این متن به بیان مفاهیم عرفانی و فلسفی میپردازد. در آن از استعارههایی مانند نان، آب، اسب و دریا استفاده شده است تا مفاهیمی مانند غفلت از خود، حجابهای درونی و ارتباط با حق تعالی را بیان کند. شاعر از خواننده میخواهد تا از غفلت بیرون آید و به حقیقت وجودی خود پی ببرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
بخش ۴۸ - تفسیر و هو معکم
تو هَمیخواهی لَبِ نانْ دَر به دَر ۱
در سَرِ خود پیچ هِلْ خیرهسَری
رو دَرِ دلْ زَن چرا بر هر دَری؟ ۲
تا به زانویی میانِ آبِجو
غافِل از خود زین و آن تو آبْ جو ۳
پیشْ آب و پَسْ هم آبِ با مَدَد
چَشمها را پیشْ سَدّ و خَلْفْ سَد ۴
اسبْ زیرِ ران و فارِس اسبْجو
چیست این؟ گفت اسب لیکِنْ اسب کو؟ ۵
هی نه اسب است این به زیرِ تو پدید؟
گفت آری لیکْ خود اسبی کِه دید؟ ۶
مَستِ آب و پیشِ رویِ اوست آن
اَنْدَر آب و بیخَبَر ز آبِ رَوان ۷
چون گُهَر در بَحْر گوید بَحْر کو؟
وآن خیالِ چون صَدَفْ دیوارِ او ۸
گفتنِ آن کو؟ حِجابَش میشود
ابرِ تابِ آفتابش میشود ۹
بَندِ چَشمِ اوست هم چَشمِ بَدَش
عینِ رَفْعِ سَدّ او گشته سَدَش ۱۰
بَندِ گوشِ او شُده هم هوشِ او
هوشْ با حَق دار ای مَدْهوشِ او ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.