدِ وِیْ
شَهْ لطیفی بود و نرمی وِرْدِ وِیْ
پَسْ نِشانْدَش باز پُرسیدَش زِ جا
که کجا داری مَعاش و مُلْتَجی؟
گفت ای شَهْ هستم از دارُ السَّلام
آمده از رَهْ دَرینْ دارٌ الْمَلام
نه مرا خانه‌ست و نه یک هم نِشین
خانه کِی کرده‌ست ماهی در زمین؟
باز شه از رویِ لاغَش گفت باز
که چه خورْدیّ و چه داری چاشْت‌ساز؟
اِشْتِهی داری‌؟چه خورْدی بامْداد
که چُنین سَرمَستی و پُر لاف و باد؟
گفت اگر نانَم بُدی خُشک و طَری
کِی کُنیمی دَعویِ پیغامبری؟
دَعویِ پیغامبری با این گُروه
هم‌چُنان باشد که دلْ جُستن زِ کوه
کَس زِ کوه و سنگْ عقل و دل نَجُست
فَهْم و ضَبْطِ نکتهٔ مُشکل نَجُست
هر چه گویی باز گوید کُهْ همان
می‌کُند اَفْسوس چون مُسْتَهْزیان
از کجا این قَوْم و پیغام از کجا؟
از جَمادیْ جان کِه را باشد رَجا؟
گَر تو پیغامِ زَنی آریّ و زَر
پیشِ تو بِنْهَند جُمله سیم و سَر
که فُلان جا شاهِدی می‌خوانَدَت
عاشق آمد بر تو او می‌دانَدَت
وَرْ تو پیغامِ خدا آری چو شَهْد
که بیا سویِ خدا ای نیکْ‌عَهْد
از جهانِ مرگْ سویِ بَرگ رو
چون بَقا مُمکِن بُوَد فانی مَشو
قَصْدِ خون تو کُنند و قَصْدِ سَر
نَزْ برایِ حَمْیَتِ دین و هُنر

بلکه از چَفْسیدگی در خان و مان
تَلْخَشان آید شَنیدن این بَیان
خِرقه‌‌یی بر ریشِ خَر چَفْسید سَخت
چون که خواهی بَر کَنی زو لَخْتْ لَخْت
جُفْته اَنْدازَد یَقین آن خَر زِ دَرد
حَبَّذا آن کَس کَزو پَرهیز کرد
خاصه پَنجَهْ ریش و هر جا خِرقه‌‌یی
بر سَرَش چَفْسیده در نَمْ غَرقه‌یی
خان و مانِ چون خِرقه و این حِرْصْ‌ریش
حِرْصِ هر کِه بیش باشد ریشْ بیش
خان و مانِ چُغدْ ویران است و بَس
نَشْنَوَد اَوْصاف بغداد و طَبَس
گَر بِیایَد بازِ سُلْطانی زِ راه
صد خَبَر آرَد بِدین چُغدانْ زِ شاه
شَرحِ دارُالْمُلْک و باغِسْتان و جو
پَس براو اَفْسوس دارد صد عَدو
که چه باز آوَرْد افسانه یْ کُهَن
کَزْ گِزاف و لاف می‌بافَد سُخَن؟
کُهنه ایشانَند و پوسیده‌یْ اَبَد
وَرْنه آن دَمْ کُهنه را نو می‌کُند
مُردگانِ کُهنه را جان می‌دَهَد
تاجِ عقل و نورِ ایمان می‌دَهَد
دلْ مَدُزد از دِلْرُبایِ روحْ‌بَخش
که سَوارت می‌کُند بر پُشتِ رَخش
سَر مَدُزد از سَر فَرازِ تاج‌دِهْ
کو زِ پایِ دلْ گُشایَد صد گِرِه
با کِه گویم در همه دِهْ زنده کو؟
سویِ آبِ زندگی پوینده کو؟
تو به یک خواری گُریزانی زِ عشق
تو به جُز نامی چه می‌دانی زِ عشق؟
عشق را صد ناز و اِسْتِکبار هست
عشقْ با صد ناز می‌آید به دست
عشقْ چون وافی‌ست وافی می‌خَرَد
در حَریفِ بی‌وَفا می‌نَنْگَرَد
چون درخت است آدمیّ و بیخْ عَهْد
بیخ را تیمار می‌بایَد به جَهْد
عَهْدِ فاسِدْ بیخِ پوسیده بُوَد
وَزْ ثِمار و لُطفْ بُبْریده بُوَد
شاخ و بَرگِ نَخلْ گر چه سبز بود
با فسادِ بیخْ سَبزی نیست سود
وَرْ ندارد بَرگِ سبز و بیخ هست
عاقِبَت بیرون کُند صد بَرگ دست
تو مَشو غِرّه به عِلْمَش عَهْد جو
عِلْم چون قِشْراست و عَهْدَش مَغزِ او

وافیان را چون بِبینی کرده سود
تو چو شیطانی شَوی آنجا حَسود
هرکِه را باشد مِزاج و طَبْعِ سُست
او نخواهد هیچ کَس را تَنْ‌دُرُست
گَر نَخواهی رَشکِ اِبْلیسی بیا
از دَرِ دَعوی به دَرگاهِ وَفا
چون وَفایَت نیست باری دَم مَزَن
که سُخَن دَعوی‌ست اَغْلَب ما و من
این سُخَن در سینه دَخْلِ مَغزهاست
در خَموشی مَغزِ جان را صد نَماست
چون بِیامَد در زبان شُد خَرجِ مَغز
خَرج کَم کُن تا بِمانَد مَغزِ نَغْز
مَردِ کَم گوینده را فِکْراست زَفْت
قِشْرِ گفتن چون فُزون شُد مَغز رفت
پوست اَفْزون بود لاغَر بود مَغز
پوست لاغر شُد چو کامل گشت و نَغْز
بِنْگَر این هر سه زِ خامی رَسته را
جَوْز را و لَوْز را و پِسته را
هر کِه او عِصیان کُند شَیطان شود
که حَسودِ دولتِ نیکان شود
چون که در عَهْدِ خدا کردی وَفا
از کَرَم عَهْدَت نِگَه دارد خدا
از وفایِ حَقْ تو بَسته دیده‌یی
اُذْکُروا اَذْکُرْکُمُ نَشنیده‌‌یی
گوش نِهْ اَوْفُوا بِعَهْدی گوش‌دار
تا که اُوفِ عَهْدَکُمْ آید زِ یار
عَهْد و قَرضِ ما چه باشد؟ ای حَزین
هَمچو دانه یْ خُشکْ کِشْتن در زمین
نه زمین را زان فُروغ و لَمْتُری
نه خداوندِ زمین را توانگری
جُز اِشارَت که ازین می‌بایَدَم
که تو دادی اَصْلِ این را از عَدَم
خورْدَم و دانه بیاوَرْدَم نِشان
که ازین نِعْمَت به سویِ ما کَشان
پَس دُعایِ خُشکْ هِلْ ای نیک‌بَخت
که فَشانْدِ دانه می‌خواهد درخت
گَر نداری دانه ایزد زان دُعا
بَخشَدَت نَخْلی که نِعْمَ ما سَعی
هَمچو مَریَم دَرد بودَش دانه‌نی
سَبز کرد آن نَخْل را صاحِبْ‌فَنی
زان که وافی بود آن خاتونِ راد
بی‌مُرادَش داد یَزدان صد مُراد
آن جَماعَت را که وافی بوده‌اند
بر همه اَصْنافَشان اَفْزوده‌اند
گشت دریاها مُسَخَّرْشان و کوه
چارْ عُنصر نیز بَنده‌یْ آن گروه
این خود اِکْرامی‌ست از بَهْرِ نِشان
تا بِبینَند اَهْلِ اِنْکارْ آن عِیان
آن کَرامَت‌هایِ پِنْهانْشان که آن
دَر نَیایَد در حواس و در بَیان
کارْ آن دارد خود آن باشد اَبَد
دایِما نه مُنْقَطِع نه مُسْتَرَد

ای دَهَنده‌یْ قُوت و تَمْکین و ثَبات
خَلْق را زین بی‌ثَباتی دِهْ نَجات
اَنْدَر آن کاری که ثابت بودنی‌ست
قایِمی دِهْ نَفْس را که مُنْثَنی‌ست
صَبرَشان بَخش و کَفه‌یْ میزانْ گِران
وا رَهانْشان از فَنِ صورتگران
وَزْ حسودی بازَشان خَر ای کَریم
تا نباشند از حَسَدْ دیوِ رَجیم
در نَعیمِ فانیِ مال و جَسَد
چون هَمی‌سوزَند عامه از حَسَد
پادشاهان بین که لشکر می‌کَشَند
از حَسَد خویشانِ خود را می‌کُشَند
عاشقانِ لُعْبَتانِ پُر قَذَر
کرده قَصْدِ خون و جانِ همدِگَر
ویس و رامین خسرو و شیرین بِخوان
که چه کردند از حَسَد آن اَبْلَهان
که فَنا شُد عاشق و معشوق نیز
هم نه چیزند و هواشان هم نه چیز
پاکْ اِلهی که عَدَم بَر هَم زَنَد
مَر عَدَم را بر عَدَمْ عاشق کُند
در دلِ نَه‌دل حَسَدها سَر کُند
نیست را هست این چُنین مُضْطَر کُند
این زنانی کَزْ همه مُشْفِق‌تَرند
از حَسَد دو ضّرّه خود را می‌خورَند
تا که مَردانی که خود سنگینْ‌دل اَند
از حَسَد تا در کُدامین مَنْزِل‌اَند؟
گَر نکردی شَرعْ اَفْسونی لَطیف
بَر دَریدی هر کسی جسمِ حَریف
شَرعْ بَهْرِ دَفْعِ شَر رایی زَنَد
دیو را در شیشهٔ حُجَّت کُند
از گُواه و از یَمین و از نُکول
تا به شیشه دَر رَوَد دیوِ فُضول
مِثْلِ میزانی که خُشنودیْ دو ضِد
جمع می‌آید یَقینْ در هَزْل و جِد
شَرعْ چون کَیْله وْ تَرازو دان یَقین
که بِدو خَصْمان رَهَند از جنگ و کین
گَر تَرازو نَبْوَد آن خَصْم از جِدال
کی رَهَد از وَهْمِ حَیْف و اِحْتیال؟
پَس دَرین مُردارِ زشتِ بی‌وَفا
این همه رَشک است و خَصْم است و جَفا
پَس در اِقْبال و دولت چون بُوَد
چون شود جِنّیّ و اِنْسی در حَسَد؟
آن شَیاطینْ خود حَسودِ کُهنه‌اَند
یک زمان از رَهْ‌زنی خالی نِه‌اَند
وآن بَنی آدم که عِصیان کِشْته‌اَند
از حَسودی نیز شَیطان گشته‌اند
از نُبی بَرخوان که شَیْطانانِ اِنْس
گشته‌اند از مَسْخِ حَقْ با دیوْ جِنْس
دیوْ چون عاجِز شود در اِفْتِتان
اِسْتِعانَت جویَد او زین اِنْسیان
که شما یارید با ما یاریی
جانِبِ مایید جانِب داری‌یی
گَر کسی را رَهْ زَنَند اَنْدَر جهان
هر دو گون شَیطانْ بَر آیَد شادمان
وَرْ کسی جان بُرد و شُد در دینْ بُلند
نوحه می‌دارند آن دو رَشکْ‌مَند
هر دو می‌خایَند دَندانِ حَسَد
بر کسی که داد اَدیبْ او را خِرَد

شاه پُرسیدَش که باری وَحْی چیست؟
یا چه حاصل دارد آن کَسْ کو نَبی‌ست؟
گفت خود آن چیست کِشْ حاصِل نَشُد؟
یا چه دولَت مانْد کو واصِل نَشُد؟
گیرَم این وَحْیِ نَبی گَنْجور نیست
هم کَم از وَحْیِ دلِ زنبور نیست
چون که اَوْ حَی الرَّبْ اِلَی النَّحْل آمده‌ست
خانهٔ وَحْیَش پُر از حَلْوا شُده‌ست
او به نورِ وَحْیِ حَقْ عزَّوجَل
کرد عالَم را پُر از شمع و عَسَل
این که کَر|َّمْناست و بالا می‌رَوَد
وَحْیَش از زنبورْ کمتر کِی بُوَد؟
نه تو اَعْطَیْناکَ کَوْثَر خوانده‌‌یی؟
پَس چرا خُشکیّ و تشنه مانده‌‌یی؟
یا مگر فرعونی و کَوْثَر چو نیل
بر تو خون گشته‌ست و ناخوش ای عَلیل؟
توبه کُن بیزار شو از هر عَدو
کو ندارد آبِ کوثَر در گِلو
هر کِه را دیدی زِ کوثَر سُرخ‌رو
او مُحَمّدخوست با او گیر خو
تا اَحَبَّ لِلَهْ آیی در حِساب
کَزْ درختِ اَحمَدی با اوست سیب
هر کِه را دیدی زِ کوثر خُشکْ لب
دُشمَنَش می‌دار هَمچون مرگ و تَب
گَر چه بابای تواست و مامِ تو
کو حقیقت هست خون‌آشامِ تو
از خَلیلِ حَقْ بیاموز این سِیَر
که شُد او بیزار اَوَّل از پِدَر
تا که اَبْغَضْ لِلهْ آیی پیش حَقْ
تا نگیرد بر تو رَشکِ عشقْ دَق
تا نَخوانی لا وَالَّا اللهْ را
دَرنیابی مَنْهَجِ این راه را

آن یکی عاشق به پیشِ یارِ خود
می‌شِمُرد از خِدمَت و از کارِ خود
کَزْ برایِ تو چُنین کردم چُنان
تیرها خورْدم دَرین رَزْم و سِنان
مالْ رفت و زورْ رفت و نامْ رفت
بر من از عشقَت بَسی ناکامْ رفت
هیچ صُبحَم خُفته یا خَندان نیافت
هیچ شامَم با سَر و سامان نیافت
آنچه او نوشیده بود از تَلْخ و دُرد
او به تَفْصیلَش یکایک می‌شِمُرد
نَزْ برایِ مِنَّتی بَلْ می‌نِمود
بر دُرُستیّ مَحَبَّت صد شُهود
عاقِلان را یک اِشارَت بَسْ بُوَد
عاشقان را تِشنگی زان کِی رَوَد؟
می‌کُند تَکْرارِ گفتنْ بی‌مَلال
کِی زِاشارَت بَسْ کند حوت از زُلال؟
صد سُخَن می‌گفت زان دَردِ کُهَن
در شِکایَت که نگفتم یک سُخَن
آتشی بودَش نمی‌دانست چیست
لیکْ چون شمع از تَفِ آن می‌گِریست
گفت معشوق این همه کردی وَلیک
گوش بُگْشا پَهْن و اَنْدَر یاب نیک
کانچه اَصْلِ اَصلِ عشق است و وَلاست
آن نکردی اینچ کردی فَرعْ‌هاست
گُفتَش آن عاشق بگو کان اَصلْ چیست؟
گفت اَصلَش مُردن است و نیستی‌ست
تو همه کردی نَمُردی زنده‌یی
هین بِمیر اَرْ یارِ جانْ‌بازنده‌یی
هم در آن دَمْ شد دراز و جان بِداد
هَمچو گُل دَرباخت سَر خَندان و شاد
مانْد آن خَنده بَرو وَقْفِ اَبَد
هَمچو جان و عقلِ عارفْ بی‌کَبَد
نورِ مَهْ‌آلوده کِی گردد ابد؟
گَر زَنَد آن نورْ بر هر نیک و بَد
او زِ جُمله پاک وا گَردد به ماه
هَمچو نورِ عقل و جانْ سویِ اِله
وَصْفِ پاکی وَقْفْ بر نورِ مَهْ است
تا بِشَش گر بر نجاساتِ رَهْ‌ است
زان نجاساتِ رَهْ و آلودگی
نور را حاصِل نگردد بَدرگی
اِرْجِعی بِشْنود نورِ آفتاب
سویِ اَصلِ خویش باز آمد شِتاب
نه زِ گُلْخَن‌ها بَرو نَنگی بِمانْد
نه زِ گُلْشَن‌ها بَرو رَنگی بِمانْد
نورِ دیده وْ نورْدیده بازگشت
مانْد در سودایِ او صَحرا و دشت

آن یکی پُرسید از مُفتی به راز
گَر کسی گِریَد به نوحه در نماز
آن نمازِ او عَجَب باطِل شود؟
یا نمازش جایِز و کامِل بُوَد؟
گفت آبِ دیده نامَش بَهْرِ چیست؟
بِنْگَری تا که چه دید او و گِریست
آبِ دیده تا چه دید او از نَهان
تا بِدان شد او زِ چَشمه یْ خود رَوان
آن جهان گَر دیده است آن پُر نیاز
رونَقی یابَد زِ نوحه آن نماز
وَرْ زِ رَنجِ تَنْ بُد آن گریه وْ زِ سوک
ریسمانْ بشْکَست و هم بِشْکَست دوک

یک مُریدی اَنْدَر آمد پیشِ پیر
پیرْ اَنْدَر گریه بود و دَر نَفیر
شیخ را چون دید گِریانْ آن مُرید
گشت گِریان آب از چَشمَش دَوید
گوشوَرْ یک‌بار خَندد کَر دو بار
چونک لاغْ اِمْلی کُند یاری بیار
بارِاَوَّل از رَهِ تَقلید و سَوْم
که هَمی‌بینَد که می‌خندند قَوْم
کَر بِخَندَد هَمچو ایشان آن زمان
بی‌خَبَر از حالَتِ خَندَنْدگان
باز واپُرسد که خنده بر چه بود؟
پَس دُوُم کَرَّت بِخَندَد چون شِنود
پَسْ مُقَلّد نیز مانندِ کَراست
اَنْدَر آن شادی که او را در سَر است
پَرتوِ شیخ آمد و مَنْهَل زِ شیخ
فیضِ شادی نَزْ مُریدان بَلْ زِ شیخ
چون سَبَد در آب و نوری بر زُجاج
گَر زِ خود دانَند آن باشد خِداج
چون جُدا گردد زِ جو دانَد عَنود
کَنْدَرو آن آبِ خوش از جویْ بود
آبگینه هم بِدانَد از غروب
کان لَمَع بود از مَهِ تابانِ خوب
چون که چَشمَش را گُشایَد اَمْرِ قُم
پَس بِخَندد چون سَحَر بارِ دُوُم
خَنده‌ش آید هم بر آن خَنده یْ خودش
که در آن تَقْلید بَر می‌آمَدَش
گوید از چندین رَهِ دور و دراز
کین حقیقت بود و این اَسْرار و راز
من در آن وادی چگونه خود زِ دور
شادی‌یی می‌کردم از عَمْیا و شور؟
من چه می‌بَستَم خیال و آن چه بود؟
دَرکِ سُستَم سُست نَقْشی می‌نِمود
طِفْلِ رَهْ را فِکْرَتِ مَردان کجاست؟
کو خیالِ او و کو تَحْقیق راست؟
فِکْرِ طِفْلانْ دایه باشد یا که شیر
یا مَویز و جَوْز یا گِریه و نَفیر
آن مُقَلّد هست چون طِفْلِ عَلیل
گَر چه دارد بحثِ باریک و دلیل
آن تَعَمُّق در دَلیل و در شِکال
از بَصیرت می‌کُند او را گُسیل
مایه‌‌یی کو سُرمهٔ سِرّ وِیْ است
بُرد و در اِشْکال گفتن کارْ بَست
ای مُقَلّد از بُخارا باز گَرد
رو بِخواری تا شَوی تو شیرْمَرد
تا بُخارایِ دِگَر بینی دَرون
صَفْدَران درمَحْفِلَش لا یَفْقَهون
پیک اگر چه در زمینْ چابُک‌تَگی‌ست
چون به دریا رفت بِسْکُسْته رَگی‌ست
او حَمَلْناهُمْ بُوَد فِی‌الْبَرّ و بَس
آن کِه مَحْمول است در بَحْر اوست کَس
بَخشِشِ بسیار دارد شَهْ بِدو
ای شُده دَر وَهْم و تَصویری گِرو
آن مُریدِ ساده از تَقْلید نیز
گریه‌‌یی می‌کرد وَفْقِ آن عزیز
او مُقَلّدوار هَمچون مَردِ کَر
گریه می‌دید و زِ موجِب بی‌خَبَر
چون بَسی بِگْریست خِدمَت کرد و رفت
از پِی اَش آمد مُرید خاصْ تَفْت
گفت ای گِریان چو ابرِ بی‌خَبَر
بر وِفاقِ گریهٔ شیخِ نَظَر
اللهْ اَللهْ اَللهْ ای وافی مُرید
گَر چه درتَقلید هستی مُسْتَفید
تا نگویی دیدم آن شَهْ می‌گریست
من چو او بِگْریستم کان مُنکری‌ست
گریهٔ پُر جَهْل و پُر تَقْلید و ظَن
نیست هَمْچون گریهٔ آن مُوتَمَن
تو قیاسِ گریه بر گریه مَساز
هست زین گریه بِدان راهِ دراز
هست آن از بَعدِ سی‌ساله جِهاد
عقلْ آن‌جا هیچ نَتْوانَد فُتاد
هست زان سویِ خِرَد صَد مَرحَله
عقل را واقِفْ مَدان زان قافِله
گریهٔ او نَزْ غَم است و نَزْ فَرَح
روح داند گریهٔ عَیْنُ الْمُلَح
گریهٔ او خندهٔ او آن سَری‌ست
زانچه وَهْمِ عقل باشد آن بَری‌ست
آبِ دیده یْ او چو دیده یْ او بُوَد
دیدهٔ نادیدهْ دیده کِی شود؟
آنچه او بیند نَتان کردن مِساس
نَزْ قیاسِ عقل و نَزْ راهِ حَواس
شب گُریزد چونک نور آید زِ دور
پَس چه داند ظُلْمَتِ شبْ حالِ نور؟
پَشّه بُگْریزَد زِ بادِ با دَها
پَس چه دانَد پَشّه ذوقِ بادها
چون قَدیم آید حَدَث گردد عَبَث
پَس کجا دانَد قدیمی را حَدَث؟
بر حَدَث چون زد قِدَم دَنْگَش کُند
چون که کردش نیست هَم‌رَنگَش کُند
گَر بِخواهی تو بیایی صد نَظیر
لیکْ من پَروا ندارم ای فقیر
این الم و حم این حُروف
چون عَصایِ موسی آمد در وُقوف
حَرف‌ها مانَد بِدین حَرف از بُرون
لیک باشد در صِفاتِ این زَبون
هر کِه گیرد او عَصایی زِ امْتِحان
کِی بُوَد چون آن عَصا وَقتِ بَیان؟
عیسَوی‌ست این دَم نه هر باد و دَمی
که بَرآیَد از فَرَح یا از غمی
این الم است و حم ای پدر
آمده‌ست از حَضرتِ مَوْلی الْبَشَر
هر اَلِفْ لامی چه می‌مانَد بدین؟
گَر تو جان داری بِدین چَشمَش مَبین
گَر چه تَرکیبَش حُروف است ای هُمام
می‌بِمانَد هم به ترکیبِ عَوام
هست تَرکیبِ مُحَمَّد لَحْم و پوست
گَرچه در ترکیبْ هر تَنْ جِنْسِ اوست
گوشت دارد پوست دارد اُستخوان
هیچ این تَرکیب را باشد همان؟
کَنْدَر آن ترکیب آمد مُعجزات
که همه تَرکیب‌ها گشتند مات
هم‌چُنان تَرکیب حمِ کتاب
هست بَس بالا و دیگرها نِشیب
زان که زین تَرکیب آید زندگی
هَمچو نَفْخِ صور در دَرماندگی
اَژدَها گردد شِکافَد بَحْر را
چون عَصا حم از دادِ خدا
ظاهِرَش مانَد به ظاهِرها وَلیک
قُرصِ نان از قُرصِ مَهْ دوراست نیک
گریهٔ او خندهٔ او نُطْقِ او
نیست از وِی هست مَحْضِ خُلقِ هو
چونک ظاهِرها گرفتند اَحْمَقان
وآن دَقایق شُد ازیشان بَس نَهان
لاجَرَم مَحْجوب گشتند از غَرَض
که دقیقه فَوْت شُد در مُعْتَرَض