تعداد ۸۷ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۴۱ - ای تن و جان بندهٔ او، بند شکرخندهٔ او
ای تَن و جان بَندهٔ او، بَندِ شِکَرخندهٔ او
عقل و خِرَد خیرهٔ او، دِلْ شِکَرآکَندهٔ او
چیست مُراد سَرِ ما؟ ساغَرِ مَرداَفکَنِ او
چیست مُرادِ دلِ ما؟ دولتِ پایندهٔ او
چَرخِ مُعَلَّق چه بُوَد؟ کُهنهترین خیمهٔ او
رُستَم و حَمزه کِه بُوَد؟ کُشته و اَفکَندهٔ او
چون سویِ مُردار رَوَد، زنده شود مُرده بِدو
چون سویِ دَرویش رَوَد، بَرق زَنَد ژَندهٔ او
هیچ نرفت و نَرَوَد از دلِ من صورتِ او
هیچ نبود و نَبُود همسر و مانندهٔ او
مُلْکِ جهان چیست که تا او به جهان فَخْر کُند؟
فَخْرْ جهان راست که او هست خداوندهٔ او
ای خُنُک آن دل که تویی غُصّه و اندیشهٔ او
ای خُنُک آن رَه که تویی باجْ سِتانَندهٔ او
عشق بُوَد دِلْبَرِ ما، نَقْش نباشد بَرِ ما
صورت و نَقْشی چه بُوَد با دلِ زایندهٔ او؟
گفت بِرانَم پس ازین من مگسان را زِ شِکَر
خوش مگسی را که تویی مانع و رانندهٔ او
نَقْشِ فَلَک دزد بُوَد، کیسه نِگَه دار ازو
دامْ بُوَد دانهٔ او مُرده بُوَد زندهٔ او
بَس کُن، اگرچه که سُخَن سَهْل نِمایَد همه را
در دو هزاران نَبُوَد یک کَسْ دانندهٔ او
عقل و خِرَد خیرهٔ او، دِلْ شِکَرآکَندهٔ او
چیست مُراد سَرِ ما؟ ساغَرِ مَرداَفکَنِ او
چیست مُرادِ دلِ ما؟ دولتِ پایندهٔ او
چَرخِ مُعَلَّق چه بُوَد؟ کُهنهترین خیمهٔ او
رُستَم و حَمزه کِه بُوَد؟ کُشته و اَفکَندهٔ او
چون سویِ مُردار رَوَد، زنده شود مُرده بِدو
چون سویِ دَرویش رَوَد، بَرق زَنَد ژَندهٔ او
هیچ نرفت و نَرَوَد از دلِ من صورتِ او
هیچ نبود و نَبُود همسر و مانندهٔ او
مُلْکِ جهان چیست که تا او به جهان فَخْر کُند؟
فَخْرْ جهان راست که او هست خداوندهٔ او
ای خُنُک آن دل که تویی غُصّه و اندیشهٔ او
ای خُنُک آن رَه که تویی باجْ سِتانَندهٔ او
عشق بُوَد دِلْبَرِ ما، نَقْش نباشد بَرِ ما
صورت و نَقْشی چه بُوَد با دلِ زایندهٔ او؟
گفت بِرانَم پس ازین من مگسان را زِ شِکَر
خوش مگسی را که تویی مانع و رانندهٔ او
نَقْشِ فَلَک دزد بُوَد، کیسه نِگَه دار ازو
دامْ بُوَد دانهٔ او مُرده بُوَد زندهٔ او
بَس کُن، اگرچه که سُخَن سَهْل نِمایَد همه را
در دو هزاران نَبُوَد یک کَسْ دانندهٔ او
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۴۲ - چون بجهد خنده زمن، خنده نهان دارم ازو
چون بِجَهَد خنده زِمن، خنده نهان دارم ازو
رویْ تُرُش سازم ازو، بانگ و فَغان آرَم ازو
با تُرُشان لاغ کُنی، خنده زنی، جنگ شود
خنده نَهان کردم من، اشک هَمیبارم ازو
شهرِ بزرگ است تَنَم، غَم طَرَفی، من طَرَفی
یک طَرَفی آبَم ازو، یک طَرَفی نارم ازو
با تُرُشانَش تُرُشَم، با شِکَرانَشْ شِکَرم
رویِ من او، پُشتِ من او، پُشتِ طَرَب خارم ازو
صد چو تو و صد چو مَنَش مَست شُده در چَمَنَش
رَقص کُنان، دست زنان، بر سَرِ هر طارَم ازو
طوطیِ قَند و شِکَرم، غیرِ شِکَر مینخورم
هرچه به عالَم تُرُشی، دورم و بیزارم ازو
گَر تُرُشی داد تو را، شَهْد و شِکَر داد مرا
سُکْسُک و لَنْگی تو ازو، من خوش و رَهْوارم ازو
هر کِه دَرین رَه نَرَوَد، دَرّه و دولَهست رَهَش
من که دَرین شاهرَهَم، بر رَهِ هَموارم ازو
مسجدِ اَقْصاست دِلَم، جَنَّتِ مَأواست دِلَم
حور شُده، نور شُده، جُملهٔ آثارم ازو
هر کِه حَقَش خنده دهد، از دَهَنش خنده جَهَد
تو اگر اِنْکاری ازو، من همه اِقْرارم ازو
قِسْمَتِ گُل خنده بُوَد، گریه ندارد، چه کُند؟
سوسن و گُل میشِکُفَد، در دلْ هُشیارم ازو
صبر هَمیگفت که من مُژده دِهِ وَصلَم ازو
شُکر هَمیگفت که من صاحِب اَنْبارم ازو
عقل هَمیگفت که من زاهِد و بیمارم ازو
عشق هَمیگفت که من ساحِر و طَرّارم ازو
روح هَمیگفت که من گنجِ گُهَر دارم ازو
گنج هَمیگفت که من در بُنِ دیوارم ازو
جَهْل هَمیگفت که من بیخَبَرم بیخود ازو
عِلْم هَمیگفت که من مِهْترِ بازارم ازو
زُهد هَمیگفت که من واقِفِ اسرارم ازو
فقر هَمیگفت که من بیدل و دَستارم ازو
از سویِ تبریز اگر شَمسِ حَقَم بازرَسَد
شرح شود، کشف شود، جُملهٔ گفتارم ازو
رویْ تُرُش سازم ازو، بانگ و فَغان آرَم ازو
با تُرُشان لاغ کُنی، خنده زنی، جنگ شود
خنده نَهان کردم من، اشک هَمیبارم ازو
شهرِ بزرگ است تَنَم، غَم طَرَفی، من طَرَفی
یک طَرَفی آبَم ازو، یک طَرَفی نارم ازو
با تُرُشانَش تُرُشَم، با شِکَرانَشْ شِکَرم
رویِ من او، پُشتِ من او، پُشتِ طَرَب خارم ازو
صد چو تو و صد چو مَنَش مَست شُده در چَمَنَش
رَقص کُنان، دست زنان، بر سَرِ هر طارَم ازو
طوطیِ قَند و شِکَرم، غیرِ شِکَر مینخورم
هرچه به عالَم تُرُشی، دورم و بیزارم ازو
گَر تُرُشی داد تو را، شَهْد و شِکَر داد مرا
سُکْسُک و لَنْگی تو ازو، من خوش و رَهْوارم ازو
هر کِه دَرین رَه نَرَوَد، دَرّه و دولَهست رَهَش
من که دَرین شاهرَهَم، بر رَهِ هَموارم ازو
مسجدِ اَقْصاست دِلَم، جَنَّتِ مَأواست دِلَم
حور شُده، نور شُده، جُملهٔ آثارم ازو
هر کِه حَقَش خنده دهد، از دَهَنش خنده جَهَد
تو اگر اِنْکاری ازو، من همه اِقْرارم ازو
قِسْمَتِ گُل خنده بُوَد، گریه ندارد، چه کُند؟
سوسن و گُل میشِکُفَد، در دلْ هُشیارم ازو
صبر هَمیگفت که من مُژده دِهِ وَصلَم ازو
شُکر هَمیگفت که من صاحِب اَنْبارم ازو
عقل هَمیگفت که من زاهِد و بیمارم ازو
عشق هَمیگفت که من ساحِر و طَرّارم ازو
روح هَمیگفت که من گنجِ گُهَر دارم ازو
گنج هَمیگفت که من در بُنِ دیوارم ازو
جَهْل هَمیگفت که من بیخَبَرم بیخود ازو
عِلْم هَمیگفت که من مِهْترِ بازارم ازو
زُهد هَمیگفت که من واقِفِ اسرارم ازو
فقر هَمیگفت که من بیدل و دَستارم ازو
از سویِ تبریز اگر شَمسِ حَقَم بازرَسَد
شرح شود، کشف شود، جُملهٔ گفتارم ازو
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۴۳ - روشنی خانه تویی، خانه بمگذار و مرو
روشنیِ خانه تویی، خانه بِمَگْذار و مَرو
عِشرَتِ چون شِکَّرِ ما را تو نِگَه دار و مَرو
عشوه دهد دشمنِ من، عشوهٔ او را مَشِنو
جان و دِلَم را به غَم و غُصّه بِمَسْپار و مَرو
دشمنِ ما را و تو را، بَهرِ خدا شاد مَکُن
حیلهٔ دشمن مَشِنو، دوست مَیازار و مَرو
هیچ حسود از پِیِ کَسْ نیک نگوید صَنَما
آنچه سِزَد از کَرَمِ دوست به پیش آر و مَرو
همچو خَسان هر نَفَسی خویش به هر باد مَدِه
وَسوَسهها را بِزَن آتش تو به یک بار و مَرو
عِشرَتِ چون شِکَّرِ ما را تو نِگَه دار و مَرو
عشوه دهد دشمنِ من، عشوهٔ او را مَشِنو
جان و دِلَم را به غَم و غُصّه بِمَسْپار و مَرو
دشمنِ ما را و تو را، بَهرِ خدا شاد مَکُن
حیلهٔ دشمن مَشِنو، دوست مَیازار و مَرو
هیچ حسود از پِیِ کَسْ نیک نگوید صَنَما
آنچه سِزَد از کَرَمِ دوست به پیش آر و مَرو
همچو خَسان هر نَفَسی خویش به هر باد مَدِه
وَسوَسهها را بِزَن آتش تو به یک بار و مَرو
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۴۴ - کار جهان هر چه شود، کار تو کو؟ بار تو کو؟
کارِ جهان هر چه شود، کارِ تو کو؟ بارِ تو کو؟
گَر دو جهان بُتکَده شُد، آن بُتِ عَیّارِ تو کو؟
گیر که قَحْط است جهان، نیست دِگَر کاسه و نان
ای شَهِ پیدا و نهان، کَیْله و اَنْبارِ تو کو؟
گیر که خار است جهان، گَزْدُم و مار است جهان
ای طَرَب و شادی جان، گُلْشَن و گُلْزارِ تو کو؟
گیر که خود مُرد سَخا کُشت بَخیلی همه را
ای دل و ای دیده ما خِلْعَت و اَدْرارِ تو کو؟
گیر که خورشید و قَمَر هر دو فُروشُد به سَقَر
ای مَدَدِ سَمْع و بَصَر، شُعله و اَنْوارِ تو کو؟
گیر که خود جوهرییی نیست پِیِ مُشترییی
چون نکُنی سَروَرییی؟ ابرِ گُهَربارِ تو کو؟
گیر دهانی نَبُوَد، گفتِ زبانی نَبُوَد
تا دَمِ اسرار زَنَد، جوششِ اسرارِ تو کو؟
هین همه بُگْذار که ما مَستِ وصالیم و لِقا
بیگَه شُد، زود بیا، خانهٔ خَمّارِ تو کو؟
تیز نِگَر مَستِ مرا، هم دل و هم دستِ مرا
گَرنَه خَرابیّ و خَرِف، جُبّه و دَستار تو کو؟
بُرد کُلاهِ تو غَری، بُرد قَبایَت دِگَری
رویِ تو زَرد از قَمَری، پُشت و نِگَه دارِ تو کو؟
بر سَرِ مَستانِ اَبَد، خارجییی راه زَنَد
شِحْنگییی چون نکُنی؟زَخْمِ تو کو؟ دارِ تو کو؟
خامُش ای حَرف فَشانْ دَرخورِ گوش خَمُشان
ترجمهٔ خَلْق مَکُن، حالَت و گفتارِ تو کو؟
گَر دو جهان بُتکَده شُد، آن بُتِ عَیّارِ تو کو؟
گیر که قَحْط است جهان، نیست دِگَر کاسه و نان
ای شَهِ پیدا و نهان، کَیْله و اَنْبارِ تو کو؟
گیر که خار است جهان، گَزْدُم و مار است جهان
ای طَرَب و شادی جان، گُلْشَن و گُلْزارِ تو کو؟
گیر که خود مُرد سَخا کُشت بَخیلی همه را
ای دل و ای دیده ما خِلْعَت و اَدْرارِ تو کو؟
گیر که خورشید و قَمَر هر دو فُروشُد به سَقَر
ای مَدَدِ سَمْع و بَصَر، شُعله و اَنْوارِ تو کو؟
گیر که خود جوهرییی نیست پِیِ مُشترییی
چون نکُنی سَروَرییی؟ ابرِ گُهَربارِ تو کو؟
گیر دهانی نَبُوَد، گفتِ زبانی نَبُوَد
تا دَمِ اسرار زَنَد، جوششِ اسرارِ تو کو؟
هین همه بُگْذار که ما مَستِ وصالیم و لِقا
بیگَه شُد، زود بیا، خانهٔ خَمّارِ تو کو؟
تیز نِگَر مَستِ مرا، هم دل و هم دستِ مرا
گَرنَه خَرابیّ و خَرِف، جُبّه و دَستار تو کو؟
بُرد کُلاهِ تو غَری، بُرد قَبایَت دِگَری
رویِ تو زَرد از قَمَری، پُشت و نِگَه دارِ تو کو؟
بر سَرِ مَستانِ اَبَد، خارجییی راه زَنَد
شِحْنگییی چون نکُنی؟زَخْمِ تو کو؟ دارِ تو کو؟
خامُش ای حَرف فَشانْ دَرخورِ گوش خَمُشان
ترجمهٔ خَلْق مَکُن، حالَت و گفتارِ تو کو؟
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۴۵ - شب شد ای خواجه زکی آخر آن یار تو کو؟
شب شُد ای خواجه زَکی آخِر آن یارِ تو کو؟
یارِ خوش آوازِ تو آن خوش دَم و شش تارِ تو کو؟
یارِ لَطیفِ تَرِ تو، خُفته بُوَد در بَرِ تو
خُفته کند نالهٔ خوش، خفتهٔ بیدارِ تو کو؟
گاه نِماییش رَهی، گوش بِمالیش گَهی
دَم زِ دَرونِ تو زَنَد، مَحْرَمِ اسرارِ تو کو؟
زنده کُند هر وَطَنی، ناله کُند بیدَهَنی
فِتْنهٔ هر مَرد و زنی، هَمدَمِ گفتارِ تو کو؟
دست بِنِه بر رَگِ او، تیزْرَوان کُن تَکِ او
ای دَمِ تو رونَقِ ما، رونَقِ بازارِ تو کو؟
یارِ خوش آوازِ تو آن خوش دَم و شش تارِ تو کو؟
یارِ لَطیفِ تَرِ تو، خُفته بُوَد در بَرِ تو
خُفته کند نالهٔ خوش، خفتهٔ بیدارِ تو کو؟
گاه نِماییش رَهی، گوش بِمالیش گَهی
دَم زِ دَرونِ تو زَنَد، مَحْرَمِ اسرارِ تو کو؟
زنده کُند هر وَطَنی، ناله کُند بیدَهَنی
فِتْنهٔ هر مَرد و زنی، هَمدَمِ گفتارِ تو کو؟
دست بِنِه بر رَگِ او، تیزْرَوان کُن تَکِ او
ای دَمِ تو رونَقِ ما، رونَقِ بازارِ تو کو؟
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۴۶ - ای شکران ای شکران کان شکر دارم ازو
ای شِکَران ای شِکَران کان شِکَر دارم ازو
پَندْ پَذیرنده نِیَم، شور و شَرَر دارم ازو
خانهٔ شادیست دِلَم، غُصّه ندارم چه کُنم؟
هر چه به عالَم تُرُشی، دورم و بیزارم ازو
کِی هِلَدم با خود؟ کِی؟ میْ دَهَدم بر سَرِ میْ
گُل دَهَدم در مَهِ دِیْ، بُلبُلِ گُلْزارم ازو
من خوش و تو نیم خوشی، جَهْد بِکُن تا بِچَشی
تا قَدَحی میْ بِکَشی، زان که گرفتارم ازو
پَندْ پَذیرنده نِیَم، شور و شَرَر دارم ازو
خانهٔ شادیست دِلَم، غُصّه ندارم چه کُنم؟
هر چه به عالَم تُرُشی، دورم و بیزارم ازو
کِی هِلَدم با خود؟ کِی؟ میْ دَهَدم بر سَرِ میْ
گُل دَهَدم در مَهِ دِیْ، بُلبُلِ گُلْزارم ازو
من خوش و تو نیم خوشی، جَهْد بِکُن تا بِچَشی
تا قَدَحی میْ بِکَشی، زان که گرفتارم ازو
مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۸۳ - ساقی فرخ رخ من، جام چو گلنار بده
ساقیِ فَرُّخ رُخِ من، جامِ چو گُلْنار بِدِه
بَهرِ من اَرْ مینَدَهی، بَهرِ دلِ یار بِدِه
ساقیِ دِلْدار تویی، چارهٔ بیمار تویی
شَربَتِ شادیّ و شِفا، زود به بیمار بِدِه
باده دران جام فَکَن، گَردنِ اندیشه بِزَن
هین، دلِ ما را مَشِکَن، ای دل و دِلْدار بِدِه
باز کُن آن میکده را، تَرک کُن این عَربَده را
عاشقِ تشنه زده را، از خُمِ خَمّار بِدِه
جانِ بهار و چَمَنی، رونَقِ سَرو و سَمَنی
هین که بَهانه نکُنی، ای بُتِ عَیّارْ بِدِه
پایْ چو در حیله نَهی، وَزْ کَفِ مَستان بِجَهی
دُشمنِ ما شاد شود، کوریِ اَغْیار بِدِه
غَم مَدِه و آه مَدِه، جُز به طَرَب راه مَدِه
آه زِ بیراه بُوَد، رَه بِگُشا، بار بِدِه
ما همه مَخْمورِ لِقا، تشنهٔ سَغْراقِ بَقا
بَهرِ گِرو پیشِ سَقا، خِرقه و دَستار بِدِه
تشنهٔ دیرینه مَنَم، گرمْ دل و سینه مَنَم
جام و قَدَح را بِشِکَن، بیحَد و بسیار بِدِه
خود مَهْ و مهتاب تویی، ماهیِ این آب مَنَم
ماه به ماهی نَرَسَد، پس زِ مَهْ اِدْرار بِدِه
بَهرِ من اَرْ مینَدَهی، بَهرِ دلِ یار بِدِه
ساقیِ دِلْدار تویی، چارهٔ بیمار تویی
شَربَتِ شادیّ و شِفا، زود به بیمار بِدِه
باده دران جام فَکَن، گَردنِ اندیشه بِزَن
هین، دلِ ما را مَشِکَن، ای دل و دِلْدار بِدِه
باز کُن آن میکده را، تَرک کُن این عَربَده را
عاشقِ تشنه زده را، از خُمِ خَمّار بِدِه
جانِ بهار و چَمَنی، رونَقِ سَرو و سَمَنی
هین که بَهانه نکُنی، ای بُتِ عَیّارْ بِدِه
پایْ چو در حیله نَهی، وَزْ کَفِ مَستان بِجَهی
دُشمنِ ما شاد شود، کوریِ اَغْیار بِدِه
غَم مَدِه و آه مَدِه، جُز به طَرَب راه مَدِه
آه زِ بیراه بُوَد، رَه بِگُشا، بار بِدِه
ما همه مَخْمورِ لِقا، تشنهٔ سَغْراقِ بَقا
بَهرِ گِرو پیشِ سَقا، خِرقه و دَستار بِدِه
تشنهٔ دیرینه مَنَم، گرمْ دل و سینه مَنَم
جام و قَدَح را بِشِکَن، بیحَد و بسیار بِدِه
خود مَهْ و مهتاب تویی، ماهیِ این آب مَنَم
ماه به ماهی نَرَسَد، پس زِ مَهْ اِدْرار بِدِه
مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۸۴ - باده بده، باد مده، وز خودمان یاد مده
باده بِدِه، باد مَدِه، وَزْ خودِمان یاد مَدِه
روزِ نَشاط است و طَرَب، بَرمَنِشین، داد مَدِه
آمدهاَم مَستِ لِقا، کُشتهٔ شمشیرِ فَنا
گر نه چُنینم، تو مرا هیچ دلِ شاد مَدِه
خواجه تو عارف بُدهیی، نوبَتِ دولت زدهیی
کاملْ جان آمدهیی، دست به اُستاد مَدِه
در دِهِ ویرانهٔ تو، گنجْ نَهان است زِ هو
هین دِهِ ویرانِ تو را نیز به بغداد مَدِه
وَاللَّهْ تیره شبِ تو، بِهْ زِ دو صد روزِ نِکو
شب مَدِه و روز مَجو، عاجْ به شمشاد مَدِه
غیرِ خدا نیست کسی در دو جهانْ هم نَفَسی
هرچه وجود است تو را جُز که به ایجاد مَدِه
گرچه دَرین خیمه دَری، دان که تو با خیمه گَری
لیک طنابِ دلِ خود، جُز که به اَوْتاد مَدِه
ساقیِ جان صَرفه مَکُن، روز بِبُردی به سُخُن
مالِ یَتیمان بِمَخور، دست به فریاد مَدِه
ای صَنَمِ خُفته سِتان، در چَمَن و لاله سِتان
باده زِ مَستانْ مَسِتان، در کَفِ آحاد مَدِه
دانه به صَحرا مَکَشان، بر سَرِ زاغانْ مَفَشان
جوهرِ فَردیَّتِ خود هَرزه به افراد مَدِه
چون بُوَد ای دِلْشُده چون؟ نَقْد بر از کُنْ فَیَکون
نَقْدِ تو نَقْد است کُنون، گوش به میعاد مَدِه
هم تو تویی، هم تو مَنَم، هیچ مَرو از وَطَنَم
مُرغ تویی، چوژه مَنَم، چوژه به هر خاد مَدِه
آن کِه به خویش است گِرو، عِلْم و فَریبَش مَشِنو
هست تو را دانشِ نو، هوش به اِسْناد مَدِه
خُسروِ جانیّ و جهان، وَزْ جِهَتِ کوه کَنان
با تو کُلَنْدیست گِران، جُز که به فَرهاد مَدِه
بَس کُن، کین نُطْقِ خِرَد، جُنبشِ طِفْلانه بُوَد
عارفِ کامل شُده را سُبْحهٔ عُبّاد مَدِه
روزِ نَشاط است و طَرَب، بَرمَنِشین، داد مَدِه
آمدهاَم مَستِ لِقا، کُشتهٔ شمشیرِ فَنا
گر نه چُنینم، تو مرا هیچ دلِ شاد مَدِه
خواجه تو عارف بُدهیی، نوبَتِ دولت زدهیی
کاملْ جان آمدهیی، دست به اُستاد مَدِه
در دِهِ ویرانهٔ تو، گنجْ نَهان است زِ هو
هین دِهِ ویرانِ تو را نیز به بغداد مَدِه
وَاللَّهْ تیره شبِ تو، بِهْ زِ دو صد روزِ نِکو
شب مَدِه و روز مَجو، عاجْ به شمشاد مَدِه
غیرِ خدا نیست کسی در دو جهانْ هم نَفَسی
هرچه وجود است تو را جُز که به ایجاد مَدِه
گرچه دَرین خیمه دَری، دان که تو با خیمه گَری
لیک طنابِ دلِ خود، جُز که به اَوْتاد مَدِه
ساقیِ جان صَرفه مَکُن، روز بِبُردی به سُخُن
مالِ یَتیمان بِمَخور، دست به فریاد مَدِه
ای صَنَمِ خُفته سِتان، در چَمَن و لاله سِتان
باده زِ مَستانْ مَسِتان، در کَفِ آحاد مَدِه
دانه به صَحرا مَکَشان، بر سَرِ زاغانْ مَفَشان
جوهرِ فَردیَّتِ خود هَرزه به افراد مَدِه
چون بُوَد ای دِلْشُده چون؟ نَقْد بر از کُنْ فَیَکون
نَقْدِ تو نَقْد است کُنون، گوش به میعاد مَدِه
هم تو تویی، هم تو مَنَم، هیچ مَرو از وَطَنَم
مُرغ تویی، چوژه مَنَم، چوژه به هر خاد مَدِه
آن کِه به خویش است گِرو، عِلْم و فَریبَش مَشِنو
هست تو را دانشِ نو، هوش به اِسْناد مَدِه
خُسروِ جانیّ و جهان، وَزْ جِهَتِ کوه کَنان
با تو کُلَنْدیست گِران، جُز که به فَرهاد مَدِه
بَس کُن، کین نُطْقِ خِرَد، جُنبشِ طِفْلانه بُوَد
عارفِ کامل شُده را سُبْحهٔ عُبّاد مَدِه
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۴ - عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی
عیشِ جهانْ پیسه بُوَد گاهْ خوشی گاهْ بَدی
عاشِقِ او شو که دَهَد مُلْکَتِ عیشِ اَبَدی
چون که سپید است و سِیَه روز و شبِ عُمرِ همه
عُمرِ دِگَر جو که بُوَد ساده چو نورِ صَمَدی
ای تو فرورفته به خَود گاهْ ازان گور و لَحَد
غافِل ازین لحظه که تو در لَحَدِ بودِ خودی
دیدنِ روزی دِهِ تو رِزْقِ حَلال است تو را
گرم به دُکّانْ چه رَوی در پِیِ رِزْقِ عَدَدی؟
نادره طوطی که تویی کانِ شِکَر باطِنِ تو
نادره بُلبُل که تویی گُلْشَنی و لَعْل خَدی
لیلی و مَجنونِ عَجَب هر دو به یک پوست دَرون
آیِنِه هر دو تویی لیک درونِ نَمَدی
عالَمِ جانْ بَحْرِ صَفا صورت و قالَبْ کَفِ او
بَحْرِ صَفا را بِنِگَر چَنگ دَرین کَف چه زدی؟
هیچ قَراری نَبُوَد بر سَرِ دریا کَف را
زان که قَرارش نَدَهَد جُنبشِ موجِ مَدَدی
زان که کَف از خُشک بُوَد لایِقِ دریا نَبُوَد
نیک به نیکی رَوَد و بَد بِرَوَد سویِ بَدی
کَف هَمِگی آب شود یا به کِناری بِرَوَد
زان که دو رنگی نَبُوَد در دلِ بَحْرِ اَحَدی
موج بَرآیَد زِ خود و در خود نَظّاره کُند
سَجده کُنان کِی خودِ من آه چه بیرون زِ حَدی
جُمله جانهاست یکی وین همه عکسِ مَلِکی
دیده اَحْوَل بِگُشا خوش نِگَر اَرْ باخِرَدی
عاشِقِ او شو که دَهَد مُلْکَتِ عیشِ اَبَدی
چون که سپید است و سِیَه روز و شبِ عُمرِ همه
عُمرِ دِگَر جو که بُوَد ساده چو نورِ صَمَدی
ای تو فرورفته به خَود گاهْ ازان گور و لَحَد
غافِل ازین لحظه که تو در لَحَدِ بودِ خودی
دیدنِ روزی دِهِ تو رِزْقِ حَلال است تو را
گرم به دُکّانْ چه رَوی در پِیِ رِزْقِ عَدَدی؟
نادره طوطی که تویی کانِ شِکَر باطِنِ تو
نادره بُلبُل که تویی گُلْشَنی و لَعْل خَدی
لیلی و مَجنونِ عَجَب هر دو به یک پوست دَرون
آیِنِه هر دو تویی لیک درونِ نَمَدی
عالَمِ جانْ بَحْرِ صَفا صورت و قالَبْ کَفِ او
بَحْرِ صَفا را بِنِگَر چَنگ دَرین کَف چه زدی؟
هیچ قَراری نَبُوَد بر سَرِ دریا کَف را
زان که قَرارش نَدَهَد جُنبشِ موجِ مَدَدی
زان که کَف از خُشک بُوَد لایِقِ دریا نَبُوَد
نیک به نیکی رَوَد و بَد بِرَوَد سویِ بَدی
کَف هَمِگی آب شود یا به کِناری بِرَوَد
زان که دو رنگی نَبُوَد در دلِ بَحْرِ اَحَدی
موج بَرآیَد زِ خود و در خود نَظّاره کُند
سَجده کُنان کِی خودِ من آه چه بیرون زِ حَدی
جُمله جانهاست یکی وین همه عکسِ مَلِکی
دیده اَحْوَل بِگُشا خوش نِگَر اَرْ باخِرَدی
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۵ - برگذری درنگری جز دل خوبان نبری
بَرگُذَری درنِگَری جُز دل خوبانْ نَبَری
سَر مَکَش ای دل که ازو هر چه کُنی جانْ نَبَری
تا نشوی خاکِ دَرَش دَر نَگُشاید به رضا
تا نَکَشی خارِ غَمَش گُل زِ گُلِسْتانْ نَبَری
تا نَکَنی کوه بَسی دست به لَعْلی نَرَسَد
تا سویِ دریا نَرَوی گوهر و مَرجانْ نَبَری
سَر نَنَهَد چَرخْ تو را تا که تو بیسَر نَشوی
کَس نَخَرَد نَقْدِ تو را تا سویِ میزان نَبَری
تا نشویِ مَستِ خدا غَم نشود از تو جُدا
تا صِفَتِ گُرگ دَری یوسُفِ کَنْعانْ نَبَری
تا تو اَیازی نکُنی کِی همه مَحمود شَوی؟
تا تو زِ دیوی نَرَهی مُلْکِ سُلَیمانْ نَبَری
نِعْمَتِ تَن خام کُند مِحْنَتِ تَن رام کُند
مِحْنَتِ دین تا نکَشی دولتِ ایمانْ نَبَری
خیره مَیا خیره مَرو جانِبِ بازارِ جهان
زان که دَرین بَیْع و شِری این ندهی آن نَبَری
خاک که خاکی نَهِلَد سوسن و نسرین نشود
تا نکَنی دَلْقِ کُهَن خِلْعَتِ سُلطانْ نَبَری
آه گدارو شُدهیی خاطرِ تو خوش نشود
تا نکُنی کافرییی مالِ مسلمانْ نَبَری
هیچ نَبُردهست کسی مُهره زِ اَنْبانِ جهان
رَنْجه مَشو زان که تو هم مُهره زِ اَنْبانْ نَبَری
مُهره زِ اَنْبان نَبَرَم گوهرِ ایمان بِبَرم
گَر تو به جان بُخل کُنی جانْ بَرِ جانانْ نَبَری
ای کَششِ عشقِ خدا مینَنِشینَد کَرَمَت
دست نداری زِ کِهانْ تا دل ازیشانْ نَبَری
هین بِکَشان هین بِکَشان دامَنِ ما را به خَوشان
زان که دلی که تو بَری راهِ پَریشانْ نَبَری
راست کُنی وَعده خود دست نداری زِ کَشِش
تا همه را رَقص کُنانْ جانِبِ میدانْ نَبَری
هیچ مگو ای لبِ من تا دلِ من باز شود
زان که تو تا سنگ دلی لَعْلِ بَدَخشانْ نَبَری
گر چه که صد شَرط کُنی بیهمه شَرطی بِدَهی
زان که تو بَس بیطَمَعی زَر به حُرُمْدان نَبَری
سَر مَکَش ای دل که ازو هر چه کُنی جانْ نَبَری
تا نشوی خاکِ دَرَش دَر نَگُشاید به رضا
تا نَکَشی خارِ غَمَش گُل زِ گُلِسْتانْ نَبَری
تا نَکَنی کوه بَسی دست به لَعْلی نَرَسَد
تا سویِ دریا نَرَوی گوهر و مَرجانْ نَبَری
سَر نَنَهَد چَرخْ تو را تا که تو بیسَر نَشوی
کَس نَخَرَد نَقْدِ تو را تا سویِ میزان نَبَری
تا نشویِ مَستِ خدا غَم نشود از تو جُدا
تا صِفَتِ گُرگ دَری یوسُفِ کَنْعانْ نَبَری
تا تو اَیازی نکُنی کِی همه مَحمود شَوی؟
تا تو زِ دیوی نَرَهی مُلْکِ سُلَیمانْ نَبَری
نِعْمَتِ تَن خام کُند مِحْنَتِ تَن رام کُند
مِحْنَتِ دین تا نکَشی دولتِ ایمانْ نَبَری
خیره مَیا خیره مَرو جانِبِ بازارِ جهان
زان که دَرین بَیْع و شِری این ندهی آن نَبَری
خاک که خاکی نَهِلَد سوسن و نسرین نشود
تا نکَنی دَلْقِ کُهَن خِلْعَتِ سُلطانْ نَبَری
آه گدارو شُدهیی خاطرِ تو خوش نشود
تا نکُنی کافرییی مالِ مسلمانْ نَبَری
هیچ نَبُردهست کسی مُهره زِ اَنْبانِ جهان
رَنْجه مَشو زان که تو هم مُهره زِ اَنْبانْ نَبَری
مُهره زِ اَنْبان نَبَرَم گوهرِ ایمان بِبَرم
گَر تو به جان بُخل کُنی جانْ بَرِ جانانْ نَبَری
ای کَششِ عشقِ خدا مینَنِشینَد کَرَمَت
دست نداری زِ کِهانْ تا دل ازیشانْ نَبَری
هین بِکَشان هین بِکَشان دامَنِ ما را به خَوشان
زان که دلی که تو بَری راهِ پَریشانْ نَبَری
راست کُنی وَعده خود دست نداری زِ کَشِش
تا همه را رَقص کُنانْ جانِبِ میدانْ نَبَری
هیچ مگو ای لبِ من تا دلِ من باز شود
زان که تو تا سنگ دلی لَعْلِ بَدَخشانْ نَبَری
گر چه که صد شَرط کُنی بیهمه شَرطی بِدَهی
زان که تو بَس بیطَمَعی زَر به حُرُمْدان نَبَری
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۶ - هم نظری هم خبری هم قمران را قمری
هم نَظَری هم خَبَری هم قَمران را قَمَری
هم شِکَر اَنْدَر شِکَر اَنْدَر شِکَر اَنْدَر شِکَری
هم سویِ دولت دَرَجی هم غَمِ ما را فَرَجی
هم قَدَحی هم فَرَحی هم شبِ ما را سَحَری
هم گُلِ سُرخ و سَمَنی در دلِ گُلْ طَعْنه زَنی
سویِ فَلَک حَمله کُنی زُهره و مَهْ را بِبَری
چند فَلَک گشت قَمَر تا به خودش راه دَهی
چند گُدازید شِکَر تا تو بِدو دَرنِگَری
چند جُنون کرد خِرَد در هَوَسِ سِلْسِلهیی
چند صِفَت گشت دِلَم تا تو بَرو بَرگُذری
آن قَدَحِ شاده بِدِه دَم مَدِه و باده بِدِه
هین که خروسِ سَحَری مانده شُد از ناله گَری
گَر به خَراباتِ بُتان هر طَرَفی لاله رُخیست
لاله رُخا تو زِ یکی لاله سِتان دِگَری
هم تو جُنون را مَدَدی هم تو جَمالِ خِرَدی
تیرِ بَلا از تو رَسَد هم تو بَلا را سِپَری
چون که صَلاحِ دل و دین مَجْلِسِ دل را شُد امین
مادرِ دولت بکُند دخترِ جان را پِدَری
هم شِکَر اَنْدَر شِکَر اَنْدَر شِکَر اَنْدَر شِکَری
هم سویِ دولت دَرَجی هم غَمِ ما را فَرَجی
هم قَدَحی هم فَرَحی هم شبِ ما را سَحَری
هم گُلِ سُرخ و سَمَنی در دلِ گُلْ طَعْنه زَنی
سویِ فَلَک حَمله کُنی زُهره و مَهْ را بِبَری
چند فَلَک گشت قَمَر تا به خودش راه دَهی
چند گُدازید شِکَر تا تو بِدو دَرنِگَری
چند جُنون کرد خِرَد در هَوَسِ سِلْسِلهیی
چند صِفَت گشت دِلَم تا تو بَرو بَرگُذری
آن قَدَحِ شاده بِدِه دَم مَدِه و باده بِدِه
هین که خروسِ سَحَری مانده شُد از ناله گَری
گَر به خَراباتِ بُتان هر طَرَفی لاله رُخیست
لاله رُخا تو زِ یکی لاله سِتان دِگَری
هم تو جُنون را مَدَدی هم تو جَمالِ خِرَدی
تیرِ بَلا از تو رَسَد هم تو بَلا را سِپَری
چون که صَلاحِ دل و دین مَجْلِسِ دل را شُد امین
مادرِ دولت بکُند دخترِ جان را پِدَری
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۷ - ای دل سرگشته شده در طلب یاوه روی
ای دلِ سَرگَشته شُده در طَلَبِ یاوه روی
چند بِگُفتم که مَدِه دل به کسی بیگِروی
بر سَرِ شطرنجْ بُتی جامه کَنی کیسه بُری
با چو مَنی ساده دلی خیره سری خیره شَوی
بُرد همه رَختِ مرا نیست مرا بَرگِ کَهی
آن کِه زِ گنج زَرِ او من نرسیدم به جُوی
تا بِخورَد تا بِبَرد جانِ مرا عشقِ کُهَن
آن کُهَنی کو دَهَدَم هر نَفَسی جانِ نُوی
آن کُهَنی نوصِفَتی همچو خدا بیجِهَتی
خوش گُهَری خوش نَظَری خوش خَبَری خوش شِنوی
خَرمَنِ گُل گشت جهان از رُخَت ای سَروِ رَوان
دشمنِ تو جو دِرَوی یارِ تو گندم دِرَوی
جَذب کُن ای بادصِفَت آبِ وجودِ همه را
بَرکَش خورشیدصِفَت شَب نَمهیی رازِ گَوی
ای تو چو خورشید ولی نی چو تَفَش داغ کُنی
ای چو صبا بالَطَفی نی چو صَبا خیره دَوی
گَر صِفَتی در دلِ من کَژْ شود آن را تو بِکَن
شاخِ کَژی را بِکَند صاحِبِ بُستان به خَوی
گر چه شود خانه دینْ رَخْنه زِ موشِ حَسَدی
موش کِه باشد؟ بِرَمَد از دَمِ گربه به مَوی
سَبز شود آب و گِلی چون دَهَدَش وصلِ دلی
دِلْبَر و دل جمع شدند لیک نباشند دُوی
پیش تَرآ تا که نه من مانم این جا نه سُخَن
ظُلْمَتِ هستی چه زَنَد پیشِ صَبوحِ چو تُوی؟
چند بِگُفتم که مَدِه دل به کسی بیگِروی
بر سَرِ شطرنجْ بُتی جامه کَنی کیسه بُری
با چو مَنی ساده دلی خیره سری خیره شَوی
بُرد همه رَختِ مرا نیست مرا بَرگِ کَهی
آن کِه زِ گنج زَرِ او من نرسیدم به جُوی
تا بِخورَد تا بِبَرد جانِ مرا عشقِ کُهَن
آن کُهَنی کو دَهَدَم هر نَفَسی جانِ نُوی
آن کُهَنی نوصِفَتی همچو خدا بیجِهَتی
خوش گُهَری خوش نَظَری خوش خَبَری خوش شِنوی
خَرمَنِ گُل گشت جهان از رُخَت ای سَروِ رَوان
دشمنِ تو جو دِرَوی یارِ تو گندم دِرَوی
جَذب کُن ای بادصِفَت آبِ وجودِ همه را
بَرکَش خورشیدصِفَت شَب نَمهیی رازِ گَوی
ای تو چو خورشید ولی نی چو تَفَش داغ کُنی
ای چو صبا بالَطَفی نی چو صَبا خیره دَوی
گَر صِفَتی در دلِ من کَژْ شود آن را تو بِکَن
شاخِ کَژی را بِکَند صاحِبِ بُستان به خَوی
گر چه شود خانه دینْ رَخْنه زِ موشِ حَسَدی
موش کِه باشد؟ بِرَمَد از دَمِ گربه به مَوی
سَبز شود آب و گِلی چون دَهَدَش وصلِ دلی
دِلْبَر و دل جمع شدند لیک نباشند دُوی
پیش تَرآ تا که نه من مانم این جا نه سُخَن
ظُلْمَتِ هستی چه زَنَد پیشِ صَبوحِ چو تُوی؟
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۸ - سنگ مزن بر طرف کارگه شیشهگری
سنگ مَزَن بر طَرَفِ کارگَهِ شیشهگَری
زَخْم مَزَن بر جِگَرِ خَسته خسته جِگَری
بر دلِ من زَن همه را زان که دریغ است و غَبین
زَخْمِ تو و سنگِ تو بر سینه و جانِ دِگَری
بازرَهان جُمله اسیرانِ جَفا را جُزِ من
تا به جفا هم نکُنی در جُزِ بَنده نَظَری
هم به وَفا با تو خوشَم هم به جَفا با تو خوشَم
نی به وَفا نی به جَفا بیتو مَبادَم سَفری
چون که خیالَت نَبُوَد آمده در چَشمِ کسی
چَشمِ بُزِ کُشته بُوَد تیره و خیره نِگَری
پیش زِ زندانِ جهان با تو بُدَم من هَمگی
کاش بَرین دامگَهَم هیچ نبودی گُذری
چند بِگُفتم که خوشَم هیچ سَفَر مینَرَوَم
این سَفَرِ صَعْبِ نِگَر رَه زِ عُلی تا به ثَری
لُطفِ تو بِفْریفت مرا گفت بُرو هیچ مَرَم
بَدْرَقه باشد کَرمَم بر تو نباشد خَطَری
چون به غَریبی بِرَوی فُرجه کُنی پُخته شَوی
بازبیایی به وَطَن باخَبَری پُرهُنری
گفتم ای جانِ خَبَر بیتو خَبَر را چه کُنم؟
بَهرِ خَبَر خود کِه رَوَد از تو؟ مگر بیخَبَری
چون زِ کَفَت باده کَشَم بیخَبَر و مَست و خوشَم
بی خَطَر و خوفِ کسی بیشَر و شورِ بَشَری
گفت به گوشم سُخَنان چون سُخَنِ راه زَنان
بُرد مرا شاه زِ سَر کرد مرا خیره سَری
قِصّه دراز است بلی آه زِ مَکْر و دَغَلی
گر نَنِمایَد کَرَمَش این شبِ ما را سَحَری
زَخْم مَزَن بر جِگَرِ خَسته خسته جِگَری
بر دلِ من زَن همه را زان که دریغ است و غَبین
زَخْمِ تو و سنگِ تو بر سینه و جانِ دِگَری
بازرَهان جُمله اسیرانِ جَفا را جُزِ من
تا به جفا هم نکُنی در جُزِ بَنده نَظَری
هم به وَفا با تو خوشَم هم به جَفا با تو خوشَم
نی به وَفا نی به جَفا بیتو مَبادَم سَفری
چون که خیالَت نَبُوَد آمده در چَشمِ کسی
چَشمِ بُزِ کُشته بُوَد تیره و خیره نِگَری
پیش زِ زندانِ جهان با تو بُدَم من هَمگی
کاش بَرین دامگَهَم هیچ نبودی گُذری
چند بِگُفتم که خوشَم هیچ سَفَر مینَرَوَم
این سَفَرِ صَعْبِ نِگَر رَه زِ عُلی تا به ثَری
لُطفِ تو بِفْریفت مرا گفت بُرو هیچ مَرَم
بَدْرَقه باشد کَرمَم بر تو نباشد خَطَری
چون به غَریبی بِرَوی فُرجه کُنی پُخته شَوی
بازبیایی به وَطَن باخَبَری پُرهُنری
گفتم ای جانِ خَبَر بیتو خَبَر را چه کُنم؟
بَهرِ خَبَر خود کِه رَوَد از تو؟ مگر بیخَبَری
چون زِ کَفَت باده کَشَم بیخَبَر و مَست و خوشَم
بی خَطَر و خوفِ کسی بیشَر و شورِ بَشَری
گفت به گوشم سُخَنان چون سُخَنِ راه زَنان
بُرد مرا شاه زِ سَر کرد مرا خیره سَری
قِصّه دراز است بلی آه زِ مَکْر و دَغَلی
گر نَنِمایَد کَرَمَش این شبِ ما را سَحَری
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۹ - عارف گوینده اگر تا سحر صبر کنی
عارفِ گوینده اگر تا سَحَر صَبر کُنی
از جِهَتِ خَسته دلان جان و نگهبانِ مَنی
هَمچو علی در صَفِ خود سر نَبُری از کَفِ خود
بولَهَبِ وَسوَسه را تا نکُنی راه زَنی
راه زنان را بِزَنی تا که حَقَت نامْ نَهَد
غازیِ من حاجیِ من گرچه به تَن در وَطَنی
ساقیِ جامِ اَزَلی مایه قَند و عَسَلی
بارگَهِ جان و دلی گنج گَهِ بوالْحَسَنی
جُنبشِ پَرِّ مَلَکی مَطْلَعِ بامِ فَلَکی
جمعِ صَفا را نَمَکی شمعِ خدا را لَگَنی
باده دَهی مَست کُنی جُمله حَریفانِ مرا
عَربَدهشان یاد دَهی یا مَنشان دَرفَکَنی
از یک سوراخْ تو را مارْ دوباره نَگَزَد
گَر نَری و پاک دلی مؤمنی و مؤتَمَنی
خامُش باش ای دلِ من نامِ مرا هیچ مگو
نامِ کسی گو که ازو چون گُلِ تَر خوش دَهَنی
از جِهَتِ خَسته دلان جان و نگهبانِ مَنی
هَمچو علی در صَفِ خود سر نَبُری از کَفِ خود
بولَهَبِ وَسوَسه را تا نکُنی راه زَنی
راه زنان را بِزَنی تا که حَقَت نامْ نَهَد
غازیِ من حاجیِ من گرچه به تَن در وَطَنی
ساقیِ جامِ اَزَلی مایه قَند و عَسَلی
بارگَهِ جان و دلی گنج گَهِ بوالْحَسَنی
جُنبشِ پَرِّ مَلَکی مَطْلَعِ بامِ فَلَکی
جمعِ صَفا را نَمَکی شمعِ خدا را لَگَنی
باده دَهی مَست کُنی جُمله حَریفانِ مرا
عَربَدهشان یاد دَهی یا مَنشان دَرفَکَنی
از یک سوراخْ تو را مارْ دوباره نَگَزَد
گَر نَری و پاک دلی مؤمنی و مؤتَمَنی
خامُش باش ای دلِ من نامِ مرا هیچ مگو
نامِ کسی گو که ازو چون گُلِ تَر خوش دَهَنی
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۶۰ - تو نه چنانی که منم من نه چنانم که تویی
تو نه چُنانی که مَنَم من نه چُنانم که تویی
تو نه بَرآنی که مَنَم من نه بَرآنم که تویی
من همه در حُکمِ تواَم تو همه در خونِ مَنی
گَر مَهْ و خورشید شَوَم من کم از آنم که تویی
با همه ای رَشکِ پَری چون سویِ من بَرگُذری
باش چُنین تیز مَران تا که بِدانَم که تویی
دوش گُذشتی زِ دَرَم بوی نَبُردم زِ تو من
کرد خَبَر گوشِ مرا جان و رَوانَم که تویی
چون همه جان رویَد و دل هَمچو گیاه خاکِ دَرَت
جان و دلی را چه مَحَل؟ ای دل و جانم که تویی
ای نَظَرتْ ناظِرِ ما ای چو خِرَد حاضرِ ما
لیک مرا زَهره کجا تا بِجَهَانم که تویی
چون تو مرا گوش کَشان بُردی از آن جا که مَنَم
بر سَرِ آن مَنْظَرهها هم بِنِشانَم که تویی
مَستَم و تو مَست زِ من سَهو و خَطا جَست زِ من
من نَرَسَم لیک بِدان هم تو رسانم که تویی
زین همه خاموش کُنم صبر و صَبِر نوش کُنم
عُذرِ گناهی که کُنون گفت زبانم که تویی
تو نه بَرآنی که مَنَم من نه بَرآنم که تویی
من همه در حُکمِ تواَم تو همه در خونِ مَنی
گَر مَهْ و خورشید شَوَم من کم از آنم که تویی
با همه ای رَشکِ پَری چون سویِ من بَرگُذری
باش چُنین تیز مَران تا که بِدانَم که تویی
دوش گُذشتی زِ دَرَم بوی نَبُردم زِ تو من
کرد خَبَر گوشِ مرا جان و رَوانَم که تویی
چون همه جان رویَد و دل هَمچو گیاه خاکِ دَرَت
جان و دلی را چه مَحَل؟ ای دل و جانم که تویی
ای نَظَرتْ ناظِرِ ما ای چو خِرَد حاضرِ ما
لیک مرا زَهره کجا تا بِجَهَانم که تویی
چون تو مرا گوش کَشان بُردی از آن جا که مَنَم
بر سَرِ آن مَنْظَرهها هم بِنِشانَم که تویی
مَستَم و تو مَست زِ من سَهو و خَطا جَست زِ من
من نَرَسَم لیک بِدان هم تو رسانم که تویی
زین همه خاموش کُنم صبر و صَبِر نوش کُنم
عُذرِ گناهی که کُنون گفت زبانم که تویی
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۶۱ - چون دل من جست ز تن بازنگشتی چه شدی؟
چون دلِ من جَست زِ تَن بازنگشتی چه شُدی؟
بیدلِ من بیدلِ من راست شُدی هر چه بُدی
گَر کَژو گَر راست شُدی وَرْ کم وَرْ کاسْت شُدی
فارغ و آزاد بُدی خواجه زِ هر نیک و بَدی
هیچ فُضولی نَبُدی هیچ مَلولی نَبُدی
دانش و گولی نَبُدی طَبْلِ تَحیّات زدی
خواجه چه گیری گِروَم؟ تو نَرَوی من بِرَوَم
کُهْنه نِهاَم خواجه نواَم در مَدَد اَنْدَر مَدَدی
آتش و نَفْتم نخورَد وَرْ بِخورَد بازدَهَد
چون عَدَدی را بِخورَد بازدَهَد بیعَدَدی
بر سَرِ خَرپُشته من بانگ زَن ای کُشته من
دان که من اَنْدَر چَمَنَم صورتِ من در لَحَدی
گر چه بُوَد در لَحَدی خوش بُوَدش با اَحَدی
آن کِه در آن دام بُوَد کِی خورَدَش دام و دَدی؟
وان کِه از او دور بُوَد گر چه که مَنصور بُوَد
زارتَر از مور بُوَد زان که ندارد سَنَدی
بیدلِ من بیدلِ من راست شُدی هر چه بُدی
گَر کَژو گَر راست شُدی وَرْ کم وَرْ کاسْت شُدی
فارغ و آزاد بُدی خواجه زِ هر نیک و بَدی
هیچ فُضولی نَبُدی هیچ مَلولی نَبُدی
دانش و گولی نَبُدی طَبْلِ تَحیّات زدی
خواجه چه گیری گِروَم؟ تو نَرَوی من بِرَوَم
کُهْنه نِهاَم خواجه نواَم در مَدَد اَنْدَر مَدَدی
آتش و نَفْتم نخورَد وَرْ بِخورَد بازدَهَد
چون عَدَدی را بِخورَد بازدَهَد بیعَدَدی
بر سَرِ خَرپُشته من بانگ زَن ای کُشته من
دان که من اَنْدَر چَمَنَم صورتِ من در لَحَدی
گر چه بُوَد در لَحَدی خوش بُوَدش با اَحَدی
آن کِه در آن دام بُوَد کِی خورَدَش دام و دَدی؟
وان کِه از او دور بُوَد گر چه که مَنصور بُوَد
زارتَر از مور بُوَد زان که ندارد سَنَدی
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۶۲ - طوطی و طوطی بچهیی قند به صد ناز خوری
طوطی و طوطی بَچهیی قَند به صد ناز خوری
از شِکَرستان اَزَل آمدهیی بازپَری
قَندِ تو فَرخُنده بُوَد خاصه که در خنده بُوَد
بَزمْ زِ آغاز نَهَم چون تو به آغاز دَری
ای طَرَبِسْتانِ اَبَد ای شِکَرِسْتان اَحَد
هم طَرَب اَنْدَر طَرَبی هم شِکَر اَنْدَر شِکَری
یوسُفِ اَنْدَر تُتُقی یا اَسَدی بر اُفُقی
یا قَمَر اَنْدَر قَمَر اَنْدَر قَمَر اَنْدَر قَمَری
ساقیِ این میکدهیی نوبَتِ عِشرَت زدهیی
تا همه را مَست کُنی خِرقه مَستان بِبَری
مَست شُدم مَست ولی اندَکَکی باخَبرم
زین خَبَرم بازرَهان ای کِه زِ من باخَبَری
پیش تَرآ پیش که آن شَعْشَعه چهره تو
مینَهِلَد تا نِگَرَم که مَلَکی یا بَشَری
رَقص کُنان هر قَدَحی نَعْره زنان وافَرَحی
شیشه گَران شیشه شِکَن مانده از شیشه گَری
جامِ طَرَب عام شُده عقلِ و سَرانجام شُده
از کَفِ حَقْ جام بَری بِهْ که سَراَنْجام بَری
سَر زِ خِرَد تافتهاَم عقلِ دِگَر یافته ام
عقلِ جهانْ یک سَری و عقلِ نهانیْ دوسَری
راهِبِ آفاق شُدم با هَمگان عاقْ شُدم
از هَمگان میبِبُرَم تا که تو از من نَبُری
با غَمَت آموختهاَم چَشمْ زِ خود دوختهام
در جُزِ تو چون نِگَرَد آن کِه تو در وِیْ نِگَری؟
داد دِهْ ای عشق مرا وَزْ دَرِ اِنْصافْ دَرآ
چون اَبَدا آنِ تواَم نی قُنُقَم ره گُذری
من به تو مانم فَلَکا ساکِنَم و زیر و زَبَر
زان که مُقیمی به نَظَر روز و شب اَنْدَر سَفَری
ناظِرِ آنی که تو را دارد مَنْظورِ جهان
حاضِرِ آنی که ازو در سَفَر و در حَضَری
از شِکَرستان اَزَل آمدهیی بازپَری
قَندِ تو فَرخُنده بُوَد خاصه که در خنده بُوَد
بَزمْ زِ آغاز نَهَم چون تو به آغاز دَری
ای طَرَبِسْتانِ اَبَد ای شِکَرِسْتان اَحَد
هم طَرَب اَنْدَر طَرَبی هم شِکَر اَنْدَر شِکَری
یوسُفِ اَنْدَر تُتُقی یا اَسَدی بر اُفُقی
یا قَمَر اَنْدَر قَمَر اَنْدَر قَمَر اَنْدَر قَمَری
ساقیِ این میکدهیی نوبَتِ عِشرَت زدهیی
تا همه را مَست کُنی خِرقه مَستان بِبَری
مَست شُدم مَست ولی اندَکَکی باخَبرم
زین خَبَرم بازرَهان ای کِه زِ من باخَبَری
پیش تَرآ پیش که آن شَعْشَعه چهره تو
مینَهِلَد تا نِگَرَم که مَلَکی یا بَشَری
رَقص کُنان هر قَدَحی نَعْره زنان وافَرَحی
شیشه گَران شیشه شِکَن مانده از شیشه گَری
جامِ طَرَب عام شُده عقلِ و سَرانجام شُده
از کَفِ حَقْ جام بَری بِهْ که سَراَنْجام بَری
سَر زِ خِرَد تافتهاَم عقلِ دِگَر یافته ام
عقلِ جهانْ یک سَری و عقلِ نهانیْ دوسَری
راهِبِ آفاق شُدم با هَمگان عاقْ شُدم
از هَمگان میبِبُرَم تا که تو از من نَبُری
با غَمَت آموختهاَم چَشمْ زِ خود دوختهام
در جُزِ تو چون نِگَرَد آن کِه تو در وِیْ نِگَری؟
داد دِهْ ای عشق مرا وَزْ دَرِ اِنْصافْ دَرآ
چون اَبَدا آنِ تواَم نی قُنُقَم ره گُذری
من به تو مانم فَلَکا ساکِنَم و زیر و زَبَر
زان که مُقیمی به نَظَر روز و شب اَنْدَر سَفَری
ناظِرِ آنی که تو را دارد مَنْظورِ جهان
حاضِرِ آنی که ازو در سَفَر و در حَضَری
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۶۳ - آه چه دیوانه شدم در طلب سلسلهیی
آه چه دیوانه شُدم در طَلَبِ سِلْسِلهیی
در خَمِ گَردون فَکَنم هر نَفَسی غُلغُلهیی
زیرِ قَدَم میسِپَرَم هر سَحَری بادیهیی
خونِ جِگَر میسِپَرَم در طَلَبِ قافلهیی
آه از آن کَس که زَنَد بر دلِ من داغِ عَجَب
بر کَفِ پایِ دلِ من از رَهِ او آبلهیی
هم به فَلَک دَرفَکَند زهُره زِ بامَش شَرَری
هم به زمین دَرفَکَند هیبَتِ او زَلزَلهیی
هیچ تقاضا نکُنم وَرْ بِکُنم دَفْع دَهَد
صد چو مرا دَفْع کُند او به یکی هین هَلهیی
چون که ازو دَفْع شوم گوشِگَکی سَر بِنَهَم
آید عشقِ چِلِه گَر بر سَرِ من با چِلِهیی
در خَمِ گَردون فَکَنم هر نَفَسی غُلغُلهیی
زیرِ قَدَم میسِپَرَم هر سَحَری بادیهیی
خونِ جِگَر میسِپَرَم در طَلَبِ قافلهیی
آه از آن کَس که زَنَد بر دلِ من داغِ عَجَب
بر کَفِ پایِ دلِ من از رَهِ او آبلهیی
هم به فَلَک دَرفَکَند زهُره زِ بامَش شَرَری
هم به زمین دَرفَکَند هیبَتِ او زَلزَلهیی
هیچ تقاضا نکُنم وَرْ بِکُنم دَفْع دَهَد
صد چو مرا دَفْع کُند او به یکی هین هَلهیی
چون که ازو دَفْع شوم گوشِگَکی سَر بِنَهَم
آید عشقِ چِلِه گَر بر سَرِ من با چِلِهیی
مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۲۸ - ای صنم گلزاری، چند مرا آزاری؟
ای صَنَمِ گُلْزاری، چند مرا آزاری؟
من چو کَمین فَلّاحَم، تو دَهیاَم سالاری
چند مرا بِفْریبی، هر چه کُنی، میزیبی
چند به دل آموزی، مَغْلَطه و طَرّاری؟
آن کِه ازان طَرّاری، باز بَرو بَرشِکَنی
اُفْتَد و سودَش نکُند، در دَغَلی هُشیاری
ساده دلی ساز مرا، سویِ عَدَم تاز مرا
تا رَهَم از لُطفِ فَنا، زین فَرَح و زین زاری
هر کِه بِگِریَد به یَقین، دیده بُوَد گَنجِ دَفین
هر کِه بِخَندد بُوَد او در حُجُبِ سَتّاری
من که زِ دور آمدهاَم، با شَر و شور آمدهام
بازبِنَگْشادهاَم این، دان خَبَرِ سَرباری
بار که بُگْشاده شود، از پِیِ سرمایه بُوَد
مایه نداری تو، ولی، خایهٔ خود میخاری
بَس کُن و بسیار مگو، رویْ بِدو آرْ بِدو
مُشتریِ گُفتِ تو او، سیر نه از بسیاری
من چو کَمین فَلّاحَم، تو دَهیاَم سالاری
چند مرا بِفْریبی، هر چه کُنی، میزیبی
چند به دل آموزی، مَغْلَطه و طَرّاری؟
آن کِه ازان طَرّاری، باز بَرو بَرشِکَنی
اُفْتَد و سودَش نکُند، در دَغَلی هُشیاری
ساده دلی ساز مرا، سویِ عَدَم تاز مرا
تا رَهَم از لُطفِ فَنا، زین فَرَح و زین زاری
هر کِه بِگِریَد به یَقین، دیده بُوَد گَنجِ دَفین
هر کِه بِخَندد بُوَد او در حُجُبِ سَتّاری
من که زِ دور آمدهاَم، با شَر و شور آمدهام
بازبِنَگْشادهاَم این، دان خَبَرِ سَرباری
بار که بُگْشاده شود، از پِیِ سرمایه بُوَد
مایه نداری تو، ولی، خایهٔ خود میخاری
بَس کُن و بسیار مگو، رویْ بِدو آرْ بِدو
مُشتریِ گُفتِ تو او، سیر نه از بسیاری
اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۴۳ - پرده بر انداخت ز رخ یار نهان گشتهٔ ما
پرده بر انداخت ز رخ یار نهان گشتهٔ ما
نوبت اقبال برد بخت جوان گشتهٔ ما
تن همه جان گشت چو او باز به دل کرد نظر
باخته شد در نظری آن تن جان گشتهٔ ما
گرچه گران بار شدیم از غم آن ماه ولی
هم سبک انداخته شد بار گران گشتهٔ ما
دیدهٔ گریان به دلم فاش همی گفت خود این:
کاتش غم زود کشد اشک روان گشتهٔ ما
پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبش
هم به کف آورد غرض پیر جهان گشتهٔ ما
نفس بفرمود بسی، من ننشستم نفسی
تا همگی سود نشد سود زیان گشتهٔ ما
ضامن ما در غم او اوحدی شیفته بود
این نفس از غم برهد مرد ضمان گشتهٔ ما
نوبت اقبال برد بخت جوان گشتهٔ ما
تن همه جان گشت چو او باز به دل کرد نظر
باخته شد در نظری آن تن جان گشتهٔ ما
گرچه گران بار شدیم از غم آن ماه ولی
هم سبک انداخته شد بار گران گشتهٔ ما
دیدهٔ گریان به دلم فاش همی گفت خود این:
کاتش غم زود کشد اشک روان گشتهٔ ما
پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبش
هم به کف آورد غرض پیر جهان گشتهٔ ما
نفس بفرمود بسی، من ننشستم نفسی
تا همگی سود نشد سود زیان گشتهٔ ما
ضامن ما در غم او اوحدی شیفته بود
این نفس از غم برهد مرد ضمان گشتهٔ ما
