بخش ۳۹ - قصهٔ محبوس شدن آن آهوبچه در آخر خران و طعنهٔ آن خران ببر آن غریب گاه به جنگ و گاه به تسخر و مبتلی گشتن او به کاه خشک کی غذای او نیست و این صفت بندهٔ خاص خداست میان اهل دنیا و اهل هوا و شهوت کی الاسلام بدا غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء صدق رسول الله

آهوی را کَرد صَیّادی شِکار
اَنْدَر آخُر کَرَدش آن بی‌زینْهار ۱

آخُری را پُر زِ گاوان و خَران
حَبْسِ آهو کرد چون اِسْتَمگَران ۲

آهو از وَحشت به هر سو می‌گُریخت
او به پیشِ آن خَرانْ شب کاه ریخت ۳

از مَجاعَت و اِشْتِها هر گاو و خَر
کاه را می‌خورْد خوش تَر از شِکَر ۴

گاه آهو می‌رَمید از سو به سو
گَهْ زِ دود و گَرْدِ کَهْ می‌تافت رو ۵

هرکِه را با ضِدّ خود بُگْذاشتند
آن عُقوبَت را چو مرگ اِنْگاشتند ۶

تا سُلَیمان گفت که آن هُدهُد اگر
عَجْز را عُذری نگوید مُعْتَبَر ۷

بُکْشَمَش یا خود دَهَم او را عَذاب
یک عَذابِ سختْ بیرون از حِساب ۸

هان کُدام است آن عَذاب؟ ای مُعْتَمَد
در قَفَس بودن به غیرِ جِنْسِ خَود ۹

زین بَدَن اَنْدَر عَذابی ای بَشَر
مُرغِ روحَت بَسته با جِنْسی دِگَر ۱۰

روحْ بازاست و طَبایِعْ زاغ‌ها
دارد از زاغان و جُغْدانْ داغ‌ها ۱۱

او بِمانْده در میانْشان زارْزار
هَمچو بوبَکْری به شهرِ سبزوار ۱۲